เมื่อวาน เวลา 02:05

หนูเคยยืนรออยู่หน้าประตูแห่งความตาย

ได้ยินเสียงเพื่อนร้อง และไม่มีใครกลับมา
แต่วันนั้นพ่อพาหนูออกมา ให้เห็นท้องฟ้า เห็นทุ่งหญ้า และมีวันพรุ่งนี้
หนูได้กินหญ้า ได้เป็นแม่ และได้มองลูกน้อยเติบโตเคียงข้าง
จากหนึ่งวันกลายเป็นหมื่นวัน จากความหวาดกลัวกลายเป็นบ้าน
จนวันหนึ่งขาหนูหมดแรง พ่อรักษาหนูไว้ไม่ได้ และไม่ได้อยู่ในวันที่ลา
แต่ครั้งนี้ไม่มีเสียงร้อง ไม่มีเชือกคล้อง ไม่มีโรงฆ่าสัตว์
มีเพียงท้องฟ้า ทุ่งหญ้า และความสงบ
หลับให้สบายนะลูก เดินไปทางไหนก็ได้
ไม่มีใครพาหนูไปไหนอีกแล้ว
ชีวิตหนูจบลง แต่ความรักของเราจะไม่จางหาย
พ่อจะเก็บความผูกพันทั้งหมดไว้ในหัวใจตลอดไป
โฆษณา