Blockdit Logo (Mobile)
ฟังไปฟังมา-FPFM
•
23 ต.ค. เวลา 10:33 • ดนตรี เพลง

[รีวิวอัลบั้ม] Popstar - Tinashe >>> ป๊อปสตาร์อาชีพ

🚨🚨FPFM’s Best New Album Alert 🚨🚨
“ฉันต้องการทำอัลบั้มที่ให้ความรู้สึกมั่นใจและหาญกล้าสมชื่อ ประกาศตัวตนให้โลกรู้ว่า “ฉันมาแล้วนะ” การตั้งชื่ออัลบั้มว่า Popstar ก็เพื่อเคลมจุดยืนให้ตัวเอง ฉันคิดว่าฉันมีความมั่นใจมากพอที่จะสร้างบทสนทนาที่อาจตามมาด้วยแรงกดดันรอบๆตัวก็เป็นได้”
-ผมเชื่อว่า Tinashe คือศิลปินสาวป๊อบ-อาร์แอนด์บีที่ทุกคนดันรู้จักนางในฐานะศิลปิน underdog ที่มักจะเป็นบอลรอง ไม่โด่งดังในระดับที่มีเพลงฮิตติดชาร์ท viral แผ่กระจายทั่วโลกเทียบเท่ากับศิลปินเมนสตรีมรุ่นราวคราวเดียวกัน เธอแทบจะมี potential ไปได้ไกลมากๆตั้งแต่ยุคเดบิวท์ที่มีเพลง 2 On แต่ก็เงียบกริบ กลายเป็นศิลปินเบอร์เล็กระดับอินดี้ กว่าจะมีเพลงฮิตอย่าง Nasty และ No Broke Boys ที่พอจะทำให้แฟนเพลงหน้าใหม่รู้จักมักคุ้นเธอก็ใช้เวลาเดินทางนานพอสมควร
-การตั้งชื่ออัลบั้มชุดที่ 8 ด้วยการปักชื่อว่า Popstar ฟังดูง่ายๆและมีคนอื่นก็ใช้กันจนเกร่อ ไม่ต่างจากคำว่า Rockstar ที่ต่อให้เขาจะเป็นศิลปินป๊อปหรือฮิปฮอปก็ตาม ขนานนามตัวเองได้อย่างสะดวกโยธินโดยไม่จำกัดแค่ Genre มันเป็นการบ่งบอกถึง persona ที่ศิลปินรู้สึกมาดมั่น ณ ตอนนั้นเสียมากกว่า อย่างที่ Tinashe เคยย้ำไว้ในบทสัมภาษณ์ Nicky at Night เกี่ยวกับที่มาของชื่ออัลบั้ม
-Popstar ในนิยามของเธอไม่ได้หมายความว่าการเป็นศิลปินแนวเพลง Pop มาโดยตลอด แต่เป็นการ represent บุคลิกภาพ พลังความมั่นใจ และทัศนคติ เธอเองก็มองว่า การถูกจับใส่กล่อง Genre แนวใดแนวนึง มันเป็นความไม่จำเป็นที่จะจำกัดแนวเพลงใดแนวทางนึงอย่างตายตัว Pop ณ ตอนนี้มันครอบคลุมแนวเพลงอื่นด้วย ทั้ง R&B, Hip-Hop, Dance อย่าจำกัดนิยามความเป็น Pop ว่าต้องเป็นแนวเพลงที่สะอาดสะอ้านเสมอไป
-Popstar เป็น persona ที่ใครๆก็เคลมได้ แต่สำหรับการเน้นย้ำจุดยืนของ Tinashe ในรอบนี้ โคตรพิเศษและหนักแน่นมากๆ และไม่ได้เคลมความป๊อปอย่างพร่ำเพรื่อด้วย เธอแทบไม่ต้องใช้พลังงานในการพิสูจน์อะไรมากมาย นอกเหนือจากการเน้นเป็นจดหมายส่วนตัวที่เธอเขียนถึงการมีตัวตนในวงการเพลง โดยเลือกที่จะเน้นฟังเสียงใจตัวเองด้วยการดื่มด่ำไปกับแนวเพลงที่หลากหลายมากกว่าเน้นความหวือหวาโฉ่งฉ่างเพื่อพิสูจน์ความเป็นศิลปิน club banger แต่อย่างใด
-ขอพูดถึงเพลง Empty Stadium ก่อน ถึงแม้จะไม่ใช่เพลงขาย และดูทรงเป็นเพลงหน้าบีเลยด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่คิดเลยว่า เราจะได้ยินความในใจส่วนลึกที่เธออยากจะแสดงคอนเสิร์ตขนาดผู้ชมระดับสเตเดียม แล้วเธอก็แอบคิดจนเก็บเอาไปฝันจริงๆ เพลงนี้จึงไม่ได้พิเศษแค่การแต่งเพลงจากฝัน แต่เป็นเพลงที่ขุดปมส่วนตัวสุดขมขื่นของเธอในฐานะการเป็นศิลปินที่ต่อให้ขยันทำงานเพลงมานาน แต่ก็ยังไม่เข้าถึงคนฟังหมู่มากซักที
ผมชอบที่เธอเล่นคำ exit กับ exist มากๆ เธอฝันถึงการอยู่ในสเตเดียมโล่งๆอยู่บ่อยครั้ง การไม่เห็นทางออกเหมือนโดนกักบริเวณอยู่ในนั้น และการไม่ได้รับปฏิสัมพันธ์จากคนดู มันก็เหมือนว่าเธอกำลังโดดเดี่ยว ไร้ตัวตนในพื้นที่ที่ควรจะเป็นของเธอ
-การยังคงบอกปัดความสัมพันธ์ที่โดดเดี่ยวกว่าเดิมในเพลง I’d Rather Be Alone ก็ถือว่าเธอชัดเจนที่จะเลือกตัวเองมากกว่าอยู่กับคนที่ทำให้เธอรู้สึกว่า “อยู่คนเดียวดีกว่า” เป็นเพลงบัลลาดป๊อปที่ตัดพ้อเรื่องความรัก ส่วน Flashblack ย้อนเวลาฉายภาพทรงจำชีวิตวัยเยาว์ที่มีไลฟ์สไตล์ปาร์ตี้สุดสนุกสนาน ยังมี puppy love ที่ตกหลุมรักอย่างไม่ลังเล ทั้งหมดนี้ก็เป็นภาพอดีตที่ขึ้น glitch ติดสะดุดและพร่าเลือนไปตามกาลเวลา
-แม้กระทั่งไตเติ้ลแทร็คอย่าง Popstar ก็ไม่ได้ขายความป๊อปแดนซ์โฉ่งฉ่างกระแทกหน้า แต่เหมือนสะท้อนด้านมืดของไลฟ์สไตล์หวือหวาของ “ป๊อปสตาร์” ที่เมื่อมองจากคนนอกดูเปล่งประกายฉายแสง แต่คนในกลับรู้สึกชวนเหนื่อยหน่ายกับการเต้นกินรำกิน รู้สึกวุ่นวายที่ต้องเข้าสังคมที่เต็มไปด้วยคนร้อยพ่อพันแม่ เผลอๆวันรุ่งขึ้นอาจได้ขึ้นหน้าหนึ่ง TMZ ถูกจับตามองอย่างแรงอีก
ผมชอบการเกริ่นนำด้วย The Show Must Go On ที่ฟีลเตอร์เบลอๆอึมครึมเป็น theme song ที่ไฮป์มวลอารมณ์ที่จะได้เจอในเพลงหลัก และการต่อด้วยเพลง Brainrot หยอกเย้าสภาวะ ”สมองเน่า“ ด้วยการนำเสนอซาวนด์ระยิบระยับ บิดเสียงร้องให้หลงคีย์ฟังดูไม่เป็นผู้เป็นคน ความเป็นมนุษย์ถูกหลอมละลายอย่างมึนๆเหมือนเพิ่งผ่านปาร์ตี้เซเลปบริตี้อย่างหนักหน่วง
-การที่ผมเริ่มรีวิวด้วยเพลงพาร์ทจริงจังก่อน อยากที่จะเชื่อมโยงกับ career path ที่ไม่ได้พุ่งติดจรวดเทียบเท่ากับป๊อปสตาร์รายอื่น สำหรับพาร์ทเพลงสนุกๆก็ยังคงถูกเสิร์ฟไม่ขาด และ vibe ได้อย่างไหลลื่นไดนามิค ส่วนใหญ่ไปในทาง mid-tempo ไม่เน้นโฉ่งฉ่างพุ่งปรี๊ด ไม่เน้นเต้นฟลอร์ดินระเบิด มันเลยหักล้างภาพจำ Popstar เดิมๆ โดยเฉพาะในยุคนี้ที่ต้องผลิตเพลงโดดเด้ง เน้น viral กระสันอยากที่จะเป็นเจ้าแม่ TikTok
-แต่ Tinashe ให้มากกว่าการฟังเอาสนุก บรรยากาศคึกๆกรึ่มๆก็ต้องได้ซึมซับอย่างทั่วถึง บีทยังต้องคัดสรร process ที่เธอเคลมไว้ว่า นี่คืออัลบั้มที่บ่มเพาะนานถึง 2 ปี มีการทำเพลงสต๊อกไว้ราวๆ 150 เพลง คัดเลือกแล้วคัดเลือกอีก lyrics ก็กระชับตัดความโดยที่ไม่ร่ายยาวอธิบายตัวเองอะไรมากมาย นั่นก็บ่งบอกถึงการตกผลึกที่คิดมาแล้วอย่างดี ผลลัพธ์ที่ได้กลายเป็น alternative Pop/R&B ที่กลมกล่อมสุดๆ
-ดูได้จากหนึ่งในเพลง Lead Single อย่าง Crash Out ที่หยิบจับ Trap เอามากด low-tempo ให้ดูนิ่งเรียบแต่เฉียบคมสุดๆ เนี่ยแหละคือความตึงที่ผมโหยหามานาน ฟังครั้งแรกกด save favourite เลย โคตรเท่ห์ โคตร Bop แตกต่างจาก Trap พิมพ์นิยมยุคนี้ที่ไปทาง upbeat ดีดๆ กระตุ้นด้วยบีทสแนร์ พอมีคนทำตามเยอะๆก็แทบจะเลี่ยนเหมือนๆกันหมด
และมันเป็นซิงเกิ้ลที่แทบจะบอกมวลรวมของอัลบั้มนี้ได้ดีที่สุดเลยครับ ไม่เน้นแกรนด์ เน้นกรึ่มๆ ไม่พลุ่งพล่านกระแทกหูพร่ำเพรื่อ มันก็สอดคล้องกับการที่เธอเลือกที่จะอยู่นิ่งๆ ในขณะที่คนอื่นๆไล่ตามความฝันแบบ american dream ในความอยู่นิ่งก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่ประนีประนอม แค่มั่นใจในตัวเองมากขึ้น โดยที่ไม่ต้องแคร์คนอื่นเพื่อรักษาหน้ามากเกินไป การที่เพลงนี้ถูกจัดวางตรงกึ่งกลางอัลบั้มยิ่งตอกย้ำด้วยว่า เธอจงใจให้เพลงนี้เป็นตัวตั้งตัวตี centerpiece สื่อสาร attitude ของอัลบั้มนี้ไปเลย
-สิ่งที่ผมชอบในอัลบั้ม Popstar มากๆก็คือ การทำให้อัลบั้มนี้ไม่มีท่าบังคับที่ตายตัว มันเลยฉีกนิยามความเป็น Popstar ที่ดูเหมือนจะง่ายๆ ไม่มีอะไรซับซ้อน ดาว TikTok ก็เคลมได้ กลายเป็นอัลบั้มที่ไม่ได้เล่นๆ บ่มเพาะมาแล้ว 2 ปี เผลอๆทั้งอาชีพศิลปินที่ผ่านการลองผิดลองถูกมาแล้ว 7 อัลบั้ม นั่นก็ทำให้เธอเรียนรู้ที่จะ catchy และหามุมพลิกแพลงความคาดหวังคนฟังได้ดีพอ
-แทร็คเปิดอัลบั้ม Sunglasses เป็นเพลงเปิดต่อมโสตประสาทด้วย Avant-garde มิติเลเยอร์ซ้อนทับที่ทำผมตาลุกวาวมากๆ เหมือนเธอกำลังต้อนรับคนฟังเข้าสู่ห้องตู้กระจกพิศวงที่คาดเดาทิศทางของอัลบั้มนี้ไม่ได้เลย กลายเป็นแทร็คเปิดอัลบั้มที่ดีที่สุดเท่าที่เธอเคยทำมาเลย
-แม้กระทั่งกลยุทธ์การคัดเลือกชุดเพลง Lead Single อื่นๆนอกจาก Crash Out ก็ไม่ได้มาทรงคาแรคเตอร์เหมือนๆกันซะด้วย เริ่มตั้งแต่ Too Easy ที่มาทรงดุ่มๆตี๊ดๆ เน้นชิวล์มากกว่าพลุ่งพล่าน การเลือกเพลงนี้เป็นซิงเกิ้ลแรก ผมยอมรับตามตรงว่า ไม่ค่อยน่าดึงดูดให้ได้รู้สึกคาดหวังกับ era ใหม่ของเธอซักเท่าไหร่ มันไม่ใช่เพลงที่มีคุณสมบัติชูโรงได้เลย แทบจะกั๊กไม่ยอมบอกอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่พออยู่ในอัลบั้มกลับกลายเป็นเพลงที่ต่อจิ๊กซอว์ภาพเต็มอัลบั้มได้กลมกลืนพอดี
-Pillow Fight ที่มาด้วยสำเนียง R&B อันแสนคุ้นเคย ปกคลุมด้วย Dream Pop อันแสนฟุ้งฝัน แต่ก็แอบยืดหดความตึงความหย่อน เดี๋ยวก็น่ารักจั๊กจี้เคลิ้บเคลิ้มชวนฝัน มีความ flirt ซักพักก็ขรึมจ้องตาเขม็ง อีกเพลงอย่าง Melatonin อันเป็นแทร็คพลุ่งพล่านที่สุด เข้าสู่เพลงโหมดผับที่ยิง techno beat ปรับแต่ง range เร่งสปีดเสียงร้องได้สนุกมือมากๆ ชื่อเพลงกับโทนเพลงดูย้อนแย้งกับการกล่อมให้คนหลับ กลับกลายเป็นการพาเราไปดื่มด่ำความแพรวพราวของดนตรี electronic ที่ยากจะลืมเลือน
-Nobody Wanna Dance Anymore ชื่อเพลงดูเหมือนตัดพ้อกับการไร้อารมณ์ร่วมของคนยุคนี้ที่เสพงานเพลงหรืองานอาร์ทได้อย่างฉาบฉวย แต่เธอกลับทำเพลง dance anthem ลุกขึ้นมาตบเท้าออกสเต็ปแดนซ์อย่างมาดมั่นจนได้
-เพลงสั้นๆที่ดูจักไม่สำคัญอย่าง Overdramatic ที่คนฟังเองก็คาดไม่ถึงว่า เราจะได้ฟังแจ๊สผสมปนเปกับ trap beat เพียงแค่ 44 วินาทีเท่านั้น แต่กลับอิ่มเอมกว่าที่คิด Cloud 9 ถือเป็นเพลง escapism ของจริง เมื่อต่อจากเพลง Popstar, Brainrot ก็เปรียบเสมือนการขึ้นไปสูดอากาศหายใจหายคอบน rooftop หรือจะ get high จากการสูบปุ๊นก็แล้วแต่ นั่นเป็นการทวงคืนความมีชีวิตชีวาให้คนฟังอีกครั้ง
-ปิดท้ายด้วยอคลูสติคป๊อปสุดเรียบง่ายแต่แฝงด้วยความรู้สึกเปราะบางอย่าง Heavy Weight ที่เอื้อนเอ่ยความเหนื่อยหน่ายที่ต้องพิสูจน์ตัวเองในเส้นทางอาชีพศิลปิน และการทำหน้าที่เป็นลูกสาวคนโตที่แบกภาระเพื่อดูแลคนในครอบครัวไปพร้อมๆกับการไล่ตามฝันด้วย และเมื่อถูกเลือกให้เป็นเพลงปิดอัลบั้มก็สมศักดิ์ศรีดีพอที่จะ wrap up แก่นแท้แห่งความละเอียดอ่อนที่ซ่อนในส่วนลึกสุดของอัลบั้มนี้ นั่นก็ซื้อใจให้คนฟังรู้สึกเห็นอกเห็นใจเธอได้ไม่น้อย
-นี่คือผลงานชิ้นโบว์แดงของ Tinashe ที่แทบจะทุกอย่างดูเข้าที่เข้าทาง อะไรหลายอย่างก็ดู make sense โดยอัตโนมัติ และเป็นการประกาศกร้าวให้รู้ด้วยว่า นิยามความ Popstar ไม่ได้มาด้วยเชิงพาณิชย์ แต่เป็นเชิง passion ที่เต็มเปี่ยมและเธอยังคงทำมันจนเริ่มสุกงอมจนเริ่มมีคนเห็นค่ามันจริงๆ หลายคนอาจจะหมั่นไส้นางที่ได้คะแนนจาก Pitchfork โคตรสูงเกินหน้าเกินตาป๊อปสตาร์คนโปรดของพ่อแม่คุณ แต่สำหรับผม ชอบความกลมกล่อมแบบนี้ และนั่นก็อาจจะทำให้ cult-following รู้สึกสะใจเข้าไปใหญ่
-ผมติดตามนางตั้งแต่เดบิวท์อัลบั้มแรก ผมก็รู้สึกเหมือนคุณๆที่ดูแววแล้วว่า เธอมี potential นะ แต่ความโด่งดังอาจจะยังน้า ซึ่งผมก็ไม่ได้คาดหวังเรื่องชื่อเสียงของศิลปินที่ผมเชียร์อยู่แล้ว แต่ผมสนุกกับการได้เห็นพัฒนาการของศิลปินที่ต่อให้แป้กหลายหน อย่างน้อยผมก็ได้งานอัลบั้มดีๆเพิ่มอีกหนึ่งงานมาเก็บไว้เป็นความพึงพอใจส่วนตัว แล้วก็เอามาเขียนรีวิวให้พวกคุณได้อ่านเนี่ยแหละ นี่อาจจะไม่ใช่อัลบั้มระดับสร้างปรากฏการณ์อะไรมากมาย แต่มันคือการส่งสัญญาณของม้ามืดที่มาแล้วมาจริง
ไม่ตีเก๊
Top Tracks: Sunglasses, Too Easy, Melatonin, Empty Stadium, Overdramatic, I’d Rather Be Alone, ***Crash Out, Pillow Fight, Nobody Wanna Dance Anymore, Popstar, Brainrot, Cloud 9, Heavy Weight
Give 8.5/10
Thx 4 Readin’
See y’all
โฆษณา