บทที่ 189 ในวันวาน
เลือดที่ทั้งข้นเหนียวและคาวหวานพุ่งออกมาจากปากของเสิ่นหนิง เขาใช้สองมือปิดปากแน่น ดวงตาเผยแววหวาดกลัวออกมา
ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดในพริบตา ขาวซีดราวกระดาษ ขนตาสั่นระริกอย่างรุนแรง
เสิ่นหนิงพยายามอย่างสุดกำลังที่จะรักษาสติเอาไว้ รักษาท่วงท่าและศักดิ์ศรีของตนเองเอาไว้
ทว่าร่างกายกลับไม่อยู่ภายใต้การควบคุมของเขาเลย จู่ ๆ ร่างก็เอียงไปด้านหนึ่ง ก่อนจะร่วงตกจากเก้าอี้ลงมา คุกเข่าทรุดอยู่กับพื้น
“อ๊า—มีคนถูกฆ่า!”
“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! มีคนกำลังจะตาย!”
“องค์ชายหก! องค์ชายหก พระองค์เป็นอะไรไปพ่ะย่ะค่ะ!”
“ตามหมอหลวงมา! เร็วเข้า รีบตามหมอหลวงมา!”
ลู่ปิ่งเหวินอยู่ใกล้เสิ่นหนิงที่สุด เขาจึงเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไป คว้าประคองไหล่ของเสิ่นหนิงเอาไว้
แม้จะเตรียมใจเอาไว้แล้ว แต่เขาไม่เคยเห็นเหตุการณ์เช่นนี้กับตาตัวเองจริง ๆ เมื่อเห็นเลือดดำไหลทะลักออกจากมุมปากของเสิ่นหนิงไม่หยุด เขาก็ยังตกใจจนใบหน้าซีดเผือด
“ใครก็ได้! รีบมา! ตามหมอหลวงมาเร็ว!”
ภายในโถงบุปผาพลันเกิดความโกลาหลขึ้นทันที
เสียงกรีดร้องดังระงม ผู้คนทั้งหมดแตกตื่นจนวุ่นวายไปหมด บางคนทำถ้วยชามล้ม บางคนวิ่งหนีไปทั่วเพราะต้องการออกจากที่นี่ เด็ก ๆ ถูกภาพวุ่นวายตรงหน้าทำให้ตกใจจนร้องไห้จ้า เหล่าสตรีต่างยกมือปิดปาก ใบหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว
เสียนเยว่เองก็ถูกคนอุ้มลงมาจากเวที ก่อนจะถูกองค์หญิงหย่งหนิงกอดเอาไว้แล้วใช้มือปิดตา
“ท่านแม่!” เสียนเยว่ดิ้นรนอยากเงยหน้าขึ้นมาดูเรื่องสนุก “เกิดอะไรขึ้นหรือ? ทุกคนเป็นอะไรกัน?”
“อย่าดู”
มือขององค์หญิงหย่งหนิงสั่นเล็กน้อย นางกดท้ายทอยของเสียนเยว่เอาไว้แน่น
“อย่ากลัว แม่อยู่นี่”
แต่เสียนเยว่ก็ยังมองเห็นภาพนั้นผ่านช่องว่างตรงข้อพับแขนของมารดา
นางเห็นเสิ่นหนิงพิงอยู่บนไหล่ของลู่ปิ่งเหวิน มุมปากมีเลือดดำติดอยู่ ใบหน้ากลายเป็นสีเทาอมเขียว ทั้งร่างดูราวกับคนตายที่ปีนออกมาจากโลงศพ
เสียนเยว่นิ่งค้างไปชั่วขณะ
จากนั้นก็ร้องไห้จ้าขึ้นมา
“ฮือ—!”
“อย่าร้องนะเสียนเยว่ อย่ากลัว แม่อยู่นี่”
องค์หญิงหย่งหนิงลนลานจนทำอะไรไม่ถูก เดิมทีสถานการณ์ก็วุ่นวายราวกับหม้อข้าวต้มเดือดอยู่แล้ว เสียงร้องไห้ของเสียนเยว่กลับยิ่งเหมือนเติมฟืนให้กองเพลิงที่กำลังลุกโชน
“ท่านน้าสะใภ้...ท่านน้าสะใภ้...” นางร้องไห้พลางเรียก “ข้าอยากได้ท่านน้าสะใภ้!”
อยากได้ท่านน้าสะใภ้?
องค์หญิงหย่งหนิงทั้งสงสัยทั้งร้อนใจ สุดท้ายจึงได้แต่พาเสียนเยว่ไปหาเฉียวอวิ้น
ทว่านางกลับเห็นเฉียวอวิ้นกำลังยืนนิ่ง มองเสิ่นหนิงที่อาเจียนเลือดไม่หยุดอยู่ด้านข้างอย่างเหม่อลอย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร สีหน้าดูเคร่งขรึมอยู่เล็กน้อย
องค์หญิงหย่งหนิงไม่เคยเห็นเฉียวอวิ้นแสดงสีหน้าเช่นนี้มาก่อน ในความทรงจำของนาง เฉียวอวิ้นมักจะดูเหม่อ ๆ อยู่บ้าง ทั้งยังเรียบง่ายและไร้พิษภัย
แต่ตอนนี้องค์หญิงหย่งหนิงไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่นแล้ว นางรีบพาเสียนเยว่ไปหาเฉียวอวิ้น แล้วมองนางอย่างขอความช่วยเหลือ
“ได้โปรดเถิดพระชายา เสียนเยว่อยากให้ท่านอยู่เป็นเพื่อน”
เฉียวอวิ้นชะงักไป ก่อนพยักหน้า แล้วนั่งยอง ๆ ลงตรงนั้นทันที รับเสียนเยว่จากอ้อมแขนขององค์หญิงหย่งหนิงมา แล้วกอดนางเอาไว้เบา ๆ
มือข้างหนึ่งของเฉียวอวิ้นโอบแผ่นหลังของเสียนเยว่เอาไว้ อีกข้างลูบศีรษะของนางเบา ๆ
“เป็นอะไรหรือ?”
เสียนเยว่ซุกใบหน้าเข้ากับอ้อมอกของเฉียวอวิ้น สองมือกำชายอาภรณ์ของนางแน่น ร้องไห้สะอึกสะอื้น
เฉียวอวิ้นย่อตัวลง ตั้งใจจะปลอบเสียนเยว่ แต่ทันทีที่มาอยู่ในมุมที่มีเพียงนางเท่านั้นที่มองเห็น เฉียวอวิ้นก็พบว่า บนใบหน้าของเสียนเยว่ไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียว
เฉียวอวิ้นชะงักเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
เมื่อมีคนคอยดูแลเสียนเยว่แล้ว องค์หญิงหย่งหนิงจึงไปช่วยลู่ปิ่งเหวิน เหลือเพียงเสียนเยว่กับเฉียวอวิ้นที่พูดคุยกันอยู่ตรงมุมหนึ่ง
“นี่คือของขวัญวันเกิดที่ท่านลุงมอบให้ข้าหรือ?”
เสียนเยว่กอดเฉียวอวิ้นเอาไว้ พลางกระซิบข้างหูนางเบา ๆ น้ำเสียงกลับแฝงความตื่นเต้นเอาไว้อย่างเต็มเปี่ยม
เลือดที่ทั้งข้นเหนียวและคาวหวานพุ่งออกมาจากปากของเสิ่นหนิง เขาใช้สองมือปิดปากแน่น ดวงตาเผยแววหวาดกลัวออกมา
ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดในพริบตา ขาวซีดราวกระดาษ ขนตาสั่นระริกอย่างรุนแรง
เสิ่นหนิงพยายามอย่างสุดกำลังที่จะรักษาสติเอาไว้ รักษาท่วงท่าและศักดิ์ศรีของตนเองเอาไว้
ทว่าร่างกายกลับไม่อยู่ภายใต้การควบคุมของเขาเลย จู่ ๆ ร่างก็เอียงไปด้านหนึ่ง ก่อนจะร่วงตกจากเก้าอี้ลงมา คุกเข่าทรุดอยู่กับพื้น
“อ๊า—มีคนถูกฆ่า!”
“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! มีคนกำลังจะตาย!”
“องค์ชายหก! องค์ชายหก พระองค์เป็นอะไรไปพ่ะย่ะค่ะ!”
“ตามหมอหลวงมา! เร็วเข้า รีบตามหมอหลวงมา!”
ลู่ปิ่งเหวินอยู่ใกล้เสิ่นหนิงที่สุด เขาจึงเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไป คว้าประคองไหล่ของเสิ่นหนิงเอาไว้
แม้จะเตรียมใจเอาไว้แล้ว แต่เขาไม่เคยเห็นเหตุการณ์เช่นนี้กับตาตัวเองจริง ๆ เมื่อเห็นเลือดดำไหลทะลักออกจากมุมปากของเสิ่นหนิงไม่หยุด เขาก็ยังตกใจจนใบหน้าซีดเผือด
“ใครก็ได้! รีบมา! ตามหมอหลวงมาเร็ว!”
ภายในโถงบุปผาพลันเกิดความโกลาหลขึ้นทันที
เสียงกรีดร้องดังระงม ผู้คนทั้งหมดแตกตื่นจนวุ่นวายไปหมด บางคนทำถ้วยชามล้ม บางคนวิ่งหนีไปทั่วเพราะต้องการออกจากที่นี่ เด็ก ๆ ถูกภาพวุ่นวายตรงหน้าทำให้ตกใจจนร้องไห้จ้า เหล่าสตรีต่างยกมือปิดปาก ใบหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว
เสียนเยว่เองก็ถูกคนอุ้มลงมาจากเวที ก่อนจะถูกองค์หญิงหย่งหนิงกอดเอาไว้แล้วใช้มือปิดตา
“ท่านแม่!” เสียนเยว่ดิ้นรนอยากเงยหน้าขึ้นมาดูเรื่องสนุก “เกิดอะไรขึ้นหรือ? ทุกคนเป็นอะไรกัน?”
“อย่าดู”
มือขององค์หญิงหย่งหนิงสั่นเล็กน้อย นางกดท้ายทอยของเสียนเยว่เอาไว้แน่น
“อย่ากลัว แม่อยู่นี่”
แต่เสียนเยว่ก็ยังมองเห็นภาพนั้นผ่านช่องว่างตรงข้อพับแขนของมารดา
นางเห็นเสิ่นหนิงพิงอยู่บนไหล่ของลู่ปิ่งเหวิน มุมปากมีเลือดดำติดอยู่ ใบหน้ากลายเป็นสีเทาอมเขียว ทั้งร่างดูราวกับคนตายที่ปีนออกมาจากโลงศพ
เสียนเยว่นิ่งค้างไปชั่วขณะ
จากนั้นก็ร้องไห้จ้าขึ้นมา
“ฮือ—!”
“อย่าร้องนะเสียนเยว่ อย่ากลัว แม่อยู่นี่”
องค์หญิงหย่งหนิงลนลานจนทำอะไรไม่ถูก เดิมทีสถานการณ์ก็วุ่นวายราวกับหม้อข้าวต้มเดือดอยู่แล้ว เสียงร้องไห้ของเสียนเยว่กลับยิ่งเหมือนเติมฟืนให้กองเพลิงที่กำลังลุกโชน
“ท่านน้าสะใภ้...ท่านน้าสะใภ้...” นางร้องไห้พลางเรียก “ข้าอยากได้ท่านน้าสะใภ้!”
อยากได้ท่านน้าสะใภ้?
องค์หญิงหย่งหนิงทั้งสงสัยทั้งร้อนใจ สุดท้ายจึงได้แต่พาเสียนเยว่ไปหาเฉียวอวิ้น
ทว่านางกลับเห็นเฉียวอวิ้นกำลังยืนนิ่ง มองเสิ่นหนิงที่อาเจียนเลือดไม่หยุดอยู่ด้านข้างอย่างเหม่อลอย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร สีหน้าดูเคร่งขรึมอยู่เล็กน้อย
องค์หญิงหย่งหนิงไม่เคยเห็นเฉียวอวิ้นแสดงสีหน้าเช่นนี้มาก่อน ในความทรงจำของนาง เฉียวอวิ้นมักจะดูเหม่อ ๆ อยู่บ้าง ทั้งยังเรียบง่ายและไร้พิษภัย
แต่ตอนนี้องค์หญิงหย่งหนิงไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่นแล้ว นางรีบพาเสียนเยว่ไปหาเฉียวอวิ้น แล้วมองนางอย่างขอความช่วยเหลือ
“ได้โปรดเถิดพระชายา เสียนเยว่อยากให้ท่านอยู่เป็นเพื่อน”
เฉียวอวิ้นชะงักไป ก่อนพยักหน้า แล้วนั่งยอง ๆ ลงตรงนั้นทันที รับเสียนเยว่จากอ้อมแขนขององค์หญิงหย่งหนิงมา แล้วกอดนางเอาไว้เบา ๆ
มือข้างหนึ่งของเฉียวอวิ้นโอบแผ่นหลังของเสียนเยว่เอาไว้ อีกข้างลูบศีรษะของนางเบา ๆ
“เป็นอะไรหรือ?”
เสียนเยว่ซุกใบหน้าเข้ากับอ้อมอกของเฉียวอวิ้น สองมือกำชายอาภรณ์ของนางแน่น ร้องไห้สะอึกสะอื้น
เฉียวอวิ้นย่อตัวลง ตั้งใจจะปลอบเสียนเยว่ แต่ทันทีที่มาอยู่ในมุมที่มีเพียงนางเท่านั้นที่มองเห็น เฉียวอวิ้นก็พบว่า บนใบหน้าของเสียนเยว่ไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียว
เฉียวอวิ้นชะงักเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
เมื่อมีคนคอยดูแลเสียนเยว่แล้ว องค์หญิงหย่งหนิงจึงไปช่วยลู่ปิ่งเหวิน เหลือเพียงเสียนเยว่กับเฉียวอวิ้นที่พูดคุยกันอยู่ตรงมุมหนึ่ง
“นี่คือของขวัญวันเกิดที่ท่านลุงมอบให้ข้าหรือ?”
เสียนเยว่กอดเฉียวอวิ้นเอาไว้ พลางกระซิบข้างหูนางเบา ๆ น้ำเสียงกลับแฝงความตื่นเต้นเอาไว้อย่างเต็มเปี่ยม
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
