ผมเป็นห่วงการศึกษาไทยในระดับอุดมศึกษา โดยเฉพาะมหาวิทยาลัยที่ให้ความสำคัญกับจำนวนผู้เรียนและรายรับ มากกว่าความรู้ที่นักศึกษาจะได้รับ
เพราะเมื่อใดที่ปริญญาแยกออกจากความสามารถจริง
เมื่อนั้นประเทศอาจมีคนจบการศึกษาสูงขึ้น
แต่ไม่ได้มีคนที่พร้อมทำงานเพิ่มขึ้นตามไปด้วย
……….
ครูบาอาจารย์ อธิการบดี และคณบดี ควรเป็นแบบอย่างของการใฝ่รู้
ความรับผิดชอบ และความซื่อตรง
หากสิ่งที่นักศึกษาเห็นอยู่เสมอกลับเป็นการอวดรถหรู กระเป๋าแบรนด์เนม นาฬิการาคาแพง มื้ออาหารหรู การเดินทางต่างประเทศ
ตลอดจนการอวดฐานะและหน้าตาทางสังคมของคู่ครอง โดยแทบไม่ได้เห็นการพูดถึงความรู้หรือความตั้งใจพัฒนาการเรียนการสอน
ก็ต้องถามว่าเรากำลังส่งต่อค่านิยมอะไรให้คนรุ่นใหม่
……….
แน่นอนว่าการใช้ของราคาแพงหรือมีความสุขกับชีวิตครอบครัวไม่ได้แปลว่าใครเป็นครูที่ไม่ดี
สิ่งที่ต้องตรวจสอบคือสอนจริงหรือไม่
ประเมินผลอย่างจริงจังหรือไม่ และยอมให้คนที่ยังมีความรู้ไม่ถึงเกณฑ์เรียนจบออกไปหรือเปล่า
………
ผมอยากชวนให้ลองคิดเป็นตัวเลข สมมุติมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งเก็บค่าเล่าเรียนและค่าธรรมเนียมจากนักศึกษาคนละ 100,000 บาทต่อปี มีนักศึกษา 5,000 คน เท่ากับรับเงินจากนักศึกษาและครอบครัวปีละ 100,000 × 5,000 = 500,000,000 บาท หรือ 500 ล้านบาท
……….
เงินจำนวนนี้อาจมาจากเงินเก็บทั้งชีวิตของพ่อแม่ จากการทำงานหนัก หรือจากหนี้สินที่ครอบครัวยอมแบก เพราะหวังว่าลูกจะได้ความรู้ มีอาชีพ และเลี้ยงตัวเองได้
แต่หากมหาวิทยาลัยรับเงินไปแล้วกลับปล่อยให้การเรียนการสอนไร้คุณภาพ
ขอเพียงจ่ายครบก็ผ่าน จ่ายครบก็จบ
ผมคิดว่านี่คือการหากินกับความหวังของประชาชน
แม้จะมีใบอนุญาตเปิดสถาบัน
มีระเบียบรับเงิน
และมีปริญญามอบให้
ก็ไม่ได้หมายความว่าได้ทำหน้าที่ทางการศึกษาอย่างสมบูรณ์แล้ว
………
เงิน 500 ล้านบาทเป็นจำนวนมหาศาล
แต่สิ่งที่อาจเสียหายหนักกว่าเงินคือโอกาสพัฒนาคน 5,000 คน
คนเหล่านี้ควรได้ฝึกคิด ฝึกทำงาน และค้นพบความสามารถของตนเอง
กลับอาจเสียเวลาหลายปีแลกกับกระดาษใบหนึ่ง โดยไม่ได้รับความรู้สมกับเงินที่จ่ายไป
………
สมมุติคนหนึ่งเข้ามาเรียนเมื่ออายุ 20 ปี และมีชีวิตถึงอายุ 70 ปี
นั่นคือช่วงชีวิตอีก 50 ปีที่เขาจะอยู่ร่วมกับสังคมไทย
ตัวเลขนี้ไม่ได้หมายความว่าเขาจะทำงานตลอด 50 ปี หรือจะพัฒนาตัวเองไม่ได้อีก
แต่ทำให้เห็นว่าการศึกษาที่บกพร่อง
อาจส่งผลยาวนานเพียงใด
………..
ยิ่งหากสังคมใช้ใบปริญญาเป็นเครื่องตัดสินความสามารถ
โดยไม่ตรวจสอบฝีมือจริง
คนที่ยังไม่พร้อมก็อาจเข้าไปอยู่ในตำแหน่งสำคัญ
มีหน้าที่บริหารคน
บริหารเงิน หรือกำหนดทิศทางของหน่วยงาน
ความบกพร่องของคนหนึ่งคนจึงอาจกระทบผู้คนอีกมากมาย
โดยเฉพาะเมื่อเจ้าตัวเชื่อว่าการจบปริญญาโทหรือปริญญาเอก
หมายถึงตนเองรู้เพียงพอแล้ว
และไม่จำเป็นต้องเรียนรู้จากใครอีก.
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
