ตอนที่ 10: ความเงียบที่ได้ยินเสียงตัวเองชัดที่สุด และไออุ่นในร้านอิซากายะ
หลังจากวันนั้น ชีวิตของฉันในเมืองฮามามัตสึก็ก้าวเข้าสู่จุดเปลี่ยนสำคัญอีกครั้ง
มันคือช่วงเวลาแห่งการเก็บเกี่ยวความโดดเดี่ยวและซึมซับความเหงาเอาไว้ให้ได้มากที่สุด การใช้ชีวิตคนเดียวโดยไม่ต้องคอยคิดถึงใครหรือพะวงเรื่องของใครอีกต่อไป กลายเป็นช่วงชีวิตรูปแบบใหม่ที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต ในความเหงาแบบสุดหัวใจนั้น ฉันกลับค้นพบความงดงามของมัน… มันเงียบสงบเสียจนกลายเป็นช่วงเวลาที่ฉันสามารถได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองชัดเจนที่สุดเท่าที่เคยมีมา
ในวันหยุด ฉันมักจะออกแรงปั่นจักรยานคู่ใจตรงไปยังริมทะเลสาบซานารุ
ฉันเลือกมุมสงบมุมหนึ่ง นั่งมองผืนน้ำนิ่งๆ ปล่อยให้เวลาไหลผ่านไปอย่างไร้ความหมายนานกว่าสองชั่วโมง ซื้อโอเบนโตะง่ายๆ มานั่งทานคู่กับเบียร์กระป๋อง สายตาจับจ้องความเคลื่อนไหวของผืนน้ำจนกระทั่งแสงตะวันลับขอบฟ้าและเปลี่ยนเป็นความค่ำมืด จากนั้นจึงปั่นจักรยานต่อยอดไปยังร้านอิซากายะ (ร้านกินดื่มสไตล์ญี่ปุ่น)
นั่งละเลียดเบียร์คนเดียวท่ามกลางบรรยากาศรอบตัวจนเริ่มรู้สึกมึนเมา และเมื่อถึงเวลาต้องเดินทางกลับ ฉันก็เปลี่ยนมาเป็นฝ่ายจูงจักรยานเดินทอดน่องไปตามทางเท้าแทน เพราะกฎหมายของประเทศญี่ปุ่นเคร่งครัดมาก หากมีอาการมึนเมาจะไม่ได้รับอนุญาตให้ปั่นจักรยานโดยเด็ดขาด
ฉันเลือกที่จะเดินทางไปทุกๆ สถานที่ด้วยตัวคนเดียว มันมีความสนุกสนานในฐานะผู้สำรวจ และมีความเหงาปะปนอยู่เป็นเงาตามตัว
ฉันค้นพบร้านกาแฟร้านโปรดร้านหนึ่งตั้งอยู่ภายในสถานีรถไฟ (เอกิ) ที่นั่นกลายเป็นหลบภัยชั้นดี ฉันสามารถใช้เวลาเดินทอดน่อง ปล่อยอารมณ์ให้ไหลไปกับสิ่งรอบตัวได้ตลอดทั้งวันโดยไม่มีความรู้สึกเบื่อหน่ายเลยแม้แต่น้อย นอกจากนี้ ฉันยังได้ก้าวข้ามข้อจำกัดของตัวเองด้วยการเรียนรู้วิธีการนั่งรถบัสประจำทางคนเดียวเป็นครั้งแรก และลองนั่งรถไฟด้วยตัวเองเป็นครั้งแรก ความแปลกใหม่และอิสระในก้าวเหล่านั้นมันสร้างความสนุกให้หัวใจอย่างน่าประหลาด
และอีกหนึ่งหน้าความทรงจำอันล้ำค่า คือการมีโอกาสได้ไปร้านอิซากายะพร้อมกับคุณลุงเทนโจและภรรยา
ร้านแห่งนั้นเป็นร้านขนาดเล็กกะทัดรัดที่ซ่อนตัวอยู่เงียบๆ ดูแลโดย ‘มาม่า’ หญิงชราผู้มีอายุล่วงเลยเข้าสู่วัย 80 ปี ภายในร้านอบอวลไปด้วยลูกค้าประจำซึ่งเป็นกลุ่มผู้สูงอายุชาวญี่ปุ่นทั้งหมด บรรยากาศดิบเดิมทว่าเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาแบบนั้นทำให้ฉันตกหลุมรักทันที
หลังจากค่ำคืนวันนั้นที่ได้รับการแนะนำจากเทนโจ ฉันก็รวบรวมความกล้าลองเปิดประตูและเดินเข้าไปใช้บริการที่ร้านแห่งนั้นเพียงลำพังคนเดียวดูบ้าง
สิ่งที่เหนือความคาดหมายคือ ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไป ฉันกลับได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นและจริงใจจากคนญี่ปุ่นแปลกหน้าในร้าน สายตาและท่าทางที่เปี่ยมไปด้วยความเอ็นดูที่พวกเขามอบให้ มันให้ความรู้สึกราวกับฉันเป็นหลานแท้ๆ ของพวกเขาที่เดินทางกลับมาเยี่ยมบ้าน
ท่ามกลางฤดูหนาวที่เยือกเย็นและเมืองเล็กๆ ที่ชวนให้เหงาสุดหัวใจ… ไออุ่นจากผู้คนในร้านอิซากายะเล็กๆ แห่งนี้ กลับทำหน้าที่ช่วยโอบอุ้มและเยียวยาหัวใจของฉันให้กลับมาแข็งแรงได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจจริงๆ
(โปรดติดตามตอนต่อไป...)
WCTOTOMA
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
