เมื่อชีวิตของผมเดินมาถึงวัย 50 เรื่องความรักและความโรแมนติกก็ค่อย ๆ จางหายไปจากสมอง
………
พอถึงวัย 60 ความหวานและความโรแมนติกแทบเลือนหายไปทั้งหมด
สิ่งที่เคยสำคัญกลับกลายเป็นเพียงเรื่องหนึ่งในอดีต
เหลือไว้แค่ความทรงจำให้หวนกลับไปมองเป็นครั้งคราว
แล้วก็วางมันลงอย่างเงียบ ๆ เพราะเมื่อเวลาของชีวิตเหลือน้อยลง
ผมเริ่มรู้ว่า ยังมีเรื่องอื่นที่ควรค่าแก่เวลาที่เหลืออยู่มากกว่า
……..
เมื่อวานผมรับรู้เรื่องของคนอายุ 66 ปีที่อย่างถวิลหาความรัก
…………
หัวใจของหญิงชราคนหนึ่งจาก อ.วังเหนือ จ.ลำปาง
ยังเชื่อว่า ความรักอาจเดินทางมาหาเธอได้ แม้ในวันที่ผมหงอกเต็มศีรษะแล้วก็ตาม
เธอชื่อ นางอิโพ
อายุ 66 ปี
เธอรู้จักผู้ชายคนหนึ่งผ่านโลกออนไลน์
เขาชื่อ “ชัย”
นั่นคือชื่อที่เธอรู้จัก
ชายในภาพดูดี มีอาชีพที่น่าเชื่อถือ และบอกว่าเป็น นักบิน
………
คนสองคนคุยกันผ่านหน้าจอเล็ก ๆ
เราไม่รู้ว่าเขาพูดอะไรกับเธอบ้าง
ไม่รู้ว่าเขาเคยบอกคิดถึงหรือไม่
ไม่รู้ว่าเขาเคยให้ความหวังอะไรแก่หญิงวัย 66 ปีคนนี้
……….
แต่เรารู้อย่างหนึ่ง
เธอเชื่อว่า ชัยมีอยู่จริง
และเธอเชื่อว่า หากเดินทางไปสนามบินเชียงใหม่ เธอจะได้พบเขา
……….
16 กันยายน 2569
หญิงวัย 66 ปีออกจากบ้านใน อ.วังเหนือ จ.ลำปางเพียงลำพัง
เธอนั่งรถโดยสารข้ามจังหวัดไปเชียงใหม่
จากสถานีขนส่งอาเขต
เธอต่อรถตุ๊กตุ๊กไปยังสนามบินเชียงใหม่
ระยะทางอาจไกลสำหรับหญิงชราคนหนึ่ง
แต่สำหรับคนที่กำลังเดินทางไปพบใครสักคนที่เฝ้ารอ บางทีระยะทางก็ไม่เคยไกลเกินไป
……….
ประมาณสองทุ่ม
ผู้คนในสนามบินเดินผ่านไปมา
บางคนกำลังกลับบ้าน
บางคนกำลังออกเดินทาง
บางคนยืนกอดคนที่มารอรับ
ส่วนนางอิโพ…
กำลังรอผู้ชายคนหนึ่ง
ชายที่ชื่อ “ชัย”
นักบินของเธอ
เธอคงมองผู้ชายในเครื่องแบบผ่านไปทีละคน
คนนี้หรือเปล่า
หรือคนนั้น
แต่ไม่มีใครเดินมาหาเธอ
……….
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสังเกตเห็นหญิงสูงวัยที่มารอนักบิน จึงเข้ามาสอบถาม
ก่อนประสานตำรวจท่องเที่ยวเชียงใหม่ให้ช่วยดูแล
เจ้าหน้าที่ถามถึงชายที่เธอกำลังรอ
เธอจึงเปิดภาพให้ดู
ภาพของ “ชัย”
ชายที่ทำให้หญิงวัย 66 ปีนั่งรถจากลำปางมาถึงเชียงใหม่
เจ้าหน้าที่มองภาพนั้น
ตรวจสอบอยู่ครู่หนึ่ง
แล้วความจริงที่โหดร้ายที่สุดก็ปรากฏขึ้น
ผู้ชายในภาพไม่ใช่นักบิน
ที่เจ็บยิ่งกว่านั้นคือ
ผู้ชายในภาพนั้นไม่ใช่คนจริง ๆ
เขาเป็นภาพที่สร้างขึ้นด้วยเอไอ
ใบหน้าที่เธอจดจำ
รอยยิ้มที่เธอเชื่อ
และชายที่เธอนั่งรถข้ามจังหวัดเพื่อมาพบ
ไม่เคยยืนอยู่ที่ไหนบนโลกใบนี้เลย
เจ้าหน้าที่พยายามอธิบายให้เธอฟัง
แต่การพูดคุยเป็นไปอย่างยากลำบาก
……….
ในที่สุด เจ้าหน้าที่ได้หมายเลขโทรศัพท์ของลูกชาย
โทรศัพท์ดังขึ้นที่ปลายสาย
ลูกชายจึงเพิ่งรู้ว่าแม่เดินทางมาเชียงใหม่คนเดียว
ลูกชายขอให้ช่วยส่งแม่กลับบ้านให้ผมด้วย
คืนนั้น เจ้าหน้าที่สนามบินจัดสถานที่ให้นางอิโพพักภายในอาคาร
……….
ไม่มีนักบินชื่อชัยมารับ
ไม่มีชายในรูปเดินเข้ามาหา
ไม่มีเรื่องราวความรักอย่างที่หญิงชราคนหนึ่งเคยหวัง
มีเพียงสนามบินยามค่ำคืน
เจ้าหน้าที่ที่คอยดูแล
และหญิงวัย 66 ปีคนหนึ่งที่เดินทางมาไกลเพื่อพบคนที่ไม่เคยมีตัวตน
………
17 กันยายน 2569
เจ้าหน้าที่พาเธอกลับไปยังสถานีขนส่งอาเขตเชียงใหม่
คราวนี้เธอขึ้นรถอีกครั้ง
แต่เป็นการเดินทางคนละทิศกับเมื่อวาน
เมื่อวานเธอนั่งรถมาเชียงใหม่
เพราะเชื่อว่ามีใครคนหนึ่งกำลังรอเธออยู่
……….
วันนี้เธอนั่งรถกลับวังเหนือ
เพราะได้รู้ว่า คนคนนั้นไม่เคยมีอยู่จริง
แต่ที่สถานีปลายทาง…
มีผู้ชายคนหนึ่งรอเธออยู่จริง ๆ
เขาไม่ได้เป็นนักบิน
ไม่มีรูปหล่อที่สร้างด้วยเอไอ
ไม่ได้เดินออกมาจากโลกออนไลน์
เขาคือ ลูกชายของเธอ
คนที่เมื่อคืนได้แต่ฝากเจ้าหน้าที่ผ่านโทรศัพท์ว่า
“ช่วยส่งแม่กลับบ้านให้ผมด้วย”
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
