“เป็นคนชอบขนมหวาน…แต่ขอแบบไม่หวานมากได้ไหม?” 😂
ถ้าให้ถามว่าอาหารประเภทไหนที่เราชอบที่สุด หนึ่งในคำตอบที่เราน่าจะตอบได้ทันทีเลยก็คือ “ขนมหวาน”
แต่ถ้าถามต่อว่า “แล้วทำไมถึงชอบล่ะ?”
คำตอบของเราอาจต้องย้อนกลับไปตั้งแต่ตอนเด็ก ๆ เพราะจริง ๆ แล้วความชอบเรื่องขนมหวานของเราไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้นตอนโต แต่มันค่อย ๆ สะสมมาจากความทรงจำเล็ก ๆ ในวัยเด็ก จนกลายมาเป็นความชอบที่ติดตัวเรามาถึงทุกวันนี้
เราเป็นคนต่างจังหวัด ซึ่งสิ่งหนึ่งที่เราคุ้นเคยมาก ๆ ก็คือร้านอาหารท้องถิ่น ไม่ว่าจะเป็นของคาว ของหวาน หรือขนมไทยต่าง ๆ ที่มีให้เห็นอยู่ตามตลาดและร้านเล็ก ๆ ในชุมชน
โดยเฉพาะช่วงเช้า ๆ คุณแม่มักจะพาเราไปเดินตามร้านอาหาร หรือบางวันก่อนไปโรงเรียนก็จะแวะซื้ออะไรติดไม้ติดมือไปกินอยู่เป็นประจำ และแน่นอนว่า ของหวานมักจะเป็นหนึ่งในสิ่งที่เราเลือกเสมอ 5555
ตอนเด็ก ๆ เราเป็นคนที่ชอบขนมไทยมากกกกก โดยเฉพาะพวก ข้าวต้มมัด ขนมชั้น ขนมห่อ และขนมอีกหลายอย่างที่บางครั้งตอนนี้อาจจำชื่อไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ แต่สิ่งหนึ่งที่จำได้ดีคือ เวลาเห็นขนมพวกนี้วางอยู่ตรงหน้า เรามักจะรู้สึกว่าอยากลองไปหมดทุกอย่าง นอกจากการได้ซื้อกินแล้ว ขนมหวานยังเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำในครอบครัวเราด้วย
เวลามีงานสำคัญ ๆ อย่างเช่น งานขึ้นบ้านใหม่ คุณยายก็มักจะทำขนมเอาไว้แจกอยู่เสมอ และถ้าถามว่าขนมอะไรที่คุณยายทำบ่อยที่สุด คำตอบก็คงหนีไม่พ้น บัวลอย กล้วยบวชชี และขนมโค
จำได้เลยว่าสมัยเด็ก เราได้เห็น ได้ช่วยทำบ้าง ได้กินบ้างอยู่เป็นประจำ พอทำและกินบ่อยเข้า จากขนมที่เคยเป็นแค่ของกินเล่น ก็กลายเป็นเหมือนส่วนหนึ่งของชีวิตไปโดยไม่รู้ตัว
พอโตขึ้น เรากลับรู้สึกว่า ขนมไทยที่เคยกินตอนเด็ก ๆ หลายอย่างเริ่มหากินได้ยากขึ้นทุกที
จากเมื่อก่อนที่แค่เดินตลาดก็สามารถเจอขนมเหล่านี้ได้ หรือบางครั้งก็มีให้กินตามงานต่าง ๆ พอโตขึ้นกลับไม่ได้เจอขนมแบบเดิมบ่อยเหมือนเมื่อก่อน ทำให้บางครั้งเวลาบังเอิญเจอขนมที่คุ้นเคย หรือได้กินขนมไทยที่เคยกินตอนเด็ก ๆ เราก็จะรู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับไปอยู่ในช่วงเวลาเดิมอีกครั้ง
บางทีเราก็คิดว่า ความชอบเรื่องขนมหวานของเราอาจไม่ได้เกิดจากแค่ “รสชาติอร่อย” อย่างเดียว แต่มันเกิดจาก ความทรงจำที่อยู่รอบ ๆ ขนมเหล่านั้น ด้วย เพราะพอเห็นข้าวต้มมัด ก็อาจนึกถึงตอนเด็ก ๆ พอเห็นบัวลอย ก็อาจนึกถึงคุณยาย หรือพอเห็นขนมไทยบางอย่าง ก็อาจนึกถึงตอนที่แม่พาไปเดินตลาดในตอนเช้า ขนมหนึ่งชิ้นอาจเป็นแค่ของกินสำหรับใครบางคน แต่สำหรับเรา มันอาจเป็นความทรงจำเล็ก ๆ ที่ยังเก็บเอาไว้อยู่จนถึงวันนี้
แต่ถึงจะโตขึ้นแล้ว เราก็ยังคงเป็นคนที่ชอบกินขนมหวานเหมือนเดิมนะ เพียงแต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่เปลี่ยนไป…
เรากลายเป็นคนชอบกินขนมหวานแบบ “ขอไม่หวานมากได้ไหม?” 😂 ฟังดูอาจจะย้อนแย้งนิดหนึ่ง เพราะถ้าชอบของหวาน แล้วทำไมถึงไม่ชอบหวานล่ะ? คำตอบก็คือ…
กินเยอะ ๆ แล้วมันเลี่ยน!
เมื่อก่อนเราอาจจะกินขนมหวานได้เยอะกว่านี้ แต่พอโตขึ้นกลับรู้สึกว่า ถ้าขนมหวานเกินไป กินไปสักพักก็จะเริ่มเลี่ยน ทำให้ช่วงหลัง ๆ ถ้าเราอยากกินขนม เรามักจะเลือกร้านหรือเมนูที่มีความหวานกำลังดี หรือถ้าเมนูนั้นค่อนข้างหวาน เราก็จะเลือกกินในปริมาณน้อย ๆ แทน กลายเป็นว่าตอนนี้เรายังชอบขนมหวานเหมือนเดิม เพียงแต่ เราเริ่มรู้แล้วว่าตัวเองชอบแบบไหน และนี่ก็อาจเป็นเหตุผลที่ทำให้เรายังคงสนุกกับการตามหาขนมใหม่ ๆ อยู่เรื่อย ๆ เพราะเราไม่ได้อยากกินแค่ “ของหวาน” แต่เราอยากเจอ ของหวานที่ถูกปากเรา ด้วย
จากเด็กต่างจังหวัดที่เคยเดินตลาดกับแม่ในตอนเช้า เคยกินขนมไทยที่คุณยายทำในวันสำคัญ ๆ จนวันนี้กลายเป็นคนที่ยังคงมองหาขนมอร่อย ๆ กินอยู่เสมอ
ถ้าถามว่า “สุดท้ายแล้ว ทำไมเราถึงชอบขนมหวาน?”
คำตอบของเราอาจไม่ได้ซับซ้อนอะไรเลย
เพราะสำหรับเรา ขนมหวานไม่ได้มีแค่รสชาติหวาน ๆ แต่เต็มไปด้วย ความทรงจำ ความคุ้นเคย และความสุขเล็ก ๆ ตั้งแต่วัยเด็กจนถึงวันนี้ และถึงแม้ตอนนี้เราจะขอเป็นสายหวานแบบ “หวานน้อย ๆ ก็พอ” แต่ถ้ามีขนมอร่อย ๆ อยู่ตรงหน้า… เราก็ยังเลือกกินอยู่ดีแหละ
- 3
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
