ถึงเพชรที่เคยนอนฟังฝนอยู่ในถ้ำเดียวกัน
ได้ยินว่าตอนนี้เธออยู่บนผ้ากำมะหยี่ มีแสงไฟส่องถึงตลอดวัน และมีผู้คนก้มมองเธอผ่านกระจก
พวกเขาชั่งน้ำหนัก ตรวจสี นับเหลี่ยม แล้วเขียนตัวเลขไว้ข้างชื่อเธอ มากมายเสียจนผมอ่านไม่จบ
ผมหวังว่าที่นั่นจะดูแลเธอเป็นอย่างดี
แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่า มีใครเคยถามเธอบ้างไหมว่าอยู่สบายหรือเปล่า หรือทุกคนสนใจเพียงว่าเธอมีราคาเท่าไร
ผมยังจำเธอก่อนมีแสงไฟเหล่านั้นได้
ตอนที่เราอยู่ใกล้กันในถ้ำมืด มีเพียงแสงจันทร์อ่อนโยนทอดลงบนผิวของเธอ
เธอเคยถามว่าผมเบื่อไหม ที่ต้องอยู่ตรงเดิมทุกวัน
ผมตอบว่า เบื่อสิ แต่มีเธออยู่ด้วยนี่
ซึ่งความจริงยังมีคำตอบต่อจากนั้นอีก เพียงแต่ในวันนั้นผมไม่ได้พูดออกไป
ผมชอบเวลาฝนหยุดตก แล้วเรายังคุยกันต่อ ชอบที่เธอจำได้ว่าผมมีรอยบิ่นอยู่ตรงไหน และชอบคืนที่เราต่างเงียบงัน โดยไม่ต้องหาเรื่องใดมาพูด เพียงเพื่อให้อีกฝ่ายยังอยู่ข้าง ๆ
วันนี้ผมจึงอยากบอกให้ครบ
เธอล้ำค่าเกินกว่าจะตีมูลค่าอย่างที่สังคมมอบให้กับเธอ
ไม่มีตัวเลขไหนที่ประเมินเธอได้ ไม่มีราคาไหนที่ทำให้ผมพยักหน้า แล้วบอกว่า “เอาเธอไปจากผมเถอะ“
ต่อให้วันหนึ่งทั่วโลกเต็มไปด้วยเพชร หรือทั้งจักรวาลจะมีประกายเหมือนเธออยู่มากมายนับไม่ถ้วน เพชรเม็ดอื่นอาจงดงาม ผมเชื่ออย่างนั้น
แต่พวกเขาไม่เคยฟังเสียงฝนครั้งนั้นร่วมกับผม ไม่เคยพูดกันด้วยภาษาที่อ่อนโยนต่อกัน และไม่มีความทรงจำของเราอยู่ในความงดงามของพวกเขา
หากวันใดตัวเลขข้างชื่อเธอเปลี่ยนไป ขอให้รู้ไว้ว่า ความรู้สึกของผมไม่เคยจางลง มีแต่ค่อย ๆ เพิ่มพูนขึ้น
เธอไม่จำเป็นต้องส่องประกายอยู่ตลอดเวลาก็ได้ ในคืนที่มืดจนมองไม่เห็นสิ่งใด ผมก็ยังมีความสุข เพียงเพราะรู้ว่าเธออยู่ใกล้ ๆ
คืนนี้ฝนคงตกอีกแล้ว
ผมอยากรู้ว่าเธอเป็นอย่างไรบ้าง มีสิ่งใดทำให้เธอทุกข์ใจหรือเปล่า
จาก
ก้อนหินที่ยังจำเสียงของเธอได้ ท่ามกลางสายฝนในถ้ำแคบ ๆ แห่งนั้น
#จดหมายจากก้อนหินถึงเพชร #ล้ำค่าเกินราคา #จดหมายรัก #วรรณกรรม #จดหมายถึงเธอ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
