ตอนที่ 3: กลิ่นอายแรกของแผ่นดินใหม่ และเบียร์อาซาฮีรสขมปร่า
วินาทีที่ล้อเครื่องบินแตะรันเวย์และเสียงเครื่องยนต์เริ่มเบาลง ฉันยังคงจำความรู้สึกนั้นได้ดีราวกับมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
ความกังวลที่แบกมาตลอดทางดูล้นทะลักขึ้นมาในอก ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปเก็บกระเป๋าลงจากที่เก็บของเหนือศีรษะ “เอาวะ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด” ฉันยกมือขึ้นปาดน้ำตาทิ้งไปหนึ่งครั้งถ้วน ปรับสีหน้าให้เรียบเฉย แล้วก้าวเท้าเดินต่อแถวลงจากเครื่องบิน
หลังจากก้าวพ้นประตูเครื่องมาแล้ว สมองของฉันเบลอจนแทบจำรายละเอียดอะไรไม่ได้เลย จำได้เพียงแค่เดินตามๆ คนกลุ่มใหญ่ไป ผ่านขั้นตอนการตรวจคนเข้าเมือง รับกระเป๋าเดินทางใบโต แล้วเดินลากกระเป๋าผ่านประตูผู้โดยสารขาออกออกมา
สายตาของฉันกวาดมองไปรอบๆ ท่ามกลางผู้คนแปลกหน้า เพื่อมองหาน้าและครอบครัวมารอรับ แล้วความกังวลก็มลายหายไปในพริบตา เมื่อเห็นลูกพี่ลูกน้องวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาเรียกชื่อฉันด้วยรอยยิ้ม
เราพากันเดินขึ้นรถเพื่อเดินทางไปยังบ้านของน้า ตามแผนการที่วางไว้ ฉันจะมาพักอาศัยอยู่กับน้าก่อนเป็นเวลา 1 สัปดาห์ เพื่อเตรียมตัว ซื้อของใช้จำเป็นต่างๆ ก่อนจะย้ายเข้าที่พักจริงของโรงเรียน และน้าเองก็อยากจะเดินทางไปส่งพร้อมกับช่วยพูดคุยจัดการเรื่องเอกสารกับทางโรงเรียนสอนภาษาที่เมืองฮามามัตสึให้เรียบร้อย เนื่องจากบ้านของน้าอยู่ห่างจากโรงเรียนออกไปถึง 4 ชั่วโมง หากย้ายไปแล้ว น้าคงไม่มีโอกาสได้เดินทางมาหาฉันบ่อยๆ
เมื่อรถเลี้ยวเข้ามาจอดและฉันได้ก้าวเท้าเข้าสู่บ้านของน้า ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวมันดูแปลกไปหมด
‘อ่อ... ที่นี่สินะประเทศญี่ปุ่น’ ฉันคิดในใจ
กลิ่นอายของอากาศรอบตัวเป็นแบบนี้สินะ โครงสร้างบ้านไม้แบบญี่ปุ่นเป็นแบบนี้ ห้องนอน และห้องน้ำที่เคยเห็นแต่ในรูปภาพ บัดนี้มันมาอยู่ตรงหน้าของฉันจริงๆ ในความตื่นตาตื่นใจลึกๆ มันมีความรู้สึกหวิวไหวและใจหายปนเปอยู่จนบอกไม่ถูก
ในระว่างที่ฉันกำลังตกอยู่ในภวังค์ น้าก็เดินเข้ามายื่นเบียร์กระป๋องหนึ่งให้
ฉันรับมันมาแล้วเปิดเบียร์อาซาฮีกระป๋องนั้น ดื่มเข้าไปคำโตเพื่อให้รสชาติขมปร่าและความเย็นของมันช่วยย้ำเตือนสติและหัวใจของตัวเองว่า... ตอนนี้ฉันได้มาถึงดินแดนแห่งความฝันนี้แล้วจริงๆ
ตลอด 1 สัปดาห์หลังจากนั้น ชีวิตของฉันวนเวียนอยู่กับการเตรียมตัว ฉันเดินทางไปซื้อของใช้เข้าบ้าน ไปซูเปอร์มาร์เก็ต ไปร้านขายยา และมีโอกาสได้ไปกราบไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่วัดไทยในญี่ปุ่น เพื่อขอพรให้การใช้ชีวิตคนเดียวในเมืองเล็กๆ แห่งนี้ราบรื่น
ฉันพยายามเก็บเกี่ยวความอุ่นใจจากบ้านน้าให้ได้มากที่สุด เพื่อเตรียมพร้อมที่จะต้องออกไปเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่รู้ในเมืองที่ไม่มีใครรู้จัก
และแล้ว... วันที่ต้องออกเดินทางสู่เมืองฮามามัตสึก็มาถึง
(โปรดติดตามตอนต่อไป...)
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
