เมื่อครั้งยังหนุ่มสาว
ทุกเรื่องราวช่างยิ่งใหญ่
จริงจัง กังวล จนวุ่นวาย
ว่าคนอื่นจะคิดยังไงกับตัวเรา
วัยกลางคน..จึงคิดได้
คนอื่นจะคิดยังไง นั่นเรื่องของเขา
ชอบ-ไม่ชอบ ไม่เกี่ยวกับเรา
ประโยชน์อันใดเล่า เอาใส่ใจ
ครั้นบั้นปลายจึงรู้ว่า..
คนอื่นเค้าคิดอะไรซะที่ไหน!!
สำคัญตนไปเองจนวุ่นวาย
ไม่มีใครเค้าสนใจ(มรึง)ตั้งแต่แรกแล้ว
ปุ๊ดโธ่!!
คนเรา อยู่ไปเรื่อยๆก็แก่ไปเอง แต่ความแก่กับความอะไรอื่นๆทั้งหลายในชีวิต มันเป็นคนละเรื่อง!! คุณค่าไม่ได้สัมพันธ์กับตัวเลขอายุเสมอไป
คำแนะนำหรือความคิดเห็นอะไรใดๆจากใครก็ตาม พึงพิ'ณาก่อนว่าคนๆนั้นเขาใช้ชีวิตมายังไง ดีพอให้เรายึดถือเป็นแบบอย่างได้หรือไม่
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
