5 ก.ย. เวลา 06:46 • ปรัชญา
เข้าใจความรู้สึกนี้ดีเลย เพราะก็เคยผ่านจุดที่คิดว่าตัวเองรักความสันโดษ แต่สุดท้ายกลับจบลงที่ความเคว้งและเหงาจับใจเหมือนกันจนวันหนึ่ง มีคนให้มุมมองสั้นๆ ที่เปลี่ยนความคิดไปเลย เขาบอกว่า:
"ความสันโดษจะกลายเป็นความเหงาเสมอ ถ้าเราอยู่คนเดียวโดยไม่มีจุดหมาย"
1
เวลาที่เราแค่ปลีกตัวออกมาเฉยๆ โดยไม่มีทิศทาง จิตใจที่ว่างเกินไปจะเริ่มมองหาเสียงสะท้อนจากคนอื่น และนั่นคือจุดที่ความเหงาทำงาน
แต่พอลองเปลี่ยนใหม่... ใส่ "จุดหมาย" ลงไปในชั่วโมงที่อยู่ลำพัง โฟกัสกับการกลับมาคุยกับตัวเอง ค้นหาว่าเราต้องการอะไร และใช้เวลานั้นไปกับการเติบโตของตัวเองข้างใน (Self-growth) ไม่ว่าจะอ่านหนังสือ ฝึกทักษะใหม่ หรือแค่นั่งทบทวนความคิดอย่างมีสติ น่าแปลกที่ความเหงาหายไปบ้าง แล้วถูกแทนที่ด้วยความสงบขึ้นจริงบ้าง
คงไม่ได้ผิดปกติ และคงไม่ได้ล้มเหลวในการเป็นคนสันโดษที่ยังคงต้องการการติดต่อ เพราะยังไม่ได้เป็นนักบวชหรือฤาษี แต่อาจต้องเติม "เป้าหมายเล็กๆ" ให้กับเวลาส่วนตัว แล้วความเงียบรอบตัวจะค่อยๆกลายเป็นพลังให้เราไปเอง
ถ้าจะว่าไป โลกนี้มันเสียงดังมากไปแล้ว การที่บางคนจะเพิ่มความเงียบที่มีคุณภาพให้โลก ก็อาจเรียกว่าเป็นการกระทำเชิงจริยธรรมก็ยังได้เลย
โฆษณา