บทที่1 เสียงรบกวน (4)
เมื่ออนันต์ออกจากออฟฟิศ ท้องฟ้าเหลือเพียงสีฟ้าจาง ๆ ก่อนจะมืดลงในอีกไม่นาน
ตึกกระจกตลอดแนวสุขุมวิทเปิดไฟกันเกือบหมดแล้ว จากทางเท้าด้านล่าง หน้าต่างแต่ละบานสว่างอยู่ท่ามกลางผืนกระจกสีเข้ม ผู้คนยังนั่งทำงานอยู่ข้างใน บางคนเดินผ่านหน้าต่างพร้อมแฟ้มในมือ บางคนยังนั่งอยู่หน้าโต๊ะ
อนันต์แตะบัตรผ่านประตูเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนก้าวผ่านประตูหมุนออกมา
ไอร้อนเข้าปะทะตัวทันที
แม้พระอาทิตย์จะลับขอบฟ้าไปแล้ว อากาศกรุงเทพฯ ก็ยังไม่เย็นลง ความชื้นค้างอยู่ตามถนนและระหว่างตึก กลิ่นหมูปิ้ง น้ำมันรถ คอนกรีต และกาแฟจากร้านใกล้ ๆ ลอยปะปนกันอยู่
“อนันต์!”
เขาหันไปเห็นยิ้มยืนอยู่ใกล้ทางเข้า กระเป๋าพาดอยู่บนไหล่ข้างหนึ่ง
“กลับบ้านแล้วเหรอ?”
“ก็คงงั้น”
“นั่นไม่ใช่คำตอบ”
อนันต์ยิ้ม
“ใช่ กำลังกลับบ้าน”
“คนที่พูดแบบนั้นมักเป็นคนที่เดี๋ยวก็กลับขึ้นไปข้างบนอีก”
“ฉันทำเท่าที่ทำได้เสร็จแล้ว”
ยิ้มเงยหน้ามองอาคารด้านหลัง แสงไฟจากสำนักงานยังเปิดอยู่หลายชั้น
“รู้ไหม คนปกติเขาเลิกงานแล้วก็ไม่หันกลับไปมองที่ทำงานหรอกนะ”
“ฉันไม่ได้หันกลับไปมองสักหน่อย”
“แต่คิดว่าจะหัน ใช่ไหมล่ะ?”
อนันต์หัวเราะ
ยิ้มล้วงโทรศัพท์ออกมา
“ไปกินเบียร์กันไหม?”
อนันต์เหลือบมองหน้าจอ เขานึกอยากนั่งอยู่ที่ไหนสักแห่งสักพัก ไม่ต้องมีแล็ปท็อปอยู่ตรงหน้า ไม่ต้องมองตารางตัวเลข และไม่ต้องคิดว่าเช้าวันพรุ่งนี้จะมีอีเมลอะไรเข้ามาอีก
เขาเกือบตอบตกลง
แต่ก็ส่ายหน้า
“ไว้คราวหน้าละกันนะ”
ยิ้มจ้องเขา
“นายพูดว่าไว้คราวหน้าตลอด”
“คราวนี้พูดจริง”
“คราวที่แล้วก็พูดแบบนี้”
อนันต์ยิ้มบาง ๆ
“ไว้ฉันพาไปเลี้ยง”
“เลี้ยงเบียร์นะ?”
“ได้”
“ตกลง ฉันจะจำไว้นะเพื่อน อย่าลืม”
ยิ้มเดินไปทางจุดรอแท็กซี่ ก่อนจะหันกลับมา
“แล้วก็อย่าทำงานทั้งคืนล่ะ”
อนันต์ยกมือขึ้น
“ไม่รับปาก กลับไปได้แล้ว เดี๋ยวรถติด”
ยิ้มส่ายหน้า ก่อนเดินหายไปในฝูงชน
อนันต์ยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเก็บโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋า
เขาควรเดินไปสถานีอโศก แต่กลับเดินเลยไป
ไม่ได้มีจุดหมายอะไร แค่ยังไม่อยากกลับบ้าน
หน้าเทอร์มินอล 21 เต็มไปด้วยผู้คน พนักงานออฟฟิศยืนคุยกันหน้าร้านกาแฟ หลายคนคลายเนกไทออกแล้ว นักท่องเที่ยวก้มดูแผนที่บนโทรศัพท์ คู่รักคู่หนึ่งกำลังเถียงกันว่าจะกินอะไร
ผู้หญิงสองคนเดินผ่านเขาไปพร้อมกับเสียงเถียงกัน
“ไม่ ฉันบอกแล้วไงว่าร้านอยู่ชั้นสี่”
“เธอบอกชั้นห้า”
“ฉันบอกชั้นสี่”
“เธอบอกชั้นห้าชัด ๆ”
อนันต์ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
สองคนนั้นยังเถียงกันต่อขณะเดินหายเข้าไปในฝูงชน
ใต้แนวรถไฟฟ้า นักดนตรีข้างถนนคนหนึ่งนั่งเล่นกีตาร์อยู่ เสียงจากเครื่องขยายดังแตกพร่าเป็นบางช่วง ไม่มีใครหยุดฟังนานนัก แต่เขาก็ยังเล่นต่อไป
เหรียญตกลงในกล่องกีตาร์ใบหนึ่ง
เขาเหลือบมอง แล้วเล่นต่อ
อนันต์ชะลอฝีเท้าลง
เพลงนั้นฟังคุ้น ๆ
เขานึกถึงแม่ขึ้นมา บางทีแม่อาจเคยเปิดเพลงนี้จากวิทยุเมื่อหลายปีก่อน แต่เขาก็ไม่แน่ใจ
เขาพยายามนึกชื่อเพลง
นึกไม่ออก
ความไม่แน่ใจนั้นกลับติดอยู่ในใจเขาอยู่นานกว่าที่ควร
โทรศัพท์สั่นขึ้นในกระเป๋า
เขาหยิบออกมาดู
ข้อความจากแม่
กินข้าวหรือยัง?
อนันต์มองข้อความนั้น แล้วพิมพ์ตอบ
ทานแล้วครับ
เขามองคำตอบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลบทิ้งแล้วพิมพ์ใหม่
กำลังจะทานครับ
แล้วกดส่ง
อีกข้อความเข้ามาแทบจะทันที
อย่าทำงานดึกมากนะ
เขามองอยู่ครู่หนึ่ง
ไม่ดึกครับ
เขาส่งข้อความ แล้วเก็บโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋า
เมื่อสัญญาณไฟเปลี่ยน อนันต์เดินข้ามแยกไปพร้อมกับคนอื่น รถจักรยานยนต์พุ่งออกไปทันทีที่ไฟเปลี่ยน เสียงหัวเราะดังมาจากร้านอาหารริมถนน และเสียงเด็กร้องไห้ดังอยู่ที่ไหนสักแห่งด้านหลังเขา
แม่ค้าสูงวัยคนหนึ่งกำลังซ้อนเก้าอี้พลาสติกทีละตัว หลังจากลูกค้าคนสุดท้ายกลับไปแล้ว เธอเอาเก้าอี้ไปวางข้างกำแพง ก่อนหันกลับไปเก็บของต่อ
กรุงเทพฯ ยังไม่หลับ
แต่สำหรับอนันต์ วันนี้เหมือนจบไปนานแล้ว
เมื่อเดินเข้าใกล้สถานี เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาอีกครั้ง
คราวนี้เขารู้ว่าจะเปิดอะไร
อินสตาแกรม
สตอรี่ของเธอเพิ่งอัปเดต
มันเป็นวิดีโอสั้น ๆ ของใครบางคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะและยกแก้วกาแฟขึ้นทางกล้อง ใบหน้าไม่ปรากฏ มีเพียงแขนเสื้อ มือ และเสียงหัวเราะ
แปดวินาที
อนันต์ดูจนจบ
แล้วดูอีกครั้ง
ก่อนจะเปิดดูเป็นครั้งที่สาม
เขาไม่รู้ว่ากำลังมองหาอะไร
ในวิดีโอไม่มีอะไรผิดปกติ
แต่หลังจากดูซ้ำ เขาก็เริ่มคิดถึงสิ่งที่ไม่ได้อยู่ในภาพ
บางทีตอนนี้เธออาจมีความสุขกว่าเดิม
บางทีเธออาจมีความสุขมานานแล้ว
บางทีเขาเพิ่งสังเกตเห็น หลังจากที่เธอจากไป
อนันต์ปิดแอป
หน้าจอกลายเป็นสีดำ เงาใบหน้าของเขาปรากฏขึ้นบนกระจกนั้นอยู่ครู่หนึ่ง
เขามองมันแล้วก็ปิดหน้าจอ เก็บโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋ากางเกง และเดินต่อไป
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
