Blockdit Logo (Mobile)
วินทร์ เลียววาริณ
ยืนยันแล้ว
•
7 ชั่วโมงที่แล้ว • หนังสือ

Blockdit Originals คุยกับ วินทร์ เลียววาริณ ตอน 44

คำถาม 1
ไม่ประสงค์ออกนาม : จากเหตุการณ์น้ำท่วมทั่วประเทศซ้ำซาก คำแก้ตัวซ้ำซาก การถอดบทเรียนซ้ำซาก ทำให้ต้องถามว่าคนไทยมองการณ์ไกลเป็นไหม
วินทร์ เลียววาริณ : จากที่ใช้ชีวิตในเมืองไทยมา 65 ปี (หักอยู่เมืองนอกราว 5 ปี) ผมยังมองไม่เห็นว่าคนที่นำสังคมหรือมีอำนาจที่จะเปลี่ยนแปลงสังคม มีความสามารถมองการณ์ไกล (long term vision) มองประเทศชาติในอีก 20-30 ปีข้างหน้า
ที่เลวร้ายกว่าการไม่สามารถมองการณ์ไกลคือ เรามีคนที่มีความสามารถมองการณ์ไกลและสามารถเปลี่ยนแปลงประเทศให้ดีขึ้นได้ แต่เลือกจะไม่ทำ ด้วยเหตุผลทางการเมืองหรือผลประโยชน์
ดูเหมือนคนไทยจำนวนมากไม่เคยคิดหรือสนใจจะถามว่าคนไทยจะยืนอยู่ตรงไหนใน 20-30 ปีข้างหน้า ประเทศเราจะหารายได้หลักจากทางไหน คนไทยจะคิดเป็นไหม วิเคราะห์เป็นไหม นิสัยใจคอเป็นอย่างไร เลือกงานไหม ฯลฯ
หลักการทำงานของเราคือวัวหายล้อมคอก ถอดบทเรียน และเยียวยา แก้ผ้าเอาหน้ารอดเป็นคราวๆ ไป
ไม่ต้องมีไอคิวเท่าไอน์สไตน์ก็เห็นว่า เงินที่ใช้ในการถอดบทเรียนและเยียวยา รวมๆ กัน อาจสามารถป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ต้องถอดบทเรียนและเยียวยา
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าฯ ประเทศไทยหรือสยามในเวลานั้นเป็นเป้าหมายการยึดครองของชาติตะวันตก ทั้งอังกฤษและฝรั่งเศส
1
รัชกาลที่ 5 ทรงริเริ่มการสร้างทางรถไฟ สายแรกคือไปภาคเหนือ ทำไปได้ช่วงหนึ่ง สยามก็มองเห็นว่าฝรั่งเศสกำลังจะมารุกรานทางอีสาน เวลานั้นฝรั่งเศสครองอินโดจีน
ทรงเปลี่ยนเส้นทางรถไฟทันที สร้างสายอีสานก่อน เพื่อที่หากเกิดสงคราม ก็สามารถใช้ทางรถไฟเชื่อมกับส่วนกลางได้ทันท่วงที
นี่เป็นตัวอย่างหนึ่งของการมองการณ์ไกล อ่านเกมออก และจัดการกับปัญหาที่อาจเกิดขึ้นได้ก่อนมันจะเกิดขึ้น ยังมีอีกหลาย ‘การมองการณ์ไกล’ ที่ทำให้เรารอดพ้นปากเหยี่ยวปากกามาได้
ตอนที่สิงคโปร์เริ่มสร้างรถไฟฟ้าใต้ดินนั้น ประเทศนั้นยังไม่จำเป็นต้องมีรถไฟฟ้าใต้ดินจริงๆ แต่รัฐบาลสิงคโปร์ก็สร้าง เพราะช้าหรือเร็วก็ต้องสร้าง และการสร้างในเวลานั้น ช่วงที่เศรษฐกิจตกต่ำ ทำให้สร้างได้ในราคาถูกกว่า หรือมีอำนาจต่อรองมากกว่า
เช่นกัน ตอนที่สิงคโปร์สร้างสนามบินแห่งที่ 2 3 4 นั้น ยังไม่มีความจำเป็นยิ่งยวดที่ต้องการสนามบินเพิ่มเติม แต่รัฐบาลของเขาก็สร้าง
ตอนนี้พวกเขากำลังสร้างสนามบินแห่งที่ 5
บางทีไทยเราอาจมีคนที่มีความสามารถมองการณ์ไกลจริง มีวิสัยทัศน์จริง แต่ทำไม่ได้ เพราะปัญหาการเมืองและการคอร์รัปชั่น
สำหรับเมืองไทย การมองการณ์ไกลอย่างเดียวไม่พอ ต้องมาพร้อมกับการควบคุมการฉ้อราษฎร์บังหลวง ประโยชน์ส่วนตน และคอร์รัปชั่นด้วย ตัวอย่างคือน้ำท่วมใหญ่ที่เกิดขึ้นในกรุงเทพฯในปีนี้ มีคนตั้งข้อสงสัยว่า พื้นที่แก้มลิงที่รัชกาลที่ 9 ทรงมองการณ์ไกล และวางไว้มานานแล้วหายไปไหน
บางทีคำถามว่า “คนไทยมองการณ์ไกลเป็นไหม” อาจต้องมาคู่กับคำถาม “คนไทยรักชาติจริงๆ ไหม”
คำถาม 2
ไม่ประสงค์ออกนาม : ควรใช้เงินอย่างไรให้คุ้มค่าครับ
วินทร์ เลียววาริณ : เงินทองหายาก ต่อให้เป็นทายาทอภิมหาเศรษฐี ก็ควรระวังการใช้เงิน เพราะเงินทองหายตัวได้
วิธีมองเรื่องนี้คือมองการใช้เงินว่าเป็นแบบไหนในสองอย่างนี้
1 expense
2 investment
expense คือค่าใช้จ่าย เราจ่ายเงินเพื่อแลกกับสินค้า หรือบริการ หรืออะไรสักอย่าง เราจะไม่ได้มันกลับคืน เช่น ซื้อรถหนึ่งคันมาขับเล่นโชว์สาว
investment คือการลงทุน เราเสียเงินไปก่อน แล้วมันจะกลายเป็นผลตอบแทน ไม่ว่าอยู่ในรูปเงินหรืออะไร เช่น เราซื้อรถกระบะมาหนึ่งคัน รับจ้างส่งของ หรือดัดแปลงเป็นรูปโดยสาร รับจ้างขนส่งผู้โดยข้ามหมู่บ้าน เราจะได้เงินคืนกลับ จนพ้นจุดคืนทุน และเริ่มมีรายได้
บางทีสองอย่างนี้ปนกัน เช่น การศึกษาเป็นค่าใช้จ่ายเมื่อเรียนมาแล้วใช้ประโยชน์ไม่ได้ แต่จะเป็นการลงทุนเมื่อมันเปิดทางสู่อาชีพและเงินเดือน
การคิดแบบ expense หรือ investment นี้รวมถึงสิ่งที่เราทุกคนได้รับมาตั้งแต่เกิด นั่นคือเวลา
ถ้าเราใช้ไม่เป็น มันก็เป็นค่าใช้จ่าย หมดไปทีละวัน ไม่มีอะไรดีขึ้น
ยกตัวอย่าง เช่น การดูหนัง ไปดูหนังแต่ละเรื่องก็คือการ ‘ลงทุน’ เวลาของเราไปกับหนังเรื่องนั้น มีความเสี่ยงว่า ‘investment’ ที่เราลงไปในหนังเรื่องนั้น จะให้ประโยชน์ หรือจะเป็นแค่ ‘expense’
โฆษณา