[นพพร วัชรวรรณี] ชีวิตดั่งภาพวาด : รอยเปื้อน... ที่ไม่มีใครอยากให้เกิด แต่บางครั้ง... ภาพวาดก็ไม่ได้เรียบง่ายเสมอไป ฟ้าฝนข้างนอกกลายเป็นเฉดสีที่ไม่ได้รับเชิญ น้ำขังที่ค่อยๆ เอ่อล้นเข้ามาในร้าน กลายเป็นคราบน้ำบนผนัง แ

มีบัญชีอยู่แล้ว?หรือ

•

6 ต.ค. เวลา 17:16 • ศิลปะ & ออกแบบ

ชีวิตดั่งภาพวาด : รอยเปื้อน... ที่ไม่มีใครอยากให้เกิด

แต่บางครั้ง...

ภาพวาดก็ไม่ได้เรียบง่ายเสมอไป

ฟ้าฝนข้างนอกกลายเป็นเฉดสีที่ไม่ได้รับเชิญ

น้ำขังที่ค่อยๆ เอ่อล้นเข้ามาในร้าน

กลายเป็นคราบน้ำบนผนัง และสีเทาหมองบนพื้นอาคารพาณิชย์แห่งนี้

ในวันที่เท้าต้องแช่อยู่ในน้ำ

ในวันที่ความชื้นและโรคภัยพยายามเข้ามาทักทาย

ภาพตรงหน้าอาจดูเลอะเทอะไปบ้าง

อุปกรณ์บางชิ้นสู้ความเปียกปอนไม่ไหว

ทรัพย์สินบางอย่างเหลือไว้เพียงรอยคราบน้ำให้บันทึกภาพเก็บไว้เป็นหลักฐาน

แต่ผมเรียนรู้ว่า...

ในภาพวาดใบใหญ่ รอยเปื้อนไม่ได้แปลว่าภาพนั้นถูกทำลาย

มันเป็นแค่ ‘ฉากหลัง’ ชั่วคราว ที่เข้ามาทดสอบน้ำหนักของพู่กันในมือ

ถึงแม้จะต้องสวม boots ยางเดินยกของ

ถึงแม้จะต้องเพิ่มความระมัดระวังเรื่องความสะอาดเป็นสองเท่า

เพื่อไม่ให้ความชื้นภายนอกกระทบกับความสดใหม่ของอาหาร

ผมก็ยังคงยืนอยู่หน้าเตา... ปรุงความอบอุ่นต่อไปทุกวัน

ไมโครเวฟเครื่องเดิมยังคงอุ่นอาหาร

หัวใจดวงเดิมยังคงอุ่นอาหารด้วยความตั้งใจ

เพราะน้ำท่วมขัง... อาจท่วมได้แค่พื้นที่

แต่ท่วมความมุ่งมั่นที่จะส่งมอบอาหารดีๆ ให้ลูกค้าไม่ได้เลย

ขอบคุณทุกรอยเปื้อนที่เข้ามาในภาพ

เพราะมันทำให้รู้ว่า... ภาพนี้แข็งแกร่ง และสวยงามกว่าที่คิด

.....................

โฆษณา