ตอนที่ 8: คะแนนรั้งท้าย และการเติบโตที่ไร้เสียง
เรื่องราวการทำงานพาร์ทไทม์วันแรกยังมีรายละเอียดอีกมากมายเหลือเกิน ฉันขออนุญาตพักมันไว้ตรงนั้นก่อน แล้วจะกลับมาเล่าให้ฟังอย่างละเอียดยิบในตอนต่อๆ ไป
เพราะในเวลานั้น นอกจากโลกหลังร้านทงคัตสึแล้ว อีกหนึ่งโลกที่ฉันต้องเผชิญไปพร้อมกันและหนักหนาไม่แพ้กัน... คือโลกในห้องเรียน
เมื่อนักเรียนต่างชาติทุกคนเดินทางมาถึงโรงเรียนพร้อมหน้า สิ่งแรกที่เซนเซจัดการต้อนรับพวกเราคือ ‘การทดสอบความรู้เบื้องต้น’ เพื่อวัดระดับและจำแนกพื้นฐานของนักเรียนทั้งห้องเรียน
‘ฉิบหายแล้ว’ นั่นคือคำอุทานแรกที่ดังขึ้นในใจของฉัน
วินาทีที่กวาดสายตามองข้อสอบตรงหน้า ความรู้สึกมืดแปดด้านก็เข้าจู่โจม ตัวอักษรก็ยังอ่านไม่ค่อยออก คำศัพท์ก็แทบจะไม่รู้ ยิ่งเป็นรูปประโยคยาวๆ ด้วยแล้ว ฉันแทบไม่มีความเข้าใจเลยแม้แต่น้อย ในขณะที่หันมองไปรอบตัว เพื่อนร่วมชั้นบางคน โดยเฉพาะกลุ่มนักเรียนชาวเวียดนามหรือชาวเนปาล พวกเขามีพื้นฐานที่แน่นมาก่อนแล้ว หลายคนสามารถโต้ตอบสื่อสารกับเซนเซได้เป็นประโยค ซึ่งต่างจากฉันราวฟ้ากับเหว
ผลการสอบประกาศออกมาตามความคาดหมาย... คะแนนของฉันอยู่ในระดับรั้งท้ายของห้องเรียน
แม้เซนเซจะเดินเข้ามาตบไหล่ปลอบใจด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่เป็นไรนะ เพราะเราจะเริ่มเรียนใหม่ทั้งหมดพร้อมกันตั้งแต่ศูนย์ ไม่ต้องกลัวนะ” แต่ลึกๆ ในใจของฉัน ความกังวลก็ยังคงทำงานของมันอย่างเต็มประสิทธิภาพ
หลังจากนั้น เซนเซจัดสรรที่นั่งใหม่ โดยจับฉันไปนั่งร่วมกลุ่มกับเพื่อนๆ ที่พอจะมีความรู้ภาษาอยู่บ้างแล้ว การจัดที่นั่งจะถูกหมุนเวียนเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ไม่ซ้ำกันในแต่ละวัน เนื่องจากรูปแบบการเรียนการสอนของที่นี่จะเน้นการทำ ‘บทบาทสมมติ’ (Role-play) เพื่อจำลองสถานการณ์ต่างๆ ที่เราต้องพบเจอในชีวิตจริงที่ประเทศญี่ปุ่น
และสิ่งที่ตึงเครียดที่สุดคือ ในทุกๆ สัปดาห์ โรงเรียนจะมีการสอบวัดผลการเรียนของสัปดาห์นั้นๆ
ฉันอยากจะบอกเล่าความจริงตรงนี้เลยว่า ช่วงเวลานั้นฉันแทบอยากจะบ้าตาย เพราะคะแนนสอบของฉันมันวนเวียนอยู่ตรงเส้นคาบเส้น เกือบจะต้องเข้าห้องสอบซ่อมแทบจะทุกครั้ง แต่สุดท้ายในความกดดัน ฉันก็ทำได้เพียงสูดหายใจลึกๆ ปลอบใจตัวเองว่า “เอาวะ... ก็เรียนๆ ไปเถอะ ได้มากได้น้อยก็ยังขึ้นชื่อว่าได้เรียนรู้”
เราต่างเดินหน้าไปตามเส้นทางของตัวเอง โดยที่บางครั้งเราไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเราเริ่ม ‘เข้าใจ’ มันตั้งแต่เมื่อไหร่
มนุษย์เรามักไม่รู้ตัวในวินาทีที่ตัวเองกำลังเติบโต รู้ตัวอีกที... ฉันก็เริ่มมีความกล้าที่จะขยับปากพูดภาษาญี่ปุ่นมากขึ้น เริ่มฟังประโยคง่ายๆ ที่คนรอบตัวสื่อสารออกมาได้เข้าใจมากขึ้น
ทีละเล็กทีละน้อย... ท่ามกลางหยาดน้ำตาและความกดดันในห้องเรียนสี่เหลี่ยมแห่งนั้น
นี่แหละมั้ง... ที่เขาเรียกกันว่า ‘พัฒนาการ’ ของชีวิต
(โปรดติดตามตอนต่อไป...)
WCTOTOMA
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
