บทที่ 303 บทพิเศษที่7 · เส้นเรื่องรักวัยเด็ก (รวมเรื่องราวความรักของบิดามารดา ภาค 8)
ความตื่นตระหนกและหวาดกลัวที่วาบผ่านดวงตาของเฉียวอวิ้นเพียงชั่วขณะ ล้วนตกอยู่ในสายตาของเสิ่นเจวี๋ยอย่างครบถ้วน
เดิมทีเขาเพียงอยากดูปฏิกิริยาของนางคร่าว ๆ เท่านั้น คิดไม่ถึงว่าปฏิกิริยาของนางจะน่าสนใจถึงเพียงนี้ ท่าทางลนลานราวกับสัตว์ตัวน้อยที่กำลังตื่นกลัวจนไม่รู้จะหนีไปทางไหน ช่างน่ารักเกินกว่าที่เขาคาดไว้มากนัก
“อย่างไร กลัวว่าข้าจะตามมาถึงบ้านหรือ?” เสิ่นเจวี๋ยมองนางพร้อมรอยยิ้ม แม้ใบหน้าของเด็กหนุ่มจะยังคงมีความเยาว์วัยอยู่บ้าง แต่กลับเริ่มเผยให้เห็นความสุขุมเป็นผู้ใหญ่แล้ว
เฉียวอวิ้นถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว แล้วหลบอยู่ด้านหลังของหมิงเย้า
ทว่าหมิงเย้ารู้ว่าเสิ่นเจวี๋ยไม่ได้มีเจตนาร้าย จึงเพียงยิ้มแล้วถามว่า “เป็นอะไรไปหรือ เจ้าตัวน้อยของแม่ เจ้ารู้จักพี่ชายคนนี้หรือ?”
เฉียวอวิ้นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าแล้วอธิบายว่า
“เคยพบกันที่งานเลี้ยงวันพระราชสมภพขององค์หญิงเมื่อก่อนเจ้าค่ะ ก็คือเขานี่แหละ”
“ที่แท้ก็เป็นพี่ชายที่เคยช่วยเหลือเจ้านั่นเอง” หมิงเย้าหันไปมองเสิ่นเจวี๋ย แล้วค้อมกายคารวะเขาอย่างจริงจัง “ปกติบุตรสาวของข้าไม่ชอบไปร่วมงานเลี้ยง หากวันนั้นเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ต้องขอบคุณเจ้ามากที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ”
“ท่านไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้ขอรับ นี่เป็นสิ่งที่สมควรทำอยู่แล้ว” เสิ่นเจวี๋ยประสานมือคารวะตอบอย่างมีมารยาทครบถ้วน ในใจเองก็เกิดความรู้สึกดี ๆ ต่อหมิงเย้าขึ้นมาบ้าง
ถึงอย่างไร มารดาที่รู้จักให้เกียรติผู้อื่นถึงเพียงนี้ จะอบรมบุตรสาวให้ออกมาแย่สักเพียงใดได้กัน?
โจวจิ่นซูที่อยู่ข้าง ๆ เห็นภาพเหตุการณ์นี้แล้วก็ยังตั้งตัวไม่ติดอยู่พักหนึ่ง
เสิ่นเจวี๋ยไม่เหมือนเฉียวอวิ้นที่เล่าเรื่องทุกอย่างให้มารดาฟัง ดังนั้นโจวจิ่นซูจึงรู้เพียงว่า หลังจากเสิ่นเจวี๋ยไปจวนองค์หญิงแล้วก็กลับจวนอย่างรวดเร็ว อีกทั้งดูไม่ค่อยมีอารมณ์สนุกสนานนัก แต่คิดไม่ถึงว่าภายในเรื่องนี้จะมีเรื่องราวอะไรซ่อนอยู่ด้วยหรือ?
นางเหลือบมองเสิ่นเจวี๋ยด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่ก็ไม่ได้ซักถามอะไร เพียงรู้สึกว่าหลังจากเด็กคนนี้เห็นน้องสาวตัวน้อยที่อยู่ตรงหน้าแล้ว ดูเหมือนจะร่าเริงขึ้นเล็กน้อย
ยิ่งไปกว่านั้น เสิ่นเจวี๋ยยังดูสนใจเด็กหญิงคนนี้เป็นพิเศษ เอาแต่จ้องมองนางอย่างจงใจ จนอีกฝ่ายต้องหลบไปอยู่ด้านหลังหมิงเย้าแล้ว
ซ่งอวิ๋นเจาเห็นดังนั้น จึงยิ้มอย่างอ่อนโยนแล้วช่วยคลี่คลายบรรยากาศ ก่อนจะเชิญทุกคนไปนั่งประจำที่
เดิมทีทั้งสองครอบครัวก็สนิทสนมกันอยู่แล้ว เพียงแต่เด็กทั้งสองคนยังไม่คุ้นเคยกันเท่านั้น ดังนั้นทันทีที่ทุกคนนั่งลงร่วมโต๊ะ บรรยากาศก็ผ่อนคลายลงอย่างรวดเร็ว ผู้ใหญ่ทั้งสี่คนพูดคุยกันอย่างถูกคอ ทั้งยังยกจอกสุราขึ้นดื่มคารวะกันอยู่บ่อยครั้ง
บุรุษทั้งสองคน คนหนึ่งถนัดบุ๋น อีกคนถนัดบู๊ แต่กลับมีนิสัยเข้ากันได้เป็นอย่างดี ต่างฝ่ายต่างพูดคุยเรื่องราชสำนักกันอย่างออกรส
ส่วนสตรีทั้งสองคน คนหนึ่งร่าเริง อีกคนสุขุมเรียบร้อย ทว่าพอพบหน้ากันแล้วกลับพูดคุยกันไม่หยุดเช่นกัน
มีเพียงเด็กสองคนที่ถูกทิ้งให้นั่งเผชิญหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างจ้องมองอีกฝ่ายตาไม่กะพริบ
เฉียวอวิ้นก้มหน้าไม่พูดไม่จา ก่อนหน้านี้หมิงเย้ากับซ่งอวิ๋นเจาต่างคีบอาหารใส่ชามให้นางไม่น้อย นางจึงเอาแต่ก้มหน้ากินเงียบ ๆ
นางกินอย่างช้า ๆ เป็นระเบียบ ทั้งยังตั้งใจมาก ไม่ว่าจะเป็นอาหารชนิดใด นางก็จะค่อย ๆ เคี้ยวอย่างละเอียดก่อนกลืนลงไปทีละคำ ท่าทางเช่นนี้กลับทำให้คนที่มองอยู่รู้สึกเจริญอาหารขึ้นมาอย่างประหลาด
เดิมทีเสิ่นเจวี๋ยไม่ได้คิดจะกินอะไรสักเท่าไร แต่เมื่อเห็นนางกินอย่างเอร็ดอร่อย เขากลับเผลอกินตามไปอีกหลายคำโดยไม่รู้ตัว
ไม่นาน เฉียวอวิ้นก็กินอาหารในชามจนหมด นางกำลังจะให้ท่านพ่อท่านแม่คีบอาหารให้เพิ่ม แต่กลับพบว่าพวกเขากำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานจนไม่มีเวลาสนใจนาง
นางเองก็ไม่อยากขัดจังหวะการสนทนาของพวกเขา จึงลองลุกขึ้นยืนเพื่อคีบอาหารด้วยตัวเอง
นางหมายตารากบัวสอดไส้ข้าวเหนียวหอมหมื่นลี้จานหนึ่ง แต่ไม่ว่าจะพยายามคีบอย่างไรก็คีบขึ้นมาไม่ได้เสียที
ยังไม่ทันที่นางจะทันตั้งตัว ในชั่วพริบตาต่อมา มือเรียวยาวข้างหนึ่งก็ยื่นออกมาตรง ๆ ใช้ตะเกียบของเจ้าของมือคีบรากบัวข้าวเหนียวที่นางกำลังคีบอยู่ไปเสียอย่างนั้น
“...”
เฉียวอวิ้นสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะกัดฟันหันไปมองเสิ่นเจวี๋ย
แต่ก่อนที่นางจะทันได้เริ่มโมโหจริง ๆ รากบัวข้าวเหนียวในตะเกียบของเสิ่นเจวี๋ยก็ถูกวางลงในชามของนางเสียแล้ว
เฉียวอวิ้นชะงักงันไปทันที นางมองเสิ่นเจวี๋ยด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา
เสิ่นเจวี๋ยแอบหัวเราะเบา ๆ ในใจ เด็กหญิงคนนี้ราวกับเขียนคำว่า ‘ท่านมีน้ำใจถึงเพียงนี้เชียวหรือ?’ ไว้เต็มใบหน้า
เขามองนางอย่างสบายอารมณ์ สบตากับนางตรง ๆ
ทั้งสองจ้องหน้ากันอยู่พักหนึ่ง ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดเฉียวอวิ้นก็กลับไปนั่งที่เดิมอีกครั้ง ก่อนจะก้มหน้ากินรากบัวข้าวเหนียวของตนต่อไป
หลังจากกินรากบัวข้าวเหนียวหมดแล้ว นางยังไม่ทันได้เงยหน้าขึ้น ก็รู้สึกว่าในชามมีอะไรบางอย่างเพิ่มเข้ามาอีก คราวนี้เป็นซี่โครงหมูผัดเปรี้ยวหวาน
ซี่โครงชิ้นนั้นถูกเลือกมาอย่างดี เป็นชิ้นที่ดีที่สุด เนื้อแน่นไม่ติดมันมากนักเคลือบด้วยซอสเงางามน่ากิน กระดูกก็มีขนาดเล็ก เป็นรูปทรงที่เฉียวอวิ้นคิดว่าอร่อยที่สุด
นางเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้เสิ่นเจวี๋ยกลับหันไปมองทางอื่นอย่างไม่รู้ไม่ชี้ ราวกับการช่วยคีบอาหารให้นางเป็นเพียงเรื่องที่เขาทำไปตามสะดวกเท่านั้น
นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ทั้งสองคนก็ราวกับเกิดความเข้าใจกันโดยไม่ต้องเอ่ยปาก เฉียวอวิ้นกินอาหารจานไหนหมดแล้วหันไปมองอาหารจานใด เสิ่นเจวี๋ยก็จะช่วยคีบอาหารจานนั้นใส่ชามให้นาง จนกระทั่งเฉียวอวิ้นเรอออกมาเพราะอิ่มเต็มที่ เสิ่นเจวี๋ยจึงค่อยวางตะเกียบลง
ตลอดมื้ออาหาร เฉียวอวิ้นกินจนอิ่มแปล้ถึงสิบส่วน แต่ในเวลานี้กลับมีขนมหวานยกมาเสิร์ฟอีก นางกินไปสองคำก็เกิดติดคอขึ้นมา จนสะอึกไม่หยุด
หมิงเย้าได้ยินเสียง จึงยังไม่ทันได้ยื่นน้ำให้บุตรสาว ก็เห็นเสิ่นเจวี๋ยส่งถ้วยชาร้อนอุ่น ๆ ให้นางเสียก่อนแล้ว
เฉียวอวิ้นรับไปดื่มอึกใหญ่ ในที่สุดอาการสะอึกก็สงบลง
นางประคองถ้วยชาไว้ พลางเหลือบมองเสิ่นเจวี๋ย แล้วเอ่ยด้วยเสียงเบาแสนเบาว่า
“ขอบคุณพี่ชาย”
“ไม่ได้ยินเลย” เสิ่นเจวี๋ยกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
เฉียวอวิ้นส่งเสียงฮึเบา ๆ แล้วไม่พูดอะไรอีก
เสิ่นเจวี๋ยหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยื่นมือไปลูบศีรษะนาง
“น้องสาวเด็กดี”
โจวจิ่นซูที่หันกลับมาในเวลานั้นบังเอิญเห็นภาพนี้เข้าพอดี จนแทบตกใจเสียจนควบคุมสีหน้าไม่อยู่
นางเคยเห็นบุตรชายของตนแสดงท่าทางอ่อนโยนราวกับพี่ชายใหญ่ที่แสนอบอุ่นเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?
ปกติแล้ว คนที่เข้าใกล้เขา อย่าว่าแต่คุณหนูโต ๆ เลย ต่อให้เป็นเด็กเล็ก หากไม่ถูกเขาดุด่าจนร้องไห้ก็นับว่าดีมากแล้ว
นางจึงสะกิดเย่หมิงชิง ให้เขาหันมาดูด้วย
เย่หมิงชิงไม่ได้ระวังตัวอะไร จึงส่งเสียง “หา?” ก่อนจะหันไปมองเด็กทั้งสองคน ด้วยเหตุนี้ ซ่งอวิ๋นเจากับหมิงเย้าจึงหันไปมองเด็กทั้งสองตามไปด้วยโดยไม่รู้ตัว
เสิ่นเจวี๋ยรีบชักมือกลับอย่างรวดเร็ว แล้วเริ่มจิบชาอย่างสงบนิ่ง
เหลือเพียงเฉียวอวิ้นที่ยังยืนงงอยู่กับที่ จากนั้นก็หันไปมองผู้ใหญ่ทั้งสี่คนด้วยความสงสัย ก่อนจะส่งเสียงออกมาว่า
“หา?”
หัวใจของโจวจิ่นซูพลันอ่อนยวบลงในทันที
นี่มัน...น่ารักเกินไปแล้ว!
มีลูกสาวสักคนช่างดีจริง ๆ!
หลังรับประทานอาหารเสร็จ ผู้ใหญ่ทั้งสี่คนนั่งจิบชาและพูดคุยกันในศาลาชมดอกไม้ ส่วนเฉียวอวิ้นก็พาเสิ่นเจวี๋ยไปเล่นที่ลานด้านหลัง
เมื่อเห็นเสิ่นเจวี๋ยเดินตามหลังเฉียวอวิ้นไปอย่างเอื่อยเฉื่อย โจวจิ่นซูก็อดทอดถอนใจไม่ได้
“เด็กคนนี้อย่างเสิ่นเจวี๋ยหาได้ยากจริง ๆ ปกติเขาไม่เคยมีอารมณ์ดีถึงเพียงนี้เลย น้องหมิงเย้า เจ้านี่ช่างโชคดีจริง ๆ ที่ให้กำเนิดเด็กน้อยน่ารักเช่นนี้ออกมา ช่างเป็นที่รักของผู้คนเหลือเกิน”
“ใช่หรือไม่ล่ะ ลูกสาวของเราน่ารักที่สุดแล้ว” หมิงเย้าไม่ถ่อมตัวแม้แต่น้อย ดวงตาของนางเป็นประกายขณะยิ้มมองโจวจิ่นซู
“แต่พี่โจวคงไม่ทราบ ปกติลูกสาวของเราก็ไม่ชอบคลุกคลีกับเด็กคนอื่นเหมือนกัน การที่วันนี้นางยอมพาเสิ่นเจวี๋ยไปเล่นที่ลานด้านหลัง นับเป็นครั้งแรกเลยนะ”
“พี่เย่พูดถูกแล้ว” เย่หมิงชิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เด็กทั้งสองช่างถูกชะตากันจริง ๆ พวกเราทั้งสี่คนเองก็ถูกชะตากันเช่นกัน ดูท่าคงต้องไปมาหาสู่กันให้บ่อยขึ้นแล้ว”
“น้องเย่พูดได้ถูกต้อง” ซ่งอวิ๋นเจาพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “การได้พบสหายที่ดีเช่นนี้ นับว่าเป็นเรื่องหาได้ยากจริง ๆ”
ทางด้านลานหลังจวน เฉียวอวิ้นพาเสิ่นเจวี๋ยมาถึงที่นั่นเพื่อแสดงสถานที่ฝึกยุทธ์ของนางให้เขาดู
สถานที่แห่งนี้เป็นพื้นที่ที่ซ่งอวิ๋นเจาจัดเตรียมไว้ให้นางโดยเฉพาะ แม้จะเป็นเพียงมุมเล็ก ๆ แต่กลับมีหุ่นไม้สำหรับฝึกยุทธ์และกระบี่ไม้ที่ทำขึ้นอย่างจริงจังครบครัน
“เก่งใช่ไหมล่ะ!” ใบหน้าอ่อนเยาว์ของเฉียวอวิ้นเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ “ของพวกนี้ท่านพ่อทำให้ข้าทั้งหมดเลย!”
“ที่ข้าพาท่านมาที่นี่ ก็เพื่อขอบคุณท่าน เพราะที่นี่เป็นสถานที่ที่ข้าชอบที่สุด ข้าจึงอยากแบ่งปันให้ท่านได้เห็น”
“เพราะท่านช่วยคีบอาหารให้ข้า แสดงว่าท่านเป็นคนดี” นางเงยหน้ามองเสิ่นเจวี๋ยอย่างจริงจัง ก่อนจะกล่าวว่า “วันนี้ขอบคุณท่านนะ!”
เสิ่นเจวี๋ยกลับหยิบกระบี่ไม้เล่มนั้นขึ้นมา พิจารณาอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตวัดกระบี่เป็นวง กระบี่ไม้ธรรมดา ๆ ในมือเขากลับพลันแผ่รังสีกระบี่อันคมกริบออกมา
เฉียวอวิ้นตกใจจนถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเบิกกว้าง
ในชั่วพริบตาต่อมา กระบี่ไม้ก็แตะลงบนลำคอของนางอย่างแผ่วเบา สายลมที่เกิดจากการตวัดกระบี่พัดเส้นผมข้างใบหูของนางให้ปลิวไหว
“แล้วตอนนี้เล่า ข้ายังเป็นคนดีอยู่หรือไม่?” เขาถามพร้อมรอยยิ้ม
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
