•
17 ต.ค. เวลา 00:16 • ความคิดเห็น
ชีวิตถ้าถามว่าผมรักใครมากที่สุด คงเป็นคุณยาย และวันที่เขาจากไปผมร้องไห้เสียใจแต่ไม่นาน หลังจากนั้นมันคือการคิดถึงโหยหา ยิ่งเรารับรู้ว่าเขาคือคนที่รักเรา เราจะอยากบอกเขาในวันที่แย่ในวันที่ดี อยากพูดอยากระบาย เพราะคนรัก คือคนที่เราไม่ต้องกลัวว่าเขาจะตัดสินหรือมองเราแย่ไปในปัญหาของเราอีก เราจะไม่ตั้งกำแพงตัวเองเพราะกลัวจะถูกมองเป็นอื่น ถ้าเขาจากเราไปด้วยความเข้าใจทั้งเขาและเรามันจะเสียใจมากๆแต่มันจะผ่านไปไว และความคิดถึงคือสิ่งที่ห้ามไม่ได้ แต่ไม่ว่าอะไรขอแค่คุณรู้ตัวว่าเรากำลังเสียใจผิดหวัง
แค่คุณรู้ตัวว่าเสียใจรู้ว่ากำลังร้องไห้ อย่าไปพยามเข้าใจคนที่จากไปแล้วและเขาคือคนอื่น มีแค่เราที่เป็นตัว และเราที่รู้ตัวเรา เมื่อไหร่เสียใจหรือบลาๆ และเราไม่รู้ตัวว่าเรารู้สึกหรือเป็นอะไร นั่นคือปัญหาครับ ร้องไห้ก็บอกกับตัวเองว่าเรากำลังร้องไห้นะ
โฆษณา