สี่สิบปีก่อน ผมเคยนั่งอยู่ในภัตตาคารริมน้ำแห่งนี้
ตอนนั้นเป็น พ.ศ. 2529 ผมอายุ 27 ปี เป็นผู้หมวดหนุ่ม รับราชการอยู่ที่กองกำกับการตำรวจตระเวนชายแดนเขต 7 ค่ายพระยอดฟ้า จังหวัดกาญจนบุรี
ส่วนเธอเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนกาญจนานุเคราะห์ อายุประมาณ 17 ปี
……….
ผมจำเธอในวันนั้นได้ดี
ใบหน้าเกลี้ยงเกลา แก้มอิ่ม ผิวละเอียด ดวงตาสดใส
ผมดำหนาทิ้งตัวลงมาถึงกลางหลัง
เวลาเธอเดินผ่าน ใครหลายคนต้องหันกลับไปมองอีกครั้ง
แต่สิ่งที่ผมจำได้ชัดที่สุด คือเวลาเธอหัวเราะ
ก่อนหัวเราะ เธอมักเม้มปากไว้หน่อยหนึ่ง คล้ายพยายามเก็บความขบขันเอาไว้
แต่สุดท้ายก็เก็บไม่อยู่
ดวงตาหยีลง แก้มยกขึ้น แล้วทั้งใบหน้าก็เหมือนจะหัวเราะไปด้วย
……….
ผมหัวเราะตามเธออยู่บ่อย ๆ ทั้งที่บางครั้งเรื่องที่คุยกันก็ไม่ได้ตลกอะไรนัก
เพียงเห็นเธอมีความสุข ผมก็พลอยมีความสุขไปด้วย
ตอนนั้นผมยังไม่รู้ว่า ภาพธรรมดาภาพหนึ่งจะอยู่ในใจคนเราได้นานถึงเพียงนี้
……….
ภัตตาคารแห่งนี้เปิดมาตั้งแต่รุ่นเตี่ย
วันที่เรายังหนุ่มยังสาว เตี่ยเป็นคนดูแลร้าน
วันนี้ลูกเข้ามารับช่วงต่อแล้ว คนรุ่นหนึ่งวางมือลง
อีกคนหนึ่งเดินเข้ามาทำหน้าที่แทน โต๊ะยังมีคนนั่ง อาหารยังถูกยกออกจากครัว และแม่น้ำแควยังไหลผ่านอยู่ข้างร้าน
………
ผมมาถึงก่อนเธอ
ระหว่างนั่งรอ ผมมองออกไปทางแม่น้ำ พยายามนึกว่าเมื่อสี่สิบปีก่อน เราเคยนั่งกันตรงไหน
จำไม่ได้แล้ว
ผมจำตำแหน่งโต๊ะไม่ได้ จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าวันนั้นสั่งอะไรมากิน
กลับจำได้ว่าเธอเม้มปากอย่างไรก่อนหัวเราะ
……….
เมื่อเธอเดินเข้ามา ผมต้องมองอยู่ครู่หนึ่ง
เธออายุประมาณ 57 ปีแล้ว
ผมที่เคยดำหนามีสีขาวแซมอยู่ตามไรผม ใบหน้าที่เคยอิ่มเปลี่ยนรูปไป ผิวใต้คางคล้อยลงเล็กน้อย หางตามีริ้วรอยหลายเส้น แม้ในขณะที่เธอยังไม่ได้ยิ้ม
เธอยกมือขึ้นจัดผม ผมเห็นเส้นเลือดบนหลังมือ เห็นรอยย่นเล็ก ๆ ตรงข้อนิ้ว เป็นรายละเอียดที่ไม่เคยอยู่ในภาพของเธอซึ่งผมเก็บไว้
……….
ผมเผลอมองหาเด็กสาวคนนั้นอยู่บนใบหน้าตรงหน้า
เธอยิ้มให้ แล้วนั่งลง
“จำได้ไหม”
ผมพยักหน้า
คำตอบมีอยู่มากมาย แต่ในตอนนั้นพูดออกมาได้เพียงว่า
“จำได้”
เธอมองผมอยู่เหมือนกัน ก่อนจะยิ้มกว้างขึ้น
ผมเพิ่งนึกได้ว่า คนที่กำลังนั่งพิจารณาความเปลี่ยนแปลงของเธออยู่นี้ ก็มีผมขาว มีรอยย่น และมีมือที่เปลี่ยนไปจากวันเป็นผู้หมวดหนุ่ม
บางทีเธออาจกำลังมองหาผู้หมวดหนุ่มคนนั้นอยู่เช่นเดียวกัน
……….
ตอนแรกเราคุยกันอย่างคนที่ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน
ถามถึงความเป็นอยู่ ถามถึงคนที่ต่างฝ่ายต่างรู้จัก ชื่อบางชื่อทำให้เรายิ้ม บางชื่อทำให้ต้องหยุดคุยไปครู่หนึ่ง เมื่อรู้ว่าเจ้าของชื่อนั้นจากไปแล้ว
คนที่เคยคิดว่าจะได้เจออีก มีหลายคนที่ไม่มีโอกาสได้เจอ
เราค่อย ๆ พูดถึงวันเก่า ๆ
บางเรื่องผมจำได้ เธอลืมไปแล้ว บางเรื่องเธอจำได้ละเอียด แต่ผมกลับนึกไม่ออกเลยว่าเคยเกิดขึ้น
ฟังเธอเล่าแล้วผมจึงรู้ว่า ช่วงชีวิตเดียวกันนั้น เราต่างเก็บกันไว้คนละส่วน
คุยกันอยู่พักหนึ่ง เธอก็นึกถึงเรื่องขำเรื่องหนึ่งขึ้นมา
เธอหยุดพูด เม้มปากไว้หน่อยหนึ่ง
แล้วก็หัวเราะ
ผมนั่งมองเธอ
ริ้วรอยรอบดวงตาขยับลึกขึ้น แก้มยกขึ้นอย่างที่เคยเป็น
และในชั่วขณะนั้น ผมจำเธอได้ชัดเจนจนแทบไม่ต้องพยายามอีกแล้ว
ผมหัวเราะตาม
เหมือนเมื่อสี่สิบปีก่อน
……….
ก่อนมาพบเธอ ผมนึกถึงใบหน้าของเด็กสาวอายุ 17 ปีอยู่ตลอดทาง
แต่พอได้นั่งคุยกันจริง ๆ ผมกลับอยากรู้เรื่องราวของผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้านี้มากกว่า
ตลอดเวลาที่ไม่ได้พบกัน เธออยู่มาอย่างไร เหนื่อยกับเรื่องใดบ้าง มีใครคอยรับฟังในวันที่เธอไม่สบายใจ และในวันที่มีความสุข เธอยังหัวเราะเต็มใบหน้าอย่างนี้อยู่หรือเปล่า
สี่สิบปีของเธอมีเรื่องราวที่ผมไม่รู้จักอีกมาก
ผมฟังเธอเล่าทีละเรื่อง มองมือที่ขยับประกอบคำพูด มองใบหน้าที่บางครั้งยิ้ม บางครั้งเงียบลง
ผมไม่ได้มองหาริ้วรอยเพิ่มอีกแล้ว
ผมกำลังฟังเธอ
……….
อาหารบนโต๊ะค่อย ๆ พร่องลง แสงริมแม่น้ำเปลี่ยนไป เรานั่งกันนานกว่าที่คิดไว้
เมื่อถึงเวลาจะกลับ เธอถามว่า
“วันหลังมากินที่นี่กันอีกไหม”
“มา” ผมตอบ
คราวนี้ผมไม่ได้ปล่อยให้คำตอบช้าเลย
………
เราเดินออกจากภัตตาคารด้วยกัน
ผมหันกลับไปมองร้านเก่าแก่ที่ผ่านมือจากเตี่ยมาถึงลูก แล้วมองเธอซึ่งกำลังหยุดรออยู่ข้างหน้า
ก่อนหน้านี้ ผมเคยเสียดายที่จำไม่ได้ว่าเมื่อสี่สิบปีก่อนเรานั่งโต๊ะไหน กินอะไร และพูดอะไรกันบ้าง
วันนี้ผมจึงตั้งใจจำให้ดี
จำโต๊ะที่เรานั่ง จำอาหารที่เธอชอบ จำเรื่องที่ทำให้เธอหัวเราะ
และจำไว้ว่า ตอนที่เธอถามว่าจะมากินข้าวด้วยกันอีกไหม ผมมีความสุขเพียงใด.
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
