จะรักกันจนถึงวันดอกไผ่บานep6
ขอบคุณภาพจากhttps://pixabay.com
จากความเดิม ตอนที่แล้ว ในงานเลี้ยงฉลองชัยชนะจากการแข่งขันฟุตบอลภายในคณะถาปัด เช้ายืนคุยอยู่กับออร์แกน มีการให้ของขวัญวันเกิดล่วงหน้าเป็นรองเท้าสตั๊ด แล้วคุณหนูมอร์นิ่งเข้ามาเห็นพอดี จึงเกิดความน้อยใจ เพราะดูอาการคนสองคนที่ยืนคุยกัน มันไม่ปกติ
"แล้ว ตก... ลง แก..ห่วง เราแบบไหน"
สิ้นสุด คำถาม ของออร์แกน
เช้ายิ้ม แล้ว พูดขึ้นมาว่า....
"เราห่วงแกแบบ......แบบ.....
แบบเพื่อน..... ว่ะ.... ออร์แกน
( ไอ้ คน เฮง ซวย คนเขียนใส่อารมณ์)
สิ้นคำตอบของเช้า ออร์แกนทำหน้า ผิดหวัง น้ำตาเริ่มเอ่อล้น มือเย็นเฉียบ
ขาอยากจะวิ่งออกไปให้ไกลกว่าระยะมาราธอน แต่มันเหมือนจะไม่มีแรง
"เราเข้าใจ แกนะ เรารู้มาตลอด ว่าแกชอบคุณหนู มานาน เราเอาใจช่วยนะ"
ออร์แกน ฝืนพูดอะไรออกมาแบบไม่รู้ตัว ทำแบบนี้ ภาษาเด็กแว้นเขาเรียกว่าเตะหมูเข้าปาก......🐕.....รึเปล่า🤔
"ขอบใจแกนะ ที่เข้าใจเรา
เราก็ไม่รู้ว่า จะได้แค่มองอยู่แบบนี้ไปได้นานแค่ไหนนะ เรากับคุณหนู
มันไกลกัน เหมือนตะวันกับโลก
ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้สมหวังกับเขาหรือเปล่า"
เช้า ทำหน้าละห้อย โดยลืมมองดูว่า คนที่ยืนตรงหน้า กำลังทำหน้าเหมือนหมาร้องไห้อยู่
จากเหตุการณ์วันนั้น ผ่านไป คุณหนูมอร์นิ่ง ไม่ยอมพูด หรือมองหน้า เช้าอีกเลย เวลาเดินผ่านเหมือนคนไม่รู้จัก ไม่ทัก ไม่ทาย จนเช้ารู้สึกเครียดและเศร้ามาก
เช้าพยายามยิ้มให้ พยายามเข้าไปทักทายบ้าง แต่เหมือนเวลาคนเราโทรศัพท์ไปตอนปลายสายอยู่เกาะกาลาปากอส มีแต่เสียงผู้หญิงพูดว่า..
"ไม่มีสัญญาณตอบรับ จากเลขหมายที่ท่านเรียก" แต่กับเช้า เขาคงได้ยินเป็นว่า..
"ไม่มีสัญญาณตอบรัก จากหญิงสาวที่คุณชอบ"........(หวี้ดหวิ่ววววว ช่างคิด)
จนในที่สุด เช้าจึงคิดว่า คงต้องส่งสารลับผ่านทางเพื่อนสนิทของคุณหนู น่าจะเป็นหนทางเดียว ที่คุณหนูจะได้รู้ว่าเขาคิดยังไง แล้วหันกลับมายกโทษให้กับตัวเอง
" ดีญ่า เรามีอะไรจะขอร้องหน่อย"
เช้าเข้าไปพูดกับดีญ่า ตอนที่คุณหนูมอร์นิ่งเข้าไปติดต่องานกับอาจารย์
ในคณะ
"มีอะไร จะให้เราช่วยล่ะ เช้า เรื่องมอร์นิ่งเหรอ" ดีญ่าพูดขึ้น
"ใช่ ครับ ดีญ่า เราอยากฝากไปบอกคุณหนูว่า เรามีเรื่องอยากจะบอก" เช้าทำหน้าแบบหมารอกินข้าว วิงวอนแบบสุดฤทธิ์
"เราจะพยายามบอกให้นะ แต่ไม่รู้ว่า มอร์นิ่ง จะยอมเจอเช้า รึเปล่านะ พักหลัง ๆนี่ ไม่ยอมพูดชื่อเช้าเลย เราแกล้งพูดชื่อเช้า ก็ยังโกรธใส่เราอีก" ดีญ่าพูดขึ้น
" ว่าแต่ ดานังเพื่อนเช้า ไม่มาด้วย
เหรอ เห็นทุกที มาด้วยกันตลอดนี่ " ดีญ่า ถามหาเพื่อนสนิทของเช้า พร้อมทำหน้าตาแอบเขินเล็กน้อย ตอนเอ่ยชื่อ ดานัง จอมทะเล้น
" ไอ้สองคนนั่นมันไปทำงานที่ชมรมดนตรีสากล ไอ้ดานังมันอยากเล่นดนตรีเก่ง ๆ เลยไปขอช่วยงานรุ่นพี่ ครับ ถามถึงทำไมเหรอ ดีญ่า" เช้าพูด
"เปล่าาาาา(เสียงสูงเชียว)
เราถามเฉย ๆ นะ ไม่ได้คิดอะไร
เราไม่ได้สนใจ ดานังนะ เช้าอย่าไป
บอกดานังนะว่า ดีญ่า ถามถึง
อย่าเชียวนะ เราไปล่ะ เดี๋ยวจะรีบ
บอกมอร์นิ่งให้ สำหรับเรื่องนั้น" ดีญ่า ละล่ำละลักพูด แล้วรีบลา วิ่งไปตึกเรียนทันที
ตกเย็นวันนั้น ดีญ่า ส่งข้อความมาบอกเช้าว่า คุณหนูมอร์นิ่ง ให้โอกาสได้มาพบกัน แต่แค่ครั้งเดียวนะ ให้โอกาสแค่ครั้งเดียว เท่านั้น ดอกจันตัวโต ๆ
เมื่อถึงเวลานัด ทั้งสองคนนัดกันที่ร้านกาแฟเงียบสงบแห่งหนึ่งใกล้ๆ มหาลัย เป็นร้านเล็กๆ ลับตาคนพอสมควร
"มีอะไรจะพูดกับเราก็พูดมา เวลามีน้อย" คุณหนูจอมลีลา พูดตามสไตล์นางเอกขี้งอน
"เราอยากถามคุณหนูว่า ทำไมตั้งแต่วันงานเลี้ยง คุณหนูถึงไม่ยอมพูด ไม่มองหน้าเราเหมือนเดิม เราทำอะไรผิด" เช้าพูดขึ้น
(นี่ เมิง ไม่รู้หรือ ผู้กำกับ ไม่บอก หะ)
"ก็ไม่มีอะไรนี่ เราแค่เห็นว่าเช้ามีคนดูแลแล้ว เราก็แค่คิดว่า เราคงไม่จำเป็นในสายตาเช้าอีก ก็แค่นั้น"
(ชิ ชิ ชิ อันนี้ คนเขียนต่อให้เอง)
" คุณหนูกำลังเข้าใจเราผิดนะ เรากับออร์แกน เป็นแค่เพื่อนสนิทกัน เหมือนไอ้ลิโด้ ไอ้ดานัง เท่านั้น ไม่มีอะไรเกินนั้นเลยจริง ๆ" เช้ารีบแจง
คุณหนู ออกอาการ แววตาสว่างไสวขึ้นทันที แอบยิ้มมุมปาก พร้อมกับรีบเล่นตัวต่อไปอีกว่า...
"ก็เห็นตัวแทบจะติดกัน เพื่อนเช้าคนนั้น ก็ดูห่วงใยมากกว่าเพื่อนปกติ จะให้เราคิดเป็นแบบอื่นได้เหรอ"
"จะยังไงก็ช่าง เราแค่อยากจะบอกคุณหนูว่า เรามีคนที่เราชอบมานานมากแล้ว เราไม่เคยเปลี่ยนใจ เราไม่เคยชอบคนอื่น แต่ที่ผ่านมาแค่ไม่กล้าบอก" เช้า พูดจาภาษาพระเอกขึ้นมาเลยคราวนี้
"ใครเหรอ" มอร์นิ่ง ถามแบบทำหน้าซื่อๆ ใสๆ ( ดู ๆ ทำเล่นตัว เดี๋ยวอด)
"ก็คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเรานี่ไง"
ฉากนี้ ถ้าในซีรี่ส์เกาหลี คงไม่ต้องบอก เพลงรักต้องมา
ฝนต้องเริ่มตก
กระจกต้องเริ่มมีฝ้า
แววตาต้องปะทะกัน ก่อนที่จะ.......
(Kiss kiss kiss😙😚😙😚😙😚 เสียงคนดู อังกอร์)
kiss ได้ยังไง นี่มันร้านกาแฟ ไม่ใช่คาเฟ่แมว.......🐈🐾🐾🐾 อิ อิ
ทั้งสองคนสบตา รับรู้ถึงความรู้สึกของอีกฝ่ายได้ โดยไม่ต้องใช้ภาษาชาวโลกพูดกันอีกแล้ว........โคตรซึ้งงงงง
หลังจากทำความเข้าใจกันในวันนั้นทั้งสองคนดูจะสนิทชิดเชื้อกันมากขึ้นไปอีก กลางวันก็นัดทานข้าวด้วยกันตลอด เวลา เช้า ไปซ้อมกีฬาหรือดนตรี คุณหนูก็ตามไปนั่งเชียร์ นั่งชมเป็นกำลังใจ จนเพื่อน ๆ อิจฉา ว่า เช้ามันมีนางฟ้า มาคอยดูแล มันทำบุญด้วยกาละแมสีชมพูหรืออย่างไรกัน
แต่อย่าเพิ่งดีใจไป...ตัวร้ายจ้องอยู่
ความทราบถึงหู คุณชายแอมแปร์
ทำให้เขาโกรธมาก เหมือนถูกหยามศักดิ์ศรี นึกในใจว่า เราทั้งรวยกว่า มีสกุลรุนชาติดีกว่า พ่อ แม่ ก็หมั้นหมายไว้แล้ว มอร์นิ่งกับไอ้ข้าว เอ้ย ไอ้เช้า มาทำแบบนี้ เหมือนเอาน้ำมันมาราดบนกองเพลิง....
ขณะที่เช้า เดินลงมาจากตึกเรียน
แอมแปร์พร้อมลูกสมุนสามคนมี่ต้องมี ตามสไตล์ตัวโกง มายืนดักรอที่มุมตึก แล้วเอ่ยข่มขู่ทันที...
"เฮ้ย ไอ้เด็กวัด กูบอกอะไรให้เอาบุญนะ ถ้าอยากจะเรียนจบแบบไม่เป็นศพซะก่อน อยู่ห่าง ๆแฟนลูกพี่กูไว้" ลูกสมุนหัวสกินเฮด พูดขึ้นแทนลูกพี่
"ผมว่า เรื่องนี้มันเป็นเรื่องส่วนตัวนะครับ เรื่องหัวใจ จะบังคับ จะห้าม มันคงทำไม่ได้หรอกครับ ขอทางผมเถอะ ผมมีเรียนต่อ" เช้าพูดขึ้น แล้วทำท่าจะรีบเดินไป
"ถ้าคิดจะแข่งกัน ก็ได้ แต่ขอเตือนไว้ก่อนนะ ว่าถ้าแข่งกับพี่ แล้วน้องแพ้ น้องอาจไม่มีที่ยืนในคณะ น้องรับได้
รึเปล่า" แอมแปร์ขู่ทันที
"ก็แล้วแต่พี่จะมองนะครับ
ผมยังไงก็ได้ ผมสู้เพื่อหัวใจตัวเองเสมอ" เช้าพูดตอบ พร้อมมองตาแบบไม่กระพริบ
( พระเอก ตัวจริง นะเมิงงงง555)
"แล้ว ไม่นาน น้องจะต้องมากราบขอให้พี่ยกโทษให้ คอยดู" แอมแปร์รีบขู่สำทับ ด้วยแววตาอาฆาต ก่อนจะเดินจากไป
*โปรดติดตามตอนต่อไป
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
