🌾ฮองเฮาขอปลูกผัก🌾
✨คำโปรย:✨
> ทะลุมิติมาทั้งที คนอื่นอยากได้วังหลวง แต่ข้าขอเพียงที่ดินหนึ่งแปลง เมล็ดผักหนึ่งถุง และชีวิตที่ไม่มีฮ่องเต้มาวุ่นวายก็พอ
บทที่ 3
🌾🌾 ถ้าต้องกลับวัง ข้าขอเอาแปลงผักไปด้วย⁉️
“ฝ่าบาท?!”
หลินเยว่ยืนตะลึงอยู่หน้าประตู
ชายที่นางเคยคิดว่าเป็นชาวบ้านธรรมดา กำลังยืนอยู่ท่ามกลางองครักษ์ในชุดดำทอง
เซียวหยวนหลงถอนหายใจ
“ข้าคิดว่าจะบอกเจ้าเร็วกว่านี้”
“แล้วเหตุใดถึงไม่บอก!”
“เพราะทุกครั้งที่ข้าบอกว่าเป็นฮ่องเต้ เจ้าก็ทำหน้าราวกับอยากหนีไปอีกสิบลี้”
“...”
นางเถียงไม่ออก
เพราะมันเป็นเรื่องจริง
หัวหน้าองครักษ์รีบก้าวเข้ามา
“ฝ่าบาท เมืองหลวงกำลังวุ่นวาย ขุนนางบางกลุ่มกำลังเรียกร้องให้พระองค์เสด็จกลับโดยด่วนพ่ะย่ะค่ะ”
เซียวหยวนหลงพยักหน้า
สีหน้าที่เคยผ่อนคลายยามอยู่ในสวนกลับกลายเป็นเย็นชาในทันที
หลินเยว่เพิ่งได้เห็นว่า ชายตรงหน้าคือฮ่องเต้จริง ๆ
ไม่ใช่ชายแปลกหน้าที่มาช่วยรดน้ำผัก
ไม่ใช่คนที่แอบกินแตงกวาในแปลงของนาง
แต่เป็นผู้ที่ต้องแบกรับทั้งแผ่นดินเอาไว้บนบ่า
“เจ้าต้องกลับวังกับข้า”
คำพูดนั้นทำให้หลินเยว่เงียบไป
นางมองสวนผักของตัวเอง
ผักกาดที่เพิ่งแตกใบ
ต้นหอมที่กำลังงอก
ไก่ห้าตัวที่กำลังเดินคุ้ยดินอยู่ข้างรั้ว
ชีวิตเล็ก ๆ ที่นางสร้างขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง
“หม่อมฉันไม่อยากกลับ”
เซียวหยวนหลงไม่ได้ตอบทันที
“ข้ารู้”
“หม่อมฉันไม่อยากเป็นฮองเฮา”
“ข้าก็รู้”
หลินเยว่เงยหน้ามองเขา
“แล้วพระองค์ยังจะบังคับหม่อมฉันอีกหรือ?”
ฮ่องเต้เดินเข้ามาหยุดตรงหน้า
“ไม่”
คำตอบสั้น ๆ ทำให้นางประหลาดใจ
“ตำแหน่งฮองเฮาไม่ควรเป็นสิ่งที่ใครต้องถูกบังคับให้รับ”
เขามองไปรอบ ๆ สวน ก่อนพูดต่อ
“แต่ข้าต้องการให้เจ้าอยู่ข้างกายข้า”
หัวใจของหลินเยว่เต้นแรงขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว
“เพราะอาหารหรือเพคะ?”
เซียวหยวนหลงนิ่งไป
“...ตอนแรกก็ใช่”
“แล้วตอนนี้ล่ะ?”
เขามองนางตรง ๆ
“ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว”
หลินเยว่รีบหันหน้าหนี เพราะรู้สึกว่าตัวเองกำลังหน้าแดง
นางไม่เคยคิดเลยว่า ฮ่องเต้ผู้เย็นชาจะพูดอะไรตรง ๆ เช่นนี้
สุดท้ายทั้งคู่จึงเดินทางกลับเมืองหลวง
แต่คราวนี้ หลินเยว่ไม่ได้กลับไปในฐานะหญิงสาวที่กำลังถูกจับแต่งตั้งเป็นฮองเฮา
นางกลับไปในฐานะคนที่มีสิทธิ์เลือกชีวิตของตัวเอง
---
เรื่องในราชสำนักใช้เวลาไม่นานก็คลี่คลาย
เซียวหยวนหลงจัดการปัญหาของเหล่าขุนนาง และประกาศต่อหน้าท้องพระโรงว่า หลินเยว่จะไม่ถูกบังคับให้ใช้ชีวิตอยู่แต่ในวัง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินเยว่ก็ยิ้มกว้าง
“จริงหรือเพคะ?”
“จริง”
“เช่นนั้นหม่อมฉันขอสร้างเรือนชนบทหลังเดิมได้หรือไม่?”
“ได้”
“แล้วขอปลูกผักเพิ่ม?”
“ได้”
“เลี้ยงไก่เพิ่มอีกสิบตัว?”
ฮ่องเต้เงียบไปครู่หนึ่ง
“...ได้”
“แล้วขอทำครัวเองด้วย?”
“ได้”
หลินเยว่ยิ้มจนตาหยี
“ฝ่าบาททรงใจดีจริง ๆ”
เซียวหยวนหลงมองนางแล้วเอ่ยเรียบ ๆ
“แต่มีข้อแม้”
“อะไรเพคะ?”
“ข้าจะไปหาเจ้าที่เรือนสวนทุกครั้งที่ว่าง”
รอยยิ้มของหลินเยว่ชะงัก
“นั่นมันไม่ใช่ข้อแม้ของหม่อมฉันเสียหน่อย!”
“เป็นข้อแม้ของข้า”
“ฝ่าบาท!”
---
หลายเดือนต่อมา เรือนเล็กริมลำธารก็กลับมามีชีวิตอีกครั้ง
แปลงผักขยายใหญ่กว่าเดิม
มีทั้งผักสด สมุนไพร และผลไม้
ข้างบ้านมีเล้าไก่หลังใหม่
และมีครัวที่หลินเยว่ภูมิใจที่สุด
ส่วนเจ้าของบ้านนั้น...
กำลังนั่งเด็ดผักอยู่กลางสวน
“ฝ่าบาท”
ชายในชุดธรรมดาที่กำลังถือบัวรดน้ำหันมา
“ว่าอย่างไร?”
“วันนี้มีผักใหม่”
“อืม”
“อยากเสวยหรือไม่เพคะ?”
เซียวหยวนหลงวางบัวรดน้ำลง ก่อนเดินมานั่งข้างนาง
“แน่นอน”
เขาหยุดเล็กน้อยแล้วพูดต่อ
“แต่พรุ่งนี้ข้าจะนำเมล็ดผักมาให้เจ้าเพิ่ม”
หลินเยว่ถอนหายใจ
ตั้งแต่นางทะลุมิติมา สิ่งที่ต้องการที่สุดคือการหนีจากวัง
นางไม่เคยต้องการเป็นฮองเฮา
ไม่เคยต้องการอำนาจ
ไม่เคยต้องการชีวิตหรูหรา
นางเพียงอยากมีบ้านหลังเล็ก ๆ สวนผักหนึ่งแปลง และคนที่นั่งกินข้าวด้วยกันในทุกเย็น
ดูเหมือนสวรรค์จะฟังคำขอของนางเพียงครึ่งเดียว
เพราะนางได้ทุกอย่างที่ต้องการ...
ยกเว้นอย่างเดียว
นางหนีฮ่องเต้ไม่พ้นเสียแล้ว
🌼☘️✨จบบริบูรณ์✨☘️🌼
#นิยายสั้น #เรื่องสั้น #นิยายแฟนตาซี #นิยายลึกลับ #นิยายจีน #นิยายจีนโบราณ #ทะลุมิติ #เรื่องเล่าจากจินตนาการ #นักเขียนมือใหม่ #หน้าถัดไป
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
