Blockdit Logo
Blockdit Logo (Mobile)
สำรวจ
ลงทุน
คำถาม
เข้าสู่ระบบ
มีบัญชีอยู่แล้ว?
เข้าสู่ระบบ
หรือ
ลงทะเบียน
Makeng
•
ติดตาม
20 ก.ย. เวลา 12:06 • นิยาย เรื่องสั้น
เรื่องมหาลัย…และผีที่หาด
EP.2 | หาดที่เงียบเกินไป
หลังจากเห็นงานแต่งอยู่ไกล ๆ ทุกคนก็ไม่ได้สนใจอะไร
พวกเขาลงเล่นน้ำกันต่อ
เสียงหัวเราะดังไปทั่วชายหาด
ตอนนั้นแดดยังแรง
น้ำทะเลใส
ลมพัดเรื่อย ๆ
ไม่มีอะไรผิดปกติ
จนกระทั่งประมาณ 4-5 โมงเย็น
ทุกคนจึงขึ้นจากน้ำ
อาบน้ำ
เปลี่ยนเสื้อผ้า
แล้วเริ่มเตรียมอาหาร
พวกเขาเอาเสื่อมาปูบนพื้นทราย
แต่ก่อนจะปู ทุกคนช่วยกันเลือกพื้นที่
ตรงไหนมีรากไม้ก็หลบ
ตรงไหนมีมดก็ย้าย
เพราะบริเวณนั้นมดเยอะมาก
สุดท้ายจึงได้พื้นที่โล่ง ๆ จุดหนึ่ง
ตอนนั้นยังมีแสงแดดอยู่
ทุกคนเห็นพื้นที่ตรงหน้าชัดเจน
และไม่มีใครเห็นสิ่งผิดปกติเลย
จากนั้นก็เริ่มทำอาหาร
กินข้าว
เล่นดนตรี
พูดคุยกัน
เวลาค่อย ๆ ผ่านไป
จนประมาณสามทุ่มกว่า
บางอย่างเริ่มเปลี่ยน
เสียงรอบตัวค่อย ๆ หายไป
จากที่มีเสียงลม
เสียงทะเล
เสียงคนคุยกัน
กลับเหลือเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่ง
ซ่า…
ซ่า…
ซ่า…
อั้มเงยหน้ามองไปทางงานแต่งที่อยู่ไกลออกไป
เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังเห็นไฟอยู่
แต่ตอนนี้…
ไม่มีไฟแล้ว
ไม่มีเสียงเพลง
ไม่มีเสียงคน
ไม่มีอะไรเลย
อั้มถามว่า
“งานเลิกแล้วเหรอ?”
ไม่มีใครตอบ
เพราะไม่มีใครรู้เหมือนกันว่า…
มันหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่
แต่ทุกคนก็ไม่ได้คิดอะไรมาก
อั้มกับฟลุ๊คจึงชวนเพื่อน ๆ ไปเดินเล่นริมชายหาด
มีเพียงปลายที่บอกว่า
“กูนั่งอยู่นี่แหละ”
อีก 5 คนจึงเดินออกไป
ตอนแรกทุกอย่างดี
พวกเขาเห็นเรือตกหมึกอยู่ไกล ๆ
แสงไฟจากเรือเล็ก ๆ ลอยอยู่กลางทะเล
แต่พอยิ่งเดินออกไป…
ชายหาดก็ยิ่งเงียบ
ไม่มีคน
ไม่มีเสียงรถ
ไม่มีเสียงเพลง
ไม่มีแม้แต่เสียงของคนที่เคยจัดงานแต่ง
จูเริ่มรู้สึกว่ามันเงียบเกินไป
เขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
เปิดเพลง
“เอาเพลงหน่อย กูไม่ชอบเงียบแบบนี้”
เสียงเพลงดังขึ้น
ทุกคนเริ่มคุยกันต่อ
จากนั้นจูก็เอาโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง
แล้วเดินต่อ
เพลงยังเล่นไปเรื่อย ๆ
จนถึงเวลาที่ทุกคนตัดสินใจเดินกลับ
แต่ระหว่างทาง…
เสียงเพลงหยุด
ทุกคนยังไม่ได้สนใจ
เพราะคิดว่าเพลงอาจเปลี่ยนเพลง
ก่อนที่เสียงดนตรีจะดังขึ้นมาอีกครั้ง
แต่เพลงที่ดังออกมา…
ไม่ใช่เพลงเดิม
มันเป็นเพลง…
“กล่อมลูก” ของแม่นาค
จูหยุดเดินทันที
“เดี๋ยวนะ…”
ทุกคนหันมอง
จูหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า
หน้าจอยังล็อกอยู่
ไม่มีใครแตะโทรศัพท์
ไม่มีใครเปลี่ยนเพลง
แต่เพลงยังเล่นอยู่
และในความเงียบของชายหาด…
เสียงเพลงนั้นกลับดังชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
ไม่มีใครพูดอะไร
จนกระทั่งฟลุ๊คพูดเบา ๆ ว่า
“กลับกันเถอะ…”
และครั้งนี้…
ไม่มีใครเถียง
พวกเขารีบเดินกลับ
โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า…
บนทางกลับนั้น มีบางอย่างกำลังเดินกลับไปพร้อมกับพวกเขา
[จบ EP.2]
เรื่องเล่า
นิยายลึกลับสยองขวัญ
เรื่องลี้ลับ
บันทึก
1
1
โฆษณา
ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
© 2026 Blockdit
เกี่ยวกับ
ช่วยเหลือ
คำถามที่พบบ่อย
นโยบายการโฆษณาและบูสต์โพสต์
นโยบายความเป็นส่วนตัว
แนวทางการใช้แบรนด์ Blockdit
Blockdit เพื่อธุรกิจ
ไทย