การปกป้อง..ในฤดูที่อ่อนแอ
ความผิดหวังในตัวเอง ไม่ได้ทำร้ายใคร..
เพราะมันทำร้ายตัวเราเอง...ได้มากที่สุด
เมื่อชีวิตเหวี่ยงให้เราพบกับความผิดหวัง
บางมุมมอง ชีวิตทำให้เราตกตะกอนได้ว่า...
เราไม่จำเป็นต้องพยายามเก่งอยู่ตลอดเวลา
และต้องรีบกลับมาเก่งในทุกๆครั้งที่ล้มลง
แม้ความอดทนต่อความผิดหวัง
จากการไปไม่ถึงเป้าหมาย
จะเป็นสิ่งหนึ่งที่กำหนดว่า
เราอาจต้องใช้เวลาอีกสักพัก
เพื่อเรียกความฮึกเหิม
และความกระตือรือร้นกลับคืนมา
ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้น
แล้วเดินต่อได้อีกครั้ง
แต่การฝืนทนในครั้งนี้ ไม่ได้หมายความว่า
เราต้องต่อสู้เพียงลำพังอย่างโดดเดี่ยว
เพราะในบางวินาที
ถ้านำ้ตาต้องไหล...
เราอาจไม่ได้ต้องการ...คำปลอบใจมากมาย
แค่มีใครสักคนยื่นทิชชู่ให้หรือโอบกอดเรา
เพื่อให้รู้สึกว่า...
อย่างน้อยตรงนี้
ยังมีความอบอุ่นให้เราได้พักพิง
ความอบอุ่นที่กำลังตามหา
อาจไม่ใช่สิ่งที่เราคาดหวัง
หรือวางเป้าหมายเอาไว้แต่แรก
แต่เมื่อชีวิตพาให้เราต้อง
ล้มลุกคลุกคลานอยู่หลายครั้ง
ในบางช่วงของความอ่อนล้า
สิ่งที่หัวใจต้องการอาจไม่ใช่คำว่า
“ต้องเข้มแข็งนะ“
แต่อาจเป็นเพียง
ไหล่ของใครสักคน
ที่ยอมให้เราเอนพัก
โดยไม่ถามว่า เมื่อไหร่จะลุกขึ้น...?
และไม่เร่งให้เรา
กลับมาเป็นคนเก่งอีกครั้ง
บางครั้งการรู้ร้อนรู้หนาวด้วยตนเอง
อาจเป็นความรู้สึกเคยชินที่เจ็บปวด
การคุ้นชินกับการเผชิญทุกอย่างด้วยตัวเอง
คุ้นชินกับการร้องไห้แล้วเช็ดนำ้ตาเอง
คุ้นชินกับการล้มแล้วลุกเอง
จนเผลอลืมวิธิขอความช่วยเหลือและการร้องขอความอบอุ่นคือความอ่อนแอ
และการต้องเข้มแข็งเพียงพังลำพัง
คือสิ่งที่เราต้องทำตลอดชีวิต
บ่อยครั้ง
เราจึงเร่งสร้างความเข้มแข็งให้ตัวเอง
เพื่อจะได้ลุกขึ้นให้ไว เดินต่อให้เร็ว
แม้หัวใจ จะยังล้า
แม้ขา จะไม่มีแรง
แม้ข้างใน จะยังเต็มไปด้วยบาดแผล
แต่หากแต่จังหวะนี้
ที่เราล้มลงไปอีกครั้ง
เมื่อความอดทนเริ่มบางเบา
เมื่อเส้นความเข้มแข็งเริ่มเลือนลง
บางที...
มันอาจถึงเวลาที่ต้องยอมรับว่า
เราเองก็ต้องการเรี่ยวแรงจากความรัก
ต้องการสายตาของการปกป้อง
และต้องการความห่วงใยจากใครสักคน
ไม่ใช่เพราะเราอ่อนแอ...
แต่เพราะมนุษย์คนหนึ่ง
ไม่ควรต้องเข้มแข็งตลอดเวลา
และเมื่อที่ผ่านมา
เราไม่เคยได้รับและมีสิ่งเหล่านั้น
การเริ่มต้นจึงอาจดูเหมือนไม่มีเส้นทางให้เดิน
แต่เชื่อเถอะ...
เมื่อเราตั้งใจเป็นสักคน...
ที่ดูแลหัวใจตัวเองได้ดีกว่าเดิม
เราไม่จำเป็นต้องรีบเดินอีกแล้ว
เพราะครั้งนี้...
เราได้ขออนุญาตตัวเองในอดีต
เพื่อแก้ไขตัวเองในปัจจุบัน
และค่อยๆรอคอยใครสักคน
ที่จะเข้ามาเป็นความทรงจำที่ดี ในอนาคต
คนที่ไม่ใช้ความเปราะบางของเรา
มาเป็นอาวุธ
คนที่ไม่ตั้งคำถามกับเราว่า
ทำไมถึงไม่เข้มแข็งกว่านี้..?
คนที่ทำให้เราไม่รู้สึกผิดในวันที่เราไม่มีแรง
และคนที่ยอมรับเรา
ในวันที่ล้มเหลว
คอยบอกอย่างเงียบๆว่า...
"วันนีัไม่ต้องเก่งก็ได้
พักก่อนนะ...ฉันอยู่ตรงนี้“
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
