บทที่ 184 เปียกชื้น
น้ำชาที่เสิ่นหนิงทำหกนั้นเรียกได้ว่ามีจังหวะจะโคนเป็นอย่างยิ่ง
ตามหลักแล้ว หากถ้วยชากลิ้งตกลงมาโดยตรง ก็ควรจะกระแทกลงตรงข้างเท้าของเขา ทำให้รองเท้าและถุงเท้าเปียก
แต่เขากลับจงใจปล่อยให้ถ้วยชาที่กลิ้งตกลงมานั้นตกใส่หน้าอกของตนเองพอดี น้ำชาจึงไหลเปียกตั้งแต่หน้าอกลงไปถึงเอว เสื้อผ้าสีเทาขาวเปียกน้ำจนเปลี่ยนสีและแนบติดกับร่าง ดูอยู่ในสภาพน่าอนาถยิ่งนัก
ทว่าไม้ตายนี้ เสิ่นเจวี๋ยเคยใช้มาก่อนแล้ว
เฉียวอวิ้นเห็นภาพตรงหน้าแล้วรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย สายตากวาดผ่านเศษถ้วยกระเบื้องบนพื้นก่อน จากนั้นจึงเลื่อนไปหยุดอยู่ที่สาบเสื้อของเสิ่นหนิงซึ่งเปียกไปกว่าครึ่ง
เสิ่นหนิงหลุบตาลง รู้สึกได้ถึงสายตาของเฉียวอวิ้น ขนตาจึงสั่นไหวเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงความกระอักกระอ่วนและระมัดระวังอยู่หลายส่วน
“เป็นเพราะหลานไม่ระวังเอง ตอนรับถ้วยมือเกิดลื่น ไม่เกี่ยวกับท่านอา”
ขณะกล่าว เขาเงยหน้าขึ้นมองเฉียวอวิ้น
ในดวงตาคู่นั้นมีทั้งความรู้สึกผิด ความไม่สบายใจ และยังมีความน้อยเนื้อต่ำใจอย่างพอดิบพอดี ราวกับถูกผู้อื่นรังแก แต่กลับไม่กล้าพูดออกมา
ประกอบกับสาบเสื้อที่เปียกน้ำและปลายนิ้วที่แดงเรื่อของเขา ไม่ว่าใครเห็นก็คงอดเกิดความสงสารขึ้นมาไม่ได้
ทว่าเฉียวอวิ้นมองสาบเสื้อของเขาเพียงแวบเดียว สายตาก็เลื่อนผ่านไปอย่างไม่สนใจอีก
นางเพียงรู้สึกว่าตอนนี้ดูเหมือนตนจะทำไม่ดีกับเสิ่นหนิงอยู่สักหน่อย ก่อนหน้านี้ตอนเสิ่นเจวี๋ยทำเสื้อผ้าเปียก เผยให้เห็นจุดแดง ๆ ตรงหน้าอก นางยังต้องช่วยบังเอาไว้ แล้วคนผู้นี้ก็ทำเสื้อผ้าเปียกเหมือนกัน ตอนนี้ควรทำอย่างไรดี?
มีใครช่วยเขาได้บ้าง?
ขณะที่นางกำลังลังเลว่าจะเรียกคนมาหรือไม่ จู่ ๆ เสิ่นเจวี๋ยก็ส่งเสียงครางต่ำ ๆ คล้ายเจ็บปวดออกมา
ร่างของเสิ่นหนิงแข็งทื่อ หันไปมองเสิ่นเจวี๋ย
เฉียวอวิ้นหันกลับไปทันทีตามคาด ก่อนจะเห็นเสิ่นเจวี๋ยขมวดคิ้วเล็กน้อย มือขวาวางอยู่บนมือซ้าย ข้อนิ้วงอเล็กน้อย ดูราวกับกำลังเจ็บอยู่
ใบหน้าของเขามีทั้งความอดกลั้น ความทรมาน และความอ่อนแออยู่สามส่วน อีกหนึ่งส่วนที่เหลือคือแรงดึงดูดที่ไม่จำเป็นต้องเอ่ยออกมา
“ท่านพี่เป็นอะไรหรือ?”
เฉียวอวิ้นรีบขยับเข้าไปหา ก้มลงมองมือของเขา
เสิ่นเจวี๋ยไม่ได้ตอบ เพียงส่งเสียง “ซี๊ด” เบา ๆ อีกครั้ง คิ้วยิ่งขมวดแน่นขึ้นอีกหลายส่วน
นิ้วมือของเขาเรียวยาวขาวผ่อง ทว่าตอนนี้กลับสั่นเล็กน้อย ราวกับถูกของร้อนลวก
เฉียวอวิ้นพลิกมือของเขาดูอยู่พักใหญ่ แต่กลับไม่เห็นบาดแผลแม้แต่น้อย
“มือเจ็บ”
ในที่สุดเขาก็เอ่ยขึ้น เสียงกดต่ำมาก แฝงความอ่อนแรงที่แทบสังเกตไม่เห็น
“เมื่อครู่ตอนรับถ้วยชารีบร้อนไปหน่อย อาจจะเจ็บเข้า”
ขณะพูด ขนตาของเขาหลุบต่ำ ใบหน้าซีดขาวแทบมองไม่เห็นอารมณ์ใด ทว่ามุมปากที่เม้มเล็กน้อยกับคิ้วที่ขมวดเบา ๆ กลับกำลังบอกเฉียวอวิ้นอย่างชัดเจนว่า...ข้าไม่สบาย
เฉียวอวิ้นรีบกดฝ่ามือของเขาเบา ๆ
“แบบนี้สบายขึ้นหรือไม่?”
ขนตาของเสิ่นเจวี๋ยสั่นไหว ดวงตาลึกล้ำจ้องมองนาง
เฉียวอวิ้นจึงคิดว่าตนเองกดถูกจุดแล้ว รีบช่วยนวดฝ่ามือของเขาเบา ๆ
มือของนางนุ่มนิ่ม แรงที่ใช้ไม่มาก เพียงนวดวนไปทีละรอบบนฝ่ามือของเขา
เสิ่นเจวี๋ยมองสีหน้ากังวลของนาง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาแทบมองไม่เห็น ก่อนจะกดลงอย่างรวดเร็ว
จากนั้นเขาก็หันไปมองเสิ่นหนิงที่ยืนอยู่ด้านข้างอย่างกระอักกระอ่วน ตัวเปียกน้ำทั้งร่าง แต่กลับถูกทิ้งให้ยืนอยู่เพียงลำพัง แล้วเอ่ยถามราวกับรู้สึกผิด
“เผลอทำน้ำชาหกใส่องค์ชายหกเข้า องค์ชายหกคงไม่ถือโทษข้าหรอกกระมัง?”
เสื้อบริเวณหน้าอกของเสิ่นหนิงยังเปียกอยู่ เขากระอักกระอ่วนจนแทบมีไอร้อนผุดขึ้นจากศีรษะ คราวนี้ยังถูกเสิ่นเจวี๋ย ‘โยนความผิดกลับมา’ ใส่อีกชั้นหนึ่ง ทำให้ชั่วขณะหนึ่งเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรตอบอย่างไร
ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดเขาก็ฝืนยิ้มออกมา
“ท่านอากล่าวอะไรเช่นนั้น เป็นหลานเองที่รับถ้วยไว้ไม่มั่นคง ไม่เกี่ยวกับท่านอา”
“เช่นนั้นก็ดี”
เสิ่นเจวี๋ยพยักหน้า ก่อนถอนสายตากลับไปมองเฉียวอวิ้นที่กำลังนวดมือให้เขา แล้วเอ่ยเสียงเบา
“ขอบใจนะฮูหยิน”
เฉียวอวิ้นส่ายหน้า บอกเป็นนัยว่าไม่ต้องเกรงใจนาง
มีเพียงเสียนเยว่ที่อยู่ด้านข้างซึ่งเริ่มทนดูต่อไปไม่ไหว
เสิ่นเจวี๋ยเอาแต่ทำตัวออดอ้อน แย่งความสนใจของท่านน้าสะใภ้ไปเสียหมด เดิมทีท่านน้าสะใภ้ยังคิดจะดูแลเสิ่นหนิงอยู่บ้าง แต่ตอนนี้กลับไม่มีเวลาไปสนใจเขาแล้ว
นางมองเสิ่นหนิง เห็นเขายืนอยู่ตรงนั้นทั้งตัวเปียกโชก ไม่มีใครสนใจแม้แต่คนเดียว
เสียนเยว่เห็นท่าทางน่าสงสารของเขาแล้วก็รู้สึกทนดูไม่ลง จึงรีบไปเรียกมารดา
แต่พระมารดากำลังยุ่ง นางหาจนทั่วก็พบเพียงท่านพ่อ จึงลากลู่ปิ่งเหวินมาที่นี่
ลู่ปิ่งเหวินเห็นเสิ่นหนิงตัวเปียกน้ำไปทั้งร่าง ดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ
“สวรรค์ องค์ชายหก นี่ท่านเป็นอะไรไปพ่ะย่ะค่ะ?”
บนใบหน้าของเสิ่นหนิงปรากฏรอยยิ้มกระอักกระอ่วน
“เผลอทำถ้วยชาหกเอง ไม่มีอะไรหรอก”
“แบบนี้จะได้อย่างไร เสื้อผ้าเปียกไปหมดแล้ว”
ลู่ปิ่งเหวินรีบก้าวเข้ามา
“เร็วเข้า ตามข้ามา ข้าจะให้คนหาเสื้อผ้าสะอาดมาให้ท่านเปลี่ยน”
เสิ่นหนิงคารวะเสิ่นเจวี๋ย ก่อนจะรีบเดินตามลู่ปิ่งเหวินไป
หลังจากเขาเดินจากไป สีหน้าของเสิ่นเจวี๋ยก็กลับมาเป็นปกติ เขาคว้ามือน้อยที่กำลังนวดฝ่ามือของเขาอยู่มากุมเอาไว้โดยตรง
เฉียวอวิ้นชะงัก ก่อนเงยหน้ามองเขา
“ท่านพี่ มือ...หายแล้วหรือ?”
“หายแล้ว”
เสิ่นเจวี๋ยมองนางพลางยิ้ม
“ฮูหยินดีจริง ๆ”
เมื่อเห็นว่าเขาหายแล้ว เฉียวอวิ้นจึงมองไปยังระยะไกลด้วยความเป็นห่วงอีกครั้ง
“เขา...เขาน่าสงสารจัง ไม่มีใครช่วยบังเลย”
“……”
เสิ่นเจวี๋ยนึกถึงวันที่ตนเองทำเสื้อผ้าเปียก แล้วให้เฉียวอวิ้นช่วยบังเอาไว้ มุมปากจึงยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
“เขาไม่อยากบังเอง...ฮูหยินไม่ต้องเป็นห่วง”
“ไม่ใช่ทุกคนจะเหมือนข้า ที่ต้องให้ฮูหยินช่วยปกป้องหน้าอกเอาไว้”
เสิ่นเจวี๋ยกล่าวอย่างมีเหตุผลเต็มเปี่ยม
“อ๊ะ เป็นอย่างนั้นหรือ?”
เฉียวอวิ้นพยักหน้า รู้สึกว่าได้เรียนรู้อีกอย่างแล้ว
เสิ่นหนิงเดินตามลู่ปิ่งเหวินไปตามระเบียงทางเดิน มุ่งหน้าไปยังห้องรับรอง ระหว่างทางพบคนรับใช้หลายคน เมื่อเห็นเสื้อบริเวณหน้าอกของเขาเปียก ต่างก็พากันมองด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจ
ในสายตาของคนทั่วไป คนที่ทำเสื้อผ้าเปียกในงานเลี้ยง หรืออยู่ในสภาพน่าอนาถเช่นนี้ มักเป็นคนที่ถูกกีดกันหรือถูกรังแก
เสิ่นหนิงคุ้นเคยกับสายตาเช่นนี้มานานแล้ว ในวังเขามักใช้วิธีแสดงออกเช่นนี้ เพื่อให้ได้รับความเมตตาและความหวังดีจากคนใจอ่อนให้มากที่สุด
แต่วันนี้เป็นครั้งแรกที่มีคนมองทะลุการแสดงของเขา
การถูกเปิดโปงหน้ากากเช่นนี้ ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง
โชคดีที่ครอบครัวองค์หญิงหย่งหนิงยังรู้จักวางตัว ไม่ได้โหดเหี้ยมเหมือนเสิ่นเจวี๋ย อย่างน้อยก็ยังคอยดูแลเขา
นี่จึงเปิดโอกาสให้เขาได้
เขาเดินตามลู่ปิ่งเหวินไปข้างหน้า เมื่อผ่านห้องเล็กด้านหลังโถงบุปผา จึงแสร้งถามอย่างไม่ใส่ใจ
“ห้องตรงนั้นเปลี่ยนเสื้อผ้าได้หรือไม่? ใกล้กว่าด้วย”
“องค์ชายหก ที่นั่นไม่ค่อยสะดวก”
ลู่ปิ่งเหวินยิ้มอย่างจริงใจ
“ที่นั่นเก็บของขวัญที่จะมอบให้ท่านอ๋องอยู่”
“อ้อ?”
เสิ่นหนิงมองเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น สีหน้าดูเก้อเขินเล็กน้อย คล้ายอยากถาม แต่ก็ไม่ค่อยกล้าถามต่อ
เมื่อเห็นเขาเป็นเช่นนั้น ลู่ปิ่งเหวินจึงเป็นฝ่ายบอกเขาเองตามที่เสิ่นหนิงคาดเอาไว้
“ท่านไม่รู้สินะ ก่อนหน้านี้หย่งหนิงกับพระชายาฉีมีเรื่องกระทบกระทั่งกันอยู่บ้าง หย่งหนิงคิดไปคิดมาก็รู้สึกไม่สบายใจ จึงอยากมอบของบางอย่างให้สามีภรรยาคู่นั้น”
“นี่อย่างไรเล่า พวกเราไปค้นจากคลังมาเจอของล้ำค่า เป็นเครื่องหอมก้อนหนึ่งที่ไม่รู้ว่าในวังพระราชทานมาตั้งแต่ปีใด”
เสิ่นหนิงแสร้งทอดถอนใจอย่างเหมาะเจาะ
“เช่นนั้นต้องล้ำค่ามากแน่ ๆ”
“ใช่แล้ว ข้ากับหย่งหนิงเป็นคนหยาบ ๆ ไม่รู้จักใช้เครื่องหอมอะไรหรอก ท่านอ๋องเองก็พระวรกายไม่แข็งแรง ได้ยินว่าเครื่องหอมนี้ช่วยให้จิตใจสงบและผ่อนคลาย เหมาะกับเขาพอดี”
เสิ่นหนิงยิ้ม น้ำเสียงเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ
“พระสวามีช่างใส่ใจท่านอาจริง ๆ”
“ควรอยู่แล้ว ควรอยู่แล้ว”
ลู่ปิ่งเหวินโบกมือ
“พูดถึงเรื่องนี้ องค์ชายหกเองก็เห็นของดีมามากมาย ของดีในวังก็เคยเห็นมานักต่อนัก เกรงว่าคงไม่สนใจของพวกนี้ของพวกเรา...”
“ท่านพี่เขยกล่าวอะไรเช่นนั้น”
เสิ่นหนิงรีบตัดบท น้ำเสียงจริงใจ
“ของจากจวนองค์หญิงย่อมเป็นของดีทั้งนั้น ท่านอาจะต้องซาบซึ้งที่ได้รับเครื่องหอมนี้จากท่านแน่นอน”
ลู่ปิ่งเหวินได้ยินแล้วรู้สึกสบายใจอย่างยิ่ง จึงยิ้มพลางตบไหล่เขาเบา ๆ
“องค์ชายหกเกรงใจเกินไปแล้ว หากวันหน้าข้าหาของดีได้อีก ข้าจะเก็บไว้ให้ท่านสักก้อนหนึ่ง”
เสิ่นหนิงยิ้มอย่างถ่อมตน
“ถ้าเช่นนั้นก็ขอบคุณท่านพี่เขยมาก”
ขณะที่ทั้งสองพูดคุยกัน พวกเขาก็มาถึงหน้าห้องรับรองพอดี
ลู่ปิ่งเหวินเรียกเสี่ยวซือให้ไปเตรียมน้ำร้อนและนำเสื้อผ้าสะอาดมาให้ ทั้งยังจัดการเรื่องเล็กน้อยทุกอย่างอย่างรอบคอบเป็นอย่างดี
เสิ่นหนิงกล่าวขอบคุณทีละเรื่อง รอจนลู่ปิ่งเหวินเดินจากไปแล้ว จึงค่อย ๆ ถอดเสื้อคลุมตัวนอกที่เปียกโชกออก ก่อนเปลี่ยนเป็นชุดใหม่อย่างไม่รีบร้อน
ด้านนอกประตูมีเสี่ยวซือคอยเฝ้าอยู่ เขาจึงเอ่ยขึ้นช้า ๆ
“ข้ารู้สึกเหนื่อยอยู่บ้าง อยากพักอยู่ที่นี่สักครู่ พวกเจ้าออกไปก่อนเถอะ”
“ขอรับ”
เสิ่นหนิงนั่งอยู่เงียบ ๆ ภายในห้อง ทว่าสายตากลับมองออกไปด้านนอกผ่านช่องหน้าต่าง
รออยู่ราวหนึ่งถ้วยชา เขาก็เปิดประตูออกไปอย่างรวดเร็ว แล้วเดินตามระเบียงทางเดินไปข้างหน้า
เขาจำตำแหน่งนั้นได้อย่างแม่นยำแล้ว ห้องที่ใช้เก็บของขวัญนั้น ประตูด้านในไม่ได้ล็อก เพียงแค่ปิดไว้ไม่สนิทเท่านั้น
คนรับใช้ต่างก็จัดการงานของตนเสร็จแล้ว ของขวัญทั้งหมดถูกนำไปจัดวางเรียบร้อย จึงไม่มีใครเฝ้าอยู่
เสิ่นหนิงผลักประตูเข้าไป ใบหน้าหม่นคล้ำ ก่อนจะค่อย ๆ ปิดประตูตามหลัง
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
