ชีวิตคนเราเลือกเกิดไม่ได้ และเราเลือกพ่อแม่ไม่ได้ เรื่องราวของเด็กหญิงคนหนึ่งที่เติบโตมาพร้อมความทรงจำที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ และไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างเด็กทั่วไป
เด็กหญิงคนหนึ่ง ชื่อว่า “สายฝน“ สายฝนโตมาในครอบครัวที่มีทั้งพ่อและแม่ แต่สายฝนแทบไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างเด็กทั่วไป ด้วยความที่พ่อของเธอติดเหล้า และมักจะทำร้ายร่างกายแม่อยู่เป็นประจำ
ตั้งแต่สายฝนจำความได้ ทุกวันพ่อจะต้องออกบ้านไปทำงาน พอตกค่ำพ่อถึงจะกลับเข้าบ้าน พ่อจะเมากลับบ้านแทบทุกวัน พ่อมักจะเมาเหล้า แล้วกลับบ้านมาหาเรื่องทะเลาะกับแม่อยู่บ่อยๆ แม่มักจะพาสายฝนหนีออกจากบ้าน ด้วยการวิ่งหนี เพื่อที่จะไม่ต้องถูกพ่อทำร้าย หนีด้วยการไปหลบตามกระท่อมที่พักตามสวนลำไยของคนอื่น ไปขอนอนบ้านคนอื่น ไปหาที่หลบ เพื่อให้พ่อหาเราไม่เจอ
เพราะเมื่อเราหนี เมื่อนั้นพ่อจะตามหาเราสองคนแม่ลูกเรื่อยๆ ตามเพื่อให้เจอแม่และจะทำร้ายแม่
ทุกๆคืนของการหนีพ่อ หากวันไหนต้องนอนกระท่อมกลางสวน สายฝนแทบไม่ได้นอน และแม่ก็ไม่ได้นอน เพราะต้องคอยไล่ยุงให้ลูก นอกจากสายฝนจะโดนยุงกัดแล้ว ยังต้องใช้ชีวิตอยู่ในที่มืด ไม่มีไฟ เราสองคนแม่ลูกใช้ชีวิตด้วยความระแวงกันทั้งคืน อาจจะมีหลับๆตื่นๆ พอรุ่งเช้าแม่ก็พาสายฝนกลับบ้าน พ่อที่เมาหลับไปหลังจากหาเราสองแม่ลูกไม่เจอ พอเช้าส่างเมา เขาก็กลับไปเป็นคนปกติกับแม่ พูดจาดี เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ตอนเช้าสายฝนก็แต่งตัวไปโรงเรียนเหมือนเด็กทั่วไป
ใครจะรู้ว่าสายฝน เด็กในวัยปฐมคนนี้ ที่กลางคืนแทบไม่ได้นอนแต่มาเรียนได้ปกติ พอตกเย็น ทุกเย็นของการเลิกเรียนของสายฝน สายฝนจะต้องรีบกลับไปทำการบ้าน อาบน้ำและกินข้าวเย็น ทำทุกอย่างให้เรียบร้อย เพื่อที่จะรอพ่อกลับบ้าน แล้วเตรียมตัววิ่งหนีพ่อ
วันไหนแม่เอามอเตอร์ไซค์ออกมาได้ ก็ดีหน่อย ได้ไปหาที่นอนที่ดีดีหน่อย อาจจะขอนอนตามบ้านญาติ แต่วันไหนไม่ทันก็ต้องวิ่งเพื่อเอาชีวิตรอด วันไหนโชคดีพ่อไม่เมาก็ได้นอนบ้านตัวเอง แต่น้อยมากๆ สายฝนใช้ชีวิตแบบนี้ ตั้งแต่อายุประมาน 8 ขวบ จนโตเป็นสาว อายุประมาณ14ปี พ่อของเธอถึงเลิกกินเหล้า เพราะสุขภาพเริ่มไม่ค่อยดี
ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมาสายฝนไม่เคยชินกับการ
กระทำของพ่อ บางวันเห็นพ่อเอามีดจี้คอแม่ บางวันเอาตัวเองเข้าไปกันไม่ให้พ่อทำร้ายแม่จนตัวเองถูกพ่อบีบคอก็มี บ่อยครั้งที่ต้องเห็นแม่ร้องไห้ และเป็นทุกครั้งที่สายฝนร้องไห้เพราะเห็นพ่อกับแม่ทะเลาะกัน และสายฝนยังเป็นเด็กน้อยที่สดใสไปเรียนทุกวัน เหมือนเด็กทั่วไป ที่ไม่มีใครรู้เบื้องหลังชีวิตวัยเด็กของเขา
สายฝนยังคงเป็นเด็กหญิงที่เรียบร้อย พูดน้อย มีน้ำใจ แต่ไม่มีใครรู้บาดแผลที่อยู่ในใจของเด็กน้อยคนนี้ พ่อได้ทำลายชีวิตวัยเด็กของเขาไป เขาอยากมีเพื่อนมานอนที่บ้านกับเขาบ้าง แต่แค่นอนบ้าตตัวเองเขาก็ยังแทบไม่ได้นอน อยากมีเวลาเล่น หรือนอนดูทีวียามเย็นอยู่กับพ่อแม่เหมือนลูกบ้านอื่นบ้าง แต่เขาก็แทบไม่ได้รับความอบอุ่นจากพ่อเลย เด็กคนนี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชีวิตที่เป็นอยู่มันแย่แค่ไหน
จนเขาโตขึ้น เพราะตอนเด็กนั้น เด็กน้อยคนนั้นเขารู้เพียงแค่ว่า “ไม่อยากให้พ่อกินเหล้าเลย ”
สุดท้ายนี้ โทษของเหล้าไม่ได้ทำร้ายแค่ร่างกายของคนกิน
การกระทำของพ่อที่กินเหล้าคนนี้ ได้สร้างความทรงจำที่ไม่ดีให้แก่ลูก และทำลายชีวิตวัยเด็กของลูกตัวเองไป เด็กน้อยคนนี้กลับไปใช้ชีวิตวัยเด็กตามที่เขาอยากเป็นไม่ได้ และในวันที่พ่อเลิกเหล้า ก็กลับไปเติมเต็มวัยเด็กที่ลูกขาดหายไปไม่ได้อีกแล้ว ไม่มีอะไรที่ทำให้ย้อนกลับไปแก้ไขได้ มีแค่ปัจจุบันที่ต้องใช้ชีวิตกันต่อไป
ถึงพ่อ หากวันนี้พ่อคนไหนยังกินเหล้าอยู่ พ่อจ๋าอย่าลืมคิดถึงหนูกับแม่ด้วยนะ หนูอยากได้ความอบอุ่นจากพ่อกับแม่ หนูอยากเห็นพ่อกับแม่รักกัน อยากให้พ่อกับแม่มีเวลาให้หนู เงินที่พ่อกับแม่ไปหามา หนูซื้อความอบอุ่นให้หัวใจตัวเองไม่ได้ หนูอยากได้ความทรงจำที่ดี หนูรักพ่อกับแม่เสมอ พ่อจ๋าแม่จ๋า “คิดถึงหนูเยอะๆนะ”💔
#ชื่อสายฝนเพราะพ่อเป็นเหมือนฝนที่ตกในใจเด็กน้อยคนนี้
- 8
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
