-ถ้าเป็นซิงเกิ้ล Fall in love too easily ดูทรงแล้วเป็นเพลงขายมากกว่า ด้วยท่วงทำนองที่โดดเด้งสดใสน่าเอ็นดูสมภาพจำความบ้อมแบ๊ว LANDOKMAI หน่อย แต่พอเอามารวมในอัลบั้มนี้แทบจะเป็นเพลงที่หลุดออกจากเลนถนนไปยัง Yesterday’s Town มากที่สุด แต่มันก็ทำหน้าที่พาผู้ฟังไปพักผ่อนปิคนิคเจอแสงระหว่างทางแค่แป๊บเดียวก่อนที่เมฆหมอกจะลงมาปกคลุม เพราะนอกนั้นพวกเธอก็พาเราไปสู่ความดราม่า ตัดพ้อ ประชดประชัน แล้วจมลงสู่ความปลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
-ความเซอร์ไพร์สแบบเห็นพ้องต้องกันคงหนีไม่พ้นการเปิดพื้นที่ให้ “แอนท์” ได้มีเพลง stand alone ปล่อยของทั้งร้องและโซโล่กีตาร์ถึงสองเพลงและเป็นเพลงภาษาอังกฤษทั้งคู่ด้วย เริ่มที่ Nothing but stay ที่จัดวางไว้ในช่วงครึ่งทางของอัลบั้มนี้ นำเสนอความสัมพันธ์โดนกั๊กที่ขออยู่ก็ได้ ทั้งๆที่อยู่ไปก็ไร้ตัวตนไม่มีความชัดเจนเสียที เสียงร้องของแอนท์ถ่ายทอดความเศร้าสร้อยเนื้อน้อยต่ำใจมาเต็ม และการปล่อยของโซโล่กีตาร์ Post Rock กลายเป็นการซัดตูมเข้ากล่องดวงใจอย่างจัง แฟนเพลงชายแท้ถูกใจสิ่งนี้
-นอกจากจะได้ปล่อยของแล้ว แอนท์ยังคงรับหน้าที่ wrap up ปิดจบอัลบั้มนี้ด้วย A song on the radio ที่มาด้วยท่วงทำนองอคลูสติคสุดเอื้อยอิ่ง เสียงร้องของแอนท์ยังคงเต็มไปด้วยความอาวรณ์เข้ากันกับความเงียบงันที่พร้อมหยุดเวลาให้คนฟังได้จดจ่อกับบทสรุปอัลบั้มที่ครั้งนึงเคยโดนใครบางคนปฏิเสธ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ลืม และเลือกที่จะไม่ปิดบังความรู้สึกคิดเกินเพื่อนอยู่ดี เป็นการจบอัลบั้มแบบเหงาๆ ประหนึ่งเพลงที่นานๆครั้งได้ยินจากวิทยุที่เราก็ไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้หวนกลับมาฟังมันอีกครั้ง
-เหนือสิ่งอื่นใดพวกเธอจริงจังในการสร้าง era ใหม่อีกหนึ่งบทที่แสดงให้เห็นถึงการเติบโตที่ไปไกลจากการเป็นวงอินดี้เล็กๆเมื่อวันวานมากๆ มันไม่ใช่แค่การเปลี่ยนผ่านจากสถานะอินดี้สู่เมนสตรีม แต่สะท้อนออกมาผ่านอัลบั้มเต็มอันเป็นบทบันทึกการเติบโตที่อัพเดทความเป็นปัจจุบันให้ทันยุคอย่างท้าทายยิ่งขึ้น
เพื่อออกจากดินแดนแห่งคอมฟอร์ทโซน
Top Tracks : ถ้อยคำดอกไม้ (lies), เดิมเดิม (once), ตลก (pathetic), รักอยู่ (linger), Nothing but stay, ขอให้ฟ้าอวยพร (Dear friend), ช่างแม่ง (spit it out)