ตอนที่ 4: ถนนสายแรก และคำว่า ‘ไดโจบุ’ ที่ฉันยังไม่เข้าใจความหมาย
ทันทีที่ก้าวเท้าเหยียบเมืองฮามามัตสึ ความรู้สึกของชีวิตจริงก็เริ่มต้นขึ้น
จุดหมายแรกคือการตรงไปที่โรงเรียนสอนภาษาเพื่อยื่นเอกสารสำคัญให้กับครูใหญ่ หลังจากเสร็จสิ้นขั้นตอนการรายงานตัว ท่านก็จัดการพาฉันเดินทางไปยังที่พัก บ้านแชร์เฮาส์หลังนี้มีสมาชิกอยู่ร่วมกันทั้งหมด 4 คน กับพื้นที่แบ่งเป็น 3 ห้องนอน ด้วยความที่ห้องยังไม่ว่าง ฉันจึงได้จัดสรรให้พักร่วมห้องกับน้องรูมเมทอีกคนหนึ่ง ซึ่งเธอกำลังจะเรียนจบและย้ายออกในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ซึ่งเมื่อถึงเวลานั้น ห้องนอนและห้องน้ำส่วนนี้ก็จะกลายเป็นพื้นที่ส่วนตัวของฉันโดยสมบูรณ์
ในความจำกัดของพื้นที่ ฉันไม่ได้รู้สึกอึดอัดอะไรเลย กลับคิดในแง่ดีเสียด้วยซ้ำว่าการมีรูมเมทจะช่วยให้มีเพื่อนคอยพูดคุย และเป็นที่พึ่งในการสอบถามเรื่องเรียนได้ เพราะในเวลานั้น... ฉันพูดภาษาญี่ปุ่นไม่ได้เลยแม้แต่คำเดียว
หลังจากจัดการเก็บสัมภาระเข้าที่พักเรียบร้อย น้าก็เอ่ยปากบอกลาเพื่อรีบขับรถกลับ เพราะระยะทางขากลับที่ยาวไกลถึง 4 ชั่วโมงอาจจะทำให้น้าต้องเดินทางลำบากหากฟ้ามืดสนิทไปเสียก่อน
เมื่อรถของน้าเคลื่อนลับสายตาไป ความโดดเดี่ยวที่แท้จริงก็คืบคลานเข้ามาทักทาย
แต่ชีวิตก็ไม่ได้ปล่อยให้ฉันจมดิ่งกับความเหงานานนัก เย็นวันนั้น น้องๆ ในบ้านพากันชักชวนฉันออกไปปั่นจักรยานในญี่ปุ่นเป็นครั้งแรก เพื่อพาไปซื้อของใช้ที่ยังขาดแคลน แนะนำแหล่งซื้อของ และชี้เป้าร้านอาหารใกล้ๆ เนื่องจากตอนนั้นฉันยังไม่มีจักรยานเป็นของตัวเอง จึงจำเป็นต้องขอยืมจักรยานของน้องในบ้านมาใช้งานไปก่อน
การปั่นจักรยานลงบนถนนจริงของญี่ปุ่นในวันแรกเป็นประสบการณ์ที่ทำให้ฉันตื่นเต้นและประหม่ามาก ฉันไม่เคยปั่นจักรยานในลักษณะนี้มาก่อน ยิ่งต้องลงไปปั่นร่วมทางบนถนนที่ไม่คุ้นเคย ฉันยิ่งมึนงงจนทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้กฎจราจร ไม่รู้ว่าต้องปั่นไปทางไหน
ท่ามกลางผู้คนแปลกหน้ารอบกาย ฉันฟังใครพูดไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่ประโยคเดียว ทำได้เพียงแค่คาดเดาความหมายจากท่าทางและสายตาของพวกเขา ในใจมันเคว้งคว้างจนไม่รู้เลยว่าตัวเองจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไรในวันข้างหน้า สุดท้ายสิ่งที่ทำได้ในวินาทีอันสับสนนั้น มีเพียงการหัวเราะเยาะให้ความไม่เอาไหนของตัวเองเบาๆ อยู่ในใจ
ทว่า ท่ามกลางความมึนงงและกำแพงภาษาที่หนาทึบ
มีคำคำหนึ่งจากคนญี่ปุ่นรอบข้างที่สะท้อนผ่านหูของฉันซ้ำๆ ในวันนั้น… นั่นคือคำว่า “ไดโจบุ” (大丈夫 - Daijoubu)
ในตอนนั้นฉันยังไม่เข้าใจความหมายของมันเลยด้วยซ้ำ แต่จากการคาดเดาผ่านสีหน้า ท่าทาง และน้ำเสียงที่เขาใช้ทักทาย ฉันรับรู้ได้ลึกๆ ว่าพวกเขาคงกำลังแสดงความห่วงใยในความเก้งๆ กังๆ ของฉันอยู่แน่ๆ ทุกคนที่เข้ามาทักต่างก็เอ่ยคำนี้ออกมา จนทำให้คำว่า ‘ไดโจบุ’ กลายเป็นภาษาญี่ปุ่นคำแรกที่ฉุดฉันขึ้นมาจากความกลัว และสลักลึกอยู่ในใจของฉันขึ้นมานับตั้งแต่วินาทีนั้น
(โปรดติดตามตอนต่อไป...)
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
