17 ก.ย. เวลา 21:11 • นิยาย เรื่องสั้น

วันคืนที่เนิ่นนาน 😘

หลายวันมานี้เราเอาแต่ฟังเพลง ดู MV คลิปคอนเสิร์ต อัสนี-วสันต์ เห็นโพสต์นึงพูดถึงช่วงที่พี่ป้อมเคยทำค่าย More Music เราก็นึกขึ้นได้ว่าครั้งนึงเราเคยทำหมอน More Music นี่นา
ไหน ๆ ตอนนี้ลิ้นชักความทรงจำของเราก็ถูกเปิดออกมาแล้ว เมื่อวานเราเจอรูปหมอน More Music จาก Hugme ที่เราเคยร่วมงานด้วยเลยขออนุญาตยุทธ (เจ้าของ Hugme) นำรูปมาใช้ประกอบการเล่าเรื่องซะหน่อย
ขอออกตัวนึดนึง…พอโตขึ้นมาเราก็ไม่ค่อยฟังเพลงเท่าไหร่ ไม่ค่อยรู้จักชื่อเพลง หรือนักร้อง คือไม่ได้ติดตามวงการเพลงเลย
ช่วงปี 2552 เราทำงานแฮนด์เมดขายร่วมกับยุทธ และบางครั้งแม่เราก็มาช่วยทำด้วยถ้าออเดอร์เยอะ
วันหนึ่งในปี 2553 ก็มีลูกค้าติดต่อเข้ามาทำหมอนจำนวน 22 ใบ พอเห็นแบบที่ลูกค้าส่งมาเรานี่กรี๊ดเลย เพราะเป็นโลโก้ More Music จำได้ว่างานนั้นต้องอัญเชิญแม่เรามาช่วยเย็บด้วย แม่เราใช้จักรเย็บตรงตัววัวเพราะมันยึกยักไปมา ส่วนตัวอักษรเรา 3 คนช่วยกันเย็บมือ
ตอนนั้นเราไม่รู้เลยว่าค่ายกำลังจะปิดตัว (อาจจะมีแค่เราที่ไม่รู้) มัวแต่ดีใจที่ได้ทำหมอนค่ายดัง และช่วงนั้นเราก็ทำงานยิ่งกว่าเป็นวัว วัน ๆ ก็เย็บแต่หมอน ไม่ได้สนใจโลกเลย เพลงเราก็ไม่ค่อยได้ฟัง เราเพิ่งรู้หลังจากส่งหมอนแล้วมั๊งว่าค่ายกำลังจะปิด เสียดายเลย แต่ก็ดีใจที่ครั้งหนึ่งเคยได้ทำหมอนนี้ เป็นความภูมิใจในช่วงนั้นเลยนะ
ถึงจะไม่ได้ติดตามใครแต่เราก็ชอบเพลง คนหัวใจสิงห์ มาก ๆ แค่เสียงพี่ป้อมร้องท่อนแรก “ไม่เคยมีใครคนใดที่แพ้ไม่เป็น” ก็โดนใจอย่างแรง ชอบมิวสิควิดีโอมาก ๆ ด้วย เห็นแล้วอยากไปภูชี้ฟ้า รู้สึกว่าทำไมภูชี้ฟ้าที่พี่ป้อม พี่โต๊ะยืนมันส๊วยสวยต่างจากคนอื่น 😆 แต่จนถึงวันนี้เราก็ยังไม่เคยไปเลย
ช่วงที่ทำงานหมอนเราอินเพลงนี้มาก (อินอยู่ในใจคนเดียว) โดยเฉพาะท่อนนี้
“บวกกับเรี่ยวแรงในมือ ตั้งใจจะทำให้ดี
สู้อย่างนี้ จะแพ้ให้มันรู้ไป”
ฟังแล้วฮึกเหิม 😆 มีแรงสู้!
…
การนึกถึงความหลังมันก็ดีเหมือนกันนะ นอกจากมีความสุขแล้วยังทำให้เห็นว่า ที่จริง…เราก็เคยมีสิ่งที่น่าภูมิใจนะ และแม่เราก็ภูมิใจด้วย ถึงแม้สุดท้ายเราจะแพ้ก็เถอะ แต่ไม่ว่าแพ้หรือชนะภาพชีวิตของเราก็มีแม่อยู่ในเฟรมด้วยเสมอเลย ❤️
วันคืนที่เนิ่นนาน แต่เป็นความทรงจำที่มีความสุขจัง
ภาพจาก : Hugme Craft
โฆษณา