บันทึกความทรงจำ: วิ่งบนโขดหิน
วันที่ 18 กันยายน 2569
ภาพท้องฟ้าสีฟ้าสดใสกับโขดหินที่ทอดยาวออกไปในทะเลในวันนี้ ทำให้ผมย้อนกลับไปนึกถึง "เมื่อห้าปีที่แล้ว" ช่วงเวลาที่ผมได้มาเดินและวิ่งอยู่ตรงจุดนี้เป็นครั้งแรก
ย้อนกลับไปตอนนั้น ผมอายุประมาณ 33 ปี เป็นช่วงที่ผมเข้ายิมฟิตเนสอย่างจริงจังและต่อเนื่อง ออกกำลังกายครบทุกส่วน โดยเฉพาะการเน้นขาเป็นหลัก พอมาเห็นโขดหินก้อนใหญ่ที่เรียงรายไปตามแนวกันคลื่นยาวประมาณ 300 เมตรนี้ ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาคือ "มันอันตรายมาก" แต่ในขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกอยากลองวิ่งดูสักตั้ง
ผมตัดสินใจลองวิ่งดู และสิ่งที่ได้รับกลับมาคือประสบการณ์ที่เหนือความคาดหมาย ผมได้ทั้งความว่องไว พละกำลัง และที่สำคัญที่สุดคือการได้ฝึก "แยกสมองซีกซ้ายและซีกขวา" การวิ่งบนโขดหินแบบนี้ ร่างกายต้องคาดการณ์ล่วงหน้าว่าหินก้อนต่อไปจะมั่นคงแค่ไหน ต้องก้าวเท้าอย่างไร ลำดับการทรงตัวต้องแม่นยำ สมองต้องประมวลผลล่วงหน้าประมาณ 2-3 ก้อนก่อนที่ร่างกายจะขยับไปถึง
ภาพเกมที่ผมเคยเล่นตอนเด็กๆ ก็ผุดขึ้นมาในหัวทันที มันเหมือนกับการที่เราต้องอัปสกิลตัวละครในเกมว่าอยากจะเพิ่มความสามารถไปในทิศทางไหน และผมก็ได้คำตอบว่า การวิ่งบนโขดหินนี้ให้ทั้งความแข็งแรง (Strength)ความว่องไว (Agility) ความแม่นยำ (Accuracy)และทักษะการคาดการณ์ล่วงหน้าไปพร้อมกันในคราวเดียว
ผมวิ่งไปกลับวันละสองรอบ และทุกครั้งที่ทำสำเร็จ ผมรู้สึกมีความสุขมาก
สถานที่แห่งนี้มีวิวที่สวยงามจริงๆ ทะเลกว้างใหญ่ เกลียวคลื่นกระทบหิน และแสงแดดยามเย็นที่สะท้อนผิวน้ำ (อย่างในภาพที่สอง) มันเป็นบรรยากาศที่หาไม่ได้ง่ายๆ ในประเทศไทย
อย่างไรก็ตาม สำหรับใครที่กำลังอ่านบันทึกนี้อยู่ ผมอยากจะบอกไว้ตรงนี้เลยว่า "สถานีนี้เหมาะสำหรับคนที่ร่างกายแข็งแรงพอสมควรแล้วเท่านั้น" ผมไม่ได้แนะนำให้ทุกคนมาวิ่งที่นี่นะครับ เพราะมันเป็นที่อันตรายมากจริงๆ หากก้าวพลาด อาจตกลงไปในรอยแยกระหว่างหินได้
แต่สำหรับผม... มันคือความท้าทายที่คุ้มค่า และเป็นความทรงจำดีๆ ที่ผมจะกลับมาเล่าอีกครั้งทุกครั้งที่ได้เห็นโขดหินเหล่านี้
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
