🌾ฮองเฮาขอปลูกผัก🌾
✨คำโปรย:✨
> ทะลุมิติมาทั้งที คนอื่นอยากได้วังหลวง แต่ข้าขอเพียงที่ดินหนึ่งแปลง เมล็ดผักหนึ่งถุง และชีวิตที่ไม่มีฮ่องเต้มาวุ่นวายก็พอ
บทที่ 1
🌾🌾 ทะลุมิติมาทั้งที ข้าขอไม่เป็นฮองเฮาได้หรือไม่?⁉️
เสียงระฆังดังขึ้นท่ามกลางความมืด
กริ๊ง...
กริ๊ง...
กริ๊ง...
หลินเยว่ลืมตาขึ้นอย่างมึนงง สิ่งแรกที่เห็นไม่ใช่เพดานห้องนอนในคอนโด แต่เป็นม่านผ้าไหมสีแดงเข้มที่พลิ้วไหวอยู่เหนือศีรษะ กลิ่นธูปอ่อน ๆ ลอยอยู่ในอากาศ รอบตัวมีโต๊ะไม้โบราณ แจกันลายคราม และหญิงสาวในชุดจีนโบราณกำลังยืนร้องไห้อยู่ข้างเตียง
“คุณหนู! ในที่สุดท่านก็ฟื้น!”
หลินเยว่กะพริบตาหลายครั้ง
“นี่...ที่ไหน?”
หญิงสาวตรงหน้าชะงัก ก่อนจะรีบตอบ
“จวนตระกูลหลินเจ้าค่ะ”
“แล้วฉันเป็นใคร?”
คำถามนั้นทำให้ทั้งห้องเงียบลง
ไม่กี่อึดใจต่อมา หลินเยว่ก็ได้รับคำตอบที่ทำให้แทบตกจากเตียง
เธอทะลุมิติมาอยู่ในร่างของ หลินเยว่ บุตรสาวตระกูลขุนนางผู้กำลังจะถูกส่งตัวเข้าวังเพื่อเป็นฮองเฮาของแคว้นต้าหยวน
“เดี๋ยวนะ...ฮองเฮา?”
หลินเยว่ชี้เข้าหาตัวเอง
“หมายถึงฉันเนี่ยนะ?”
หญิงรับใช้พยักหน้าอย่างจริงจัง
และสิ่งที่ทำให้เธออยากเป็นลมรอบสองก็คือ การแต่งตั้งจะเกิดขึ้นในอีกเพียงสามวัน
สามวัน!
ชีวิตคนอื่นทะลุมิติมาอาจได้กลายเป็นหญิงงาม มีพระเอกหล่อเหลา มีวังใหญ่โต และชีวิตสุขสบาย
แต่สำหรับหลินเยว่ สิ่งที่เธอคิดมีเพียงอย่างเดียว
“ฉันไม่เอา!”
เธอไม่อยากอยู่ในวัง ไม่อยากแข่งขันกับสนม ไม่อยากเรียนมารยาทราชสำนัก และที่สำคัญที่สุด...
เธออยากกลับไปใช้ชีวิตเรียบง่าย
มีบ้านหลังเล็ก ๆ สักหลัง ปลูกผัก ทำอาหาร เลี้ยงไก่ และนอนฟังเสียงลมตอนกลางคืน
แต่ก่อนที่เธอจะคิดแผนหลบหนีเสร็จ ขันทีจากวังก็มาถึง
“ฮ่องเต้มีรับสั่งให้คุณหนูหลินเข้าเฝ้าในค่ำคืนนี้”
หลินเยว่ถอนหายใจ
ดูเหมือนสวรรค์จะไม่คิดปล่อยเธอง่าย ๆ
---
คืนนั้น เธอถูกพาเข้าสู่ตำหนักหลวง
ตรงหน้าคือชายหนุ่มในชุดคลุมมังกรสีดำทอง เขานั่งอยู่หลังโต๊ะยาว ใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชา ดวงตาคมกริบมองอาหารบนโต๊ะด้วยสีหน้าไม่พอใจ
“นำออกไป”
ฮ่องเต้เอ่ยสั้น ๆ
ขันทีถึงกับหน้าซีด
“แต่ฝ่าบาท พระองค์ยังไม่ได้เสวยเลยพ่ะย่ะค่ะ”
“ไม่ถูกปาก”
หลินเยว่แอบมองโต๊ะอาหาร
มีทั้งเป็ดย่าง ปลาอบ ซุปสมุนไพร และอาหารหน้าตาหรูหรามากมาย
แต่ฮ่องเต้กลับไม่แตะสักอย่าง
ในฐานะคนที่ชอบทำอาหาร เธออดไม่ได้ที่จะถาม
“อาหารไม่อร่อยหรือเพคะ?”
ทุกคนในห้องหันมามองเธอพร้อมกัน
ฮ่องเต้เลิกคิ้ว
“เจ้าทำเป็นหรือ?”
หลินเยว่ชะงัก
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างมั่นใจ
“พอทำได้เพคะ”
ไม่นานนัก ห้องครัวเล็ก ๆ ในตำหนักก็ถูกจัดเตรียมขึ้น
หลินเยว่เลือกข้าว ผัก และเนื้อที่มีอยู่ ก่อนลงมือทำอาหารง่าย ๆ แบบที่เธอเคยทำในโลกเดิม
ไม่นาน กลิ่นหอมก็ลอยออกมาจากครัว
ฮ่องเต้ที่เดิมกำลังอ่านฎีกาอยู่เงียบ ๆ กลับหยุดมือ
อาหารถูกยกขึ้นโต๊ะ
เป็นเพียงข้าวร้อน ๆ กับผัดผักและเนื้อผัดซอสธรรมดา
ฮ่องเต้ตักคำแรกเข้าปาก
ทั้งห้องเงียบกริบ
จากนั้นเขาก็ตักคำที่สอง
คำที่สาม
และไม่นาน อาหารทั้งจานก็หมดลง
หลินเยว่ถึงกับมองตาค้าง
“เป็นอย่างไรบ้างเพคะ?”
ฮ่องเต้วางตะเกียบลง แล้วมองเธอด้วยสีหน้าจริงจัง
“พรุ่งนี้ เจ้าจะทำอะไรให้ข้ากิน?”
“...”
หลินเยว่กลืนน้ำลาย
นี่ไม่ใช่คำตอบที่เธอต้องการเลยสักนิด
แต่ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไร ฮ่องเต้ก็เอ่ยต่อ
“ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป อาหารของข้า ให้เจ้าเป็นคนจัดการ”
หลินเยว่เบิกตากว้าง
ชีวิตที่คิดว่าจะหนีออกจากวัง กลับกำลังถูกผูกติดกับฮ่องเต้ด้วย...อาหารหนึ่งมื้อ
คืนนั้น หลังกลับถึงห้อง หลินเยว่ตัดสินใจทันที
พรุ่งนี้นางจะหนีออกจากวัง
และครั้งนี้ ต่อให้ใครเป็นฮ่องเต้ก็ห้ามนางไม่ได้
เพราะนางไม่ได้ต้องการตำแหน่งฮองเฮา
นางต้องการเพียงบ้านหลังเล็ก ๆ และแปลงผักของตัวเองเท่านั้น
แต่สิ่งที่หลินเยว่ไม่รู้ก็คือ...
หน้าประตูเรือนในคืนนั้น มีชายผู้หนึ่งกำลังยืนรอเธออยู่
#นิยายสั้น #เรื่องสั้น #นิยายแฟนตาซี #นิยายลึกลับ #นิยายจีน #นิยายจีนโบราณ #ทะลุมิติ #เรื่องเล่าจากจินตนาการ #นักเขียนมือใหม่ #หน้าถัดไป
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
