คนมีบารมีดูไม่ยาก..ให้ดูตอนที่เขาไม่พอใจ
คนเราเมื่อถูกตามใจมากๆ
มักจะค่อยๆเข้าใจไปว่า
ตัวเองไม่ได้ถูกกำหนดให้มี “ลิมิต” กับคนๆนั้น
ลิมิตที่ต้องเกรงใจ
ลิมิตที่ต้องรู้จักพอ
ลิมิตของการเอาแต่ใจ
แม้แต่ลิมิตของความเห็นแก่ตัว...
เมื่อเราเป็นที่รัก
การถูกตามใจจึงค่อยๆ กลายเป็น...เรื่องปกติ
จากเรื่องที่เคยคิดว่าเป็นเพียง “นำ้ใจ”
กลายเป็นเรื่องที่คิดว่าเราสมควรได้รับ
และท้ายที่สุดกลายเป็นความคุ้นชินกับการได้รับ
...สิทธิพิเศษ
ความคุ้นชินนี่เองที่ขโมยความเกรงใจไปทีละน้อย...
เมื่อได้รับการยกเว้นและสิทธิพิเศษบ่อยๆ
คนเรามักจะลืมไปว่า
แท้จริงแล้วตัวเองก็มีขอบเขต
การเอาแต่ใจจึงค่อยๆขยายกว้างขึ้น
ความเห็นแก่ตัวค่อยๆถูกทำให้กลายเป็นเรื่องปกติ
และสิ่งที่เคยคิดว่า “ไม่ควรทำ”
กลับกลายเป็น “ทำได้”
เพราะเราเป็นคนพิเศษ
ในเรื่องการทำงาน
ความโชคดีที่ยั่งยืนไม่ใช่การได้เป็น
..ลูกรัก...
แต่คือการสั่งสมประสบการณ์ ความรู้และผลงาน
จากสิ่งเหล่านั้นจนกลายเป็นต้นทุนของตัวเอง
เป็นต้นทุนที่นำมากำหนดทิศทางการเดินในแต่ละขั้น
เพราะฉะนั้น...
เหตุผลของการก้าวกระโดดของใครบางคน
จากคนธรรมดาไปเป็นคนใกล้ชิด
กลายเป็น “คนโปรด“
หรือเป็นคนที่ถูกตามใจมากกว่าคนอื่น
ไม่ได้แปลว่าเขาเก่งกว่าเสมอไป
และที่อันตรายที่สุดคือ
เมื่อเจ้าตัวเริมนำความใกล้ชิดนั้นมาใช้เป็นอำนาจ
กดคนรอบข้าง
จาก“คนโปรด”
จะค่อยๆกลายเป็นคนที่ไม่มีใครอยากเข้าใกล้
เพื่อนร่วมงานที่เคยเตือน
เริ่มเลือกที่จะเงียบ
คนที่เคยช่วยประคอง
จะเลือกที่จะวางเฉย
ไม่ใช่ทุกคนยอมรับ
แต่เพราะทุกคนกำลังปกป้องตัวเอง
การวางเฉยในบางครั้ง
ไม่ได้แปลว่าเคารพ
แต่มันคือวิธีเอาตัวรอด
และวันที่คนคนหนึ่งประเมินตัวเองว่า
“ฉันอยู่สูงเกินกว่าที่ใครจะกล้าแตะต้อง”
นั่นอาจเป็นสัญาณแรกของจุดจบ
เพราะการใช้อำนาจกดคนอื่น
โดยการนำการเป็นคนโปรดมาข่มคนรอบข้าง
สิ่งที่ได้กลับมาไม่ใช่ความเคารพ
แต่คือ...
การถูกตัดขาดอย่างเงียบๆ
ที่น่ากลัวกว่านั้นคือ
เมื่อไม่มีใครคอยเตือน
ไม่มีใครคอยประคอง
ไม่มีใครช่วยปิดจุดอ่อนเล็กๆน้อยๆ ที่เคยถูกมองข้าม
จุดอ่อนเหล่านั้นจะค่อยๆขยาย
จนกลายเป็นช่องโหว่ที่ผู้บริหารมองเห็น
และบางครั้งบารมีที่เรามองไม่เห็น
ในวันที่ได้รับความไว้วางใจ
จะถูกเปิดเผยอย่างชัดเจนที่สุด
ในวันที่ผู้มีอำนาจตัดสินใจว่า
จะให้เราอยู่ต่อ...หรือไม่
ผู้บริหารที่เด็ดขาด
อาจไม่ได้ลงโทษด้วยเสียงที่ดัง
ไม่ได้ต่อว่า
ไม่ได้ประจาน
และไม่ได้เปิดโอกาสให้แก้ตัวมากมาย
บางครั้งการลงโทษที่ชัดเจนที่สุด
คือ...
การเฉยชาและตัดขาดทันที
เพราะตราบใดที่ยังใช้ประโยชน์ไดั
พฤติกรรมบางอย่างจะถูกปล่อยผ่าน
แต่เมื่อถึงวันที่หมดประโยชน์
หรือวันที่การกระทำของใครบางคน
เริ่มสร้างความเสียหายให้กับคนอื่นและองค์กร
ความใกล้ชิดที่เคยเป็นเกราะกำบัง
ก็อาจหายไปได้ในเวลาเพียงวันเดียว
ดังนั้น...
การได้เป็นคนโปรดไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัว
แต่สิ่งที่น่ากลัวคือ
การหลงคิดว่าการเป็นคนโปรด
คือบารมีของตัวเอง
ยิ่งเราอยู่สูง
ยิ่งเป็นที่รัก
ยิ่งได้รับความไว้วางใจ
ยิ่งต้องคอยเตือนตัวเองให้มี “ลิมิต”
อย่าให้ความคุ้นชินกับอำนาจทำลายความเกรงใจที่เคยมี
อย่าให้สิทธิพิเศษทำให้เราลืม
ความอ่อนน้อมถ่อมตนในวันเริ่มต้น
และอย่าวันหลงไปกับดักของบท “ลูกรัก”จนคิดไปว่าตนเองไม่มีวันถูกแทนที่
เพราะในเส้นทางขององค์กรองค์กรไม่เคยมีคนโปรดเพียงคนเดียวตลอดไป
คนที่อยู่ได้ยาวไม่ใช่คนที่ได้รับการตามใจมากที่สุด
แต่คือคนที่สร้างตัวตนของตัวเอง
ด้วยฝีมือ ประสบการณ์ ความรับผิดชอบ และผลงานที่ยืนอยุได้ด้วยตนเอง
เพราะในวันที่ความโปรดปรานหายไปสิ่งเดียวที่จะตอบคำถามว่า “เรายังมีคุณค่าอยู่หรือไม่”
ไม่ใช่ความสนิท
ไม่ใช่ความเอ็นดู
และไม่ใช่อภิสิทธิ์ที่เคยได้รับ
แต่คือ..ผลงาน
เพราะสำหรับผู้นำแล้ว
การให้สิทธิพิเศษแก่ใครสักคน
ควรมาพร้อมกับการสะท้อนผลงาน
อย่างตรงไปตรงมา
เพราะหน้าที่ของผู้นำ
ไม่ใช่การสร้างคนโปรด
แต่คือการสร้างคนที่มีความสามารถและทำให้องค์กรเดินต่อไปได้
แม้ในวันไม่มีใคร
ได้รับอภิสิทธิ์จากใครอีกแล้ว
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
