🌾ฮองเฮาขอปลูกผัก🌾
✨คำโปรย:✨
> ทะลุมิติมาทั้งที คนอื่นอยากได้วังหลวง แต่ข้าขอเพียงที่ดินหนึ่งแปลง เมล็ดผักหนึ่งถุง และชีวิตที่ไม่มีฮ่องเต้มาวุ่นวายก็พอ
บทที่ 2
🌾🌾 ฮ่องเต้ตามข้ามาทำไม ข้าจะไปปลูกผัก!⁉️
“จะไปไหน...ว่าที่ฮองเฮาของข้า?”
หลินเยว่แข็งค้างอยู่หน้าประตู
เงาร่างสูงในชุดสีดำยืนอยู่ใต้แสงจันทร์ ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกบดบังด้วยความมืด แต่เพียงน้ำเสียงนั้น นางก็จำได้ทันที
ฮ่องเต้!
“ฝ่าบาท?”
หลินเยว่รีบถอยหลังหนึ่งก้าว
เซียวหยวนหลงมองสัมภาระในมือของนาง ก่อนเลิกคิ้วเล็กน้อย
“กลางดึกเช่นนี้ เจ้าจะไปไหน?”
“หม่อมฉัน...จะออกไปเดินเล่นเพคะ”
“พร้อมห่อเสื้อผ้าสามห่อ?”
“...”
หลินเยว่ก้มมองของในมือ
ถูกจับได้คาหนังคาเขาเสียแล้ว
“หม่อมฉันจะหนีออกจากวังเพคะ!”
นางตัดสินใจพูดตรง ๆ
“ไม่อยากเป็นฮองเฮา ไม่อยากอยู่ในวัง และไม่อยากทำอาหารให้พระองค์ทุกวันด้วย!”
ฮ่องเต้เงียบไปครู่หนึ่ง
แทนที่จะโกรธ เขากลับถามอย่างใจเย็น
“แล้วเจ้าอยากทำอะไร?”
หลินเยว่ตอบโดยไม่ต้องคิด
“ปลูกผัก”
“...”
“ทำสวน เลี้ยงไก่ ทำอาหารกินเอง ตื่นเช้ามารดน้ำผัก เย็นก็นั่งดูพระอาทิตย์ตก”
นางถอนหายใจอย่างมีความสุขเพียงแค่คิดถึงมัน
“ชีวิตแบบนั้นต่างหากที่หม่อมฉันต้องการ”
เซียวหยวนหลงมองนางอยู่เนิ่นนาน ก่อนเอ่ยว่า
“ได้”
หลินเยว่เงยหน้าขึ้นทันที
“อะไรนะเพคะ?”
“ข้าจะให้เจ้าไปอยู่เรือนชนบทนอกเมือง”
“จริงหรือเพคะ?”
“แต่มีข้อแม้”
รอยยิ้มบนใบหน้าของนางหายไปทันที
“อะไรเพคะ?”
“หากข้าอยากกินอาหารฝีมือเจ้า เจ้าต้องทำให้ข้า”
หลินเยว่คิดอยู่ครู่หนึ่ง
แค่ทำอาหารให้ฮ่องเต้เป็นครั้งคราว แลกกับการได้ออกจากวังไปปลูกผัก...
ดูเหมือนจะคุ้มค่า
“ตกลงเพคะ!”
---
สามวันต่อมา หลินเยว่ก็ได้ย้ายออกจากวังจริง ๆ
เรือนชนบทหลังเล็กตั้งอยู่ริมลำธาร รอบบ้านมีพื้นที่กว้างพอสำหรับทำสวน ด้านหลังเป็นเนินเขา ส่วนด้านหน้ามีต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงา
ทันทีที่เห็นพื้นที่ว่าง หลินเยว่ก็แทบอยากกรีดร้องด้วยความดีใจ
“นี่แหละ!”
นางยกมือขึ้นอย่างมุ่งมั่น
“สวนของข้า!”
วันแรก นางขุดดิน
วันที่สอง นางปลูกผัก
วันที่สาม นางไปซื้อไก่กลับมาห้าตัว
วันที่สี่ นางทำรั้วเล็ก ๆ รอบแปลงผัก
ชีวิตที่หลินเยว่ใฝ่ฝันกำลังเป็นจริงทีละน้อย
นางปลูกผักกาด ต้นหอม แตงกวา พริก และสมุนไพรต่าง ๆ
ทุกเช้าเสียงไก่ขันปลุกนางแทนเสียงนางกำนัล
ทุกเย็นนางนั่งเด็ดผักอยู่หน้าบ้าน
ไม่มีสนม
ไม่มีขุนนาง
ไม่มีพิธีการ
และที่สำคัญ...
ไม่มีฮ่องเต้!
อย่างน้อย หลินเยว่ก็คิดเช่นนั้น
จนกระทั่งวันที่เจ็ด
ชายแปลกหน้าคนหนึ่งปรากฏตัวหน้ารั้ว
เขาสวมเสื้อผ้าธรรมดา ใบหน้าหล่อเหลาเกินกว่าจะเป็นชาวบ้านทั่วไป และกำลังยืนมองแปลงผักของนางด้วยสีหน้าจริงจัง
“เจ้าของบ้านอยู่หรือไม่?”
หลินเยว่เดินออกมา
“มีอะไรหรือ?”
ชายคนนั้นชี้ไปที่แปลงผัก
“ผักพวกนี้...กินได้หรือ?”
หลินเยว่ขมวดคิ้ว
“แน่นอนสิ”
“แล้วมีอะไรให้กินบ้าง?”
“...”
นี่มันโจรหรือคนหลงทางกันแน่?
สุดท้ายหลินเยว่ก็ใจอ่อน ตักข้าวกับผัดผักที่เพิ่งทำเสร็จให้เขาหนึ่งชาม
ชายแปลกหน้ากินเงียบ ๆ
คำแรก
คำที่สอง
จากนั้นก็กินจนหมดชาม
“อร่อย”
เขาพูดเพียงเท่านั้น ก่อนลุกขึ้นกลับไป
หลินเยว่มองตามอย่างงุนงง
แต่เรื่องประหลาดยังไม่จบ
สองวันต่อมา เขากลับมาอีก
“วันนี้มีอะไรให้กิน?”
“เจ้ามาอีกแล้ว?”
“ผ่านมาแถวนี้พอดี”
“บ้านเจ้าอยู่ไหน?”
ชายคนนั้นชี้ไปทางภูเขา
“ไกล”
หลินเยว่หรี่ตา
“แล้วเหตุใดเจ้าถึงผ่านมาที่นี่ทุกสองวัน?”
“บังเอิญ”
“บังเอิญทุกสองวัน?”
“ใช่”
คำตอบหน้าตายทำให้นางพูดไม่ออก
แต่สุดท้ายชายผู้นั้นก็ยังได้กินข้าวอยู่ดี
วันแล้ววันเล่า ทั้งคู่เริ่มพูดคุยกันมากขึ้น
เขาช่วยนางยกถังน้ำ
ช่วยซ่อมรั้ว
บางครั้งก็แอบเด็ดผักจากแปลงโดยไม่ขออนุญาต
และทุกครั้งที่นางบ่น เขาก็มักจะตอบเพียงว่า
“ข้าจะนำเมล็ดพันธุ์มาคืนให้”
หลินเยว่เริ่มรู้สึกว่า...
ชายคนนี้อาจไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด
เพียงแต่มีบางอย่างเกี่ยวกับเขาที่นางยังไม่เข้าใจ
จนกระทั่งคืนหนึ่ง เสียงม้าหลายตัวก็ดังขึ้นหน้าบ้าน
หลินเยว่เปิดประตูออกไป
ชายในชุดเกราะหลายคนกำลังลงจากหลังม้า
หัวหน้ากลุ่มรีบคุกเข่าลงทันที
“ฝ่าบาท!”
หลินเยว่ตัวแข็ง
นางหันกลับไปมองชายแปลกหน้าที่กำลังยืนอยู่หลังรั้ว
เขาถอนหายใจ ก่อนถอดหมวกคลุมศีรษะออก
ใบหน้าที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นใต้แสงจันทร์
“ดูเหมือนความลับของข้าจะปิดไม่มิดแล้ว”
หลินเยว่เบิกตากว้าง
ชายที่นางคิดว่าเป็นชาวบ้านธรรมดามาตลอดหลายสัปดาห์...
แท้จริงแล้วคือ เซียวหยวนหลง ฮ่องเต้แห่งต้าหยวน
และดูเหมือนว่าเรื่องวุ่นวายจากเมืองหลวง...
กำลังจะตามมาถึงสวนผักของนางเสียแล้ว
#นิยายสั้น #เรื่องสั้น #นิยายแฟนตาซี #นิยายลึกลับ #นิยายจีน #นิยายจีนโบราณ #ทะลุมิติ #เรื่องเล่าจากจินตนาการ #นักเขียนมือใหม่ #หน้าถัดไป
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
