วันที่ฉันหยุดถาม
ฉันเคยถามคุณหลายครั้ง
ว่าเรายังเหมือนเดิมอยู่ไหม
ไม่ใช่เพราะฉันไม่รู้คำตอบ
แต่เพราะตอนนั้น
ฉันยังอยากได้ยินคำตอบอีกแบบหนึ่ง
ฉันเคยเชื่อว่า
ถ้าเราคุยกันมากพอ
เข้าใจกันมากพอ
อดทนมากพอ
บางอย่างที่กำลังหายไป
อาจย้อนกลับมาได้
ฉันจึงพูดให้น้อยลง
โกรธให้น้อยลง
เรียกร้องให้น้อยลง
และค่อย ๆ กลายเป็นคนที่
ต้องใช้พื้นที่น้อยที่สุด
ในความสัมพันธ์ของตัวเอง
น่าแปลกนะ
ตอนนั้นฉันคิดว่า
สิ่งที่ทำอยู่เรียกว่า “รักษา”
ทั้งที่จริง
ฉันเพียงกำลังยื้อสิ่งหนึ่งเอาไว้
ด้วยการยอมเสียตัวเองทีละนิด
จนวันหนึ่ง
ฉันไม่ได้ถามคุณอีก
ไม่ได้ถามว่าเป็นอะไร
ไม่ได้ถามว่าทำไมถึงเปลี่ยนไป
ไม่ได้ถามว่าเราจะเอายังไงต่อ
คุณอาจคิดว่า
ในที่สุดฉันก็เข้าใจคุณแล้ว
เปล่าเลย
ฉันแค่เข้าใจตัวเองเสียที
ว่าความรักที่ต้องคอยถามอยู่ตลอดว่า
“คุณยังรักฉันไหม”
อาจไม่ได้ต้องการคำตอบ
มันต้องการความกล้าพอ
ที่จะยอมรับคำตอบ
ที่เราเห็นมาตลอด
ฉันจึงหยุดถาม
ไม่ใช่เพราะไม่รู้สึก
ไม่ใช่เพราะไม่เสียใจ
แต่เพราะบางครั้ง
การจากลาไม่ได้เริ่มขึ้น
ในวันที่ใครคนหนึ่งเดินออกไป
มันเริ่มขึ้นตั้งแต่วันที่
คนหนึ่งต้องพยายามอยู่ฝ่ายเดียว
เพื่อทำให้คำว่า “เรา”
ยังดูเหมือนมีอยู่จริง
และถ้าวันนี้คุณสงสัยว่า
ทำไมฉันถึงเงียบไป
ไม่ต้องหาคำตอบหรอก
ครั้งหนึ่งฉันเคยพูดทุกอย่างแล้ว
เพียงแต่ตอนนั้น
คุณไม่ได้คิดว่า
การฟังฉันเป็นเรื่องสำคัญ
ตอนนี้ก็ไม่เป็นไรแล้ว
เพราะฉันไม่ได้เงียบ
เพื่อรอให้คุณได้ยินอีกต่อไป
ฉันเงียบ
เพราะไม่มีอะไรในตัวฉัน
กำลังรอคุณอยู่อีกแล้ว
#แรงบันดาลใจ #ข้อคิด #เสียงในใจ
ขอบคุณที่แวะมาใช้เวลาเงียบๆ ร่วมกันนะคะ
ขอให้วันนี้เป็นวันที่ใจคุณสงบและมีความสุขค่ะ
— quiet.notes
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
