จะรักกันจนถึงวันดอกไผ่บานep7
byข้าวน้อยฯ
ขอบคุณภาพจากhttps://pixabay.com
จากความตอนที่แล้ว เช้า โดน แอมแปร์กับลูกสมุน กล่าวอาฆาตไว้ว่า หากไม่เลิกยุ่งเกี่ยวกับคุณหนูมอร์นิ่ง อาจจะพบกับความเดือดร้อนได้
แต่ยังไม่ใช่วันนี้...
ตัดฉากมาที่งานแสดงดนตรี นอกสถานที่ของชมรมดนตรีสากล ของมหาลัย ณ บ้านเด็กกำพร้า ตามสไตล์หนังไทย (มหาลัยนี้ ก็ดี้ดี ไม่ลงไม่เรียนกัน วัน ๆ มีแต่งานการกุศล)
ในงานนี้ เช้าซึ่งเป็นนักร้องนำ(อย่า โห่ ก็มันเป็นพระเอก) มีลิโด้เป็นมือกลอง และออร์แกนเล่นคีย์บอร์ด มีกีตาร์ขาทะลึ่ง ก็คือ เจ้าดานัง หนุ่มตากลมผมยาวของเรานั่นเอง
ส่วนคุณหนูมอร์นิ่ง กับดีญ่า ก็อาสามาช่วยงานด้านบริการอาหารการกินให้เด็ก ๆ ตามประสา นางงามรักเด็ก
แต่ไม่แคล้วตามสไตล์หนังไทยที่ไร้เรื่องคาดไม่ถึง..............แน่นอนครับ คุณชายแอมแปร์ วายร้ายสไตล์โอปป้า ก็ต้องอาสามาช่วยงาน แบบไม่ได้เต็มใจ แต่ต้องไป เพราะมันมีภารกิจแฝง
🎶แก้มน้องนางนั้นแดงกว่าใคร
ใจพี่จมแทบพสุธา
ดวงฤทัย หรือดวงแก้วตา
ดุจดวงดารา ดวงดาว ดวงไหน🎶
เสียงร้องเพลง อันอ่อนละมุน กับสายตาอันสุดซึ้ง พุ่งตรงไปยัง สาวน้อยในชุดกระโปรงสีชมพูที่เสิร์ฟอาหารให้เด็ก ๆ พลางหันมาสบตากับนักร้องนำเป็นระยะ ตามจังหวะกลอง
"พี่สาวฮะ ไก่ผมล่ะฮะ พี่เขินจนเอาไก่ผมไปแทะหมดแล้วนะฮะ" เสียงจากเด็กน้อยที่คอยไก่ทอด ร้องทัก😄😄
"ขอโทษด้วยจ้า พี่ฟังเพลงเพลินไปหน่อย เลยเผลอแทะไก่ทอดของหนู หมดเลย เดี๋ยวพี่ไปเอาให้ใหม่นะคะ"
คุณหนูมอร์นิ่งรีบบอกเด็ก เพราะตัวเองมัวแต่เขินเพลงจีบสาวของเช้า เลยหยิบไก่ของเด็กในจานไปทานหมดเลย555
(แน่ใจนะ ว่านี่ลูกผู้ดี จริง ๆ)
หลังการแสดงจบ ขณะที่ทุกคนกำลังเก็บของและเครื่องดนตรี แผนชั่วของตัวร้ายก็เริ่มขึ้น แอมแปร์ส่ง 6 ให้ลูกสมุนหัวสกินเฮดทันที....
ขณะที่เช้ากำลัง เก็บของบนเวที สมุนของแอมแปร์แกล้งเดินไปด้านหลังเวทีเพื่อแกล้งผลักตู้ลำโพงขนาดใหญ่ให้ล้มลงมา กะว่าตรงกับหัวของเช้าพอดี
แต่นี่มันหนังไทย ง่าย ๆ แบบนั้นไม่ได้
ออร์แกนเดินมาเห็นก่อนจึงรีบเอาเท้าผลัก(เขาเรียกถีบ)สมุนหัวสกินเฮด เซถลามาชนเอาตรงลูกพี่ตัวเอง จนลูกพี่ล้มลงหัวไปฟาดกับกองเครื่องดนตรี
(555 สมน้ำหน้า คนเขียน สำทับ)
ปรากฏว่า หัวแหก เอ้ย หัวแตกสิครับ คุณชายแอมแปร์ของเรา แต่คุณผู้ชมเชื่อหรือเปล่า ว่าคนแรกที่รีบวิ่งเข้ามาดูเพราะรู้สึกว่าตัวเองก็มีส่วนผิด กลับเป็น....กลับเป็น....
ออร์แกน......🙄
ออร์แกน รีบวิ่งมาดูแอมแปร์รุ่นพี่ที่ตัวเองเกลียดนักเกลียดหนา เพราะเธอเห็นว่าเลือดออกมาก
ขณะที่ทุกคนตกใจ รีบโทรหารถฉุกเฉิน รีบวิ่งหาเครื่องมือปฐมพยาบาล อยู่
แอมแปร์ ทำท่าจะเริ่มหมดสติ สายตาพร่ามัว มองเห็นเป็นภาพเบลอ ๆ ว่ามีแต่หญิงสาว ตาคม ผมสั้น เสื้อลายสก๊อต กางเกงยีนส์ขาด ๆ รองเท้าคอนเวิร์ส อยู่ตรงนั้นคนเดียว
(นี่ เมิง กำลังจะหมดสติ ยังจำได้ขนาดนี้ เลยนะ...🙄)
แอมแปร์ ฟื้นขึ้นมาอีกที ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งไม่ไกลจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามากนัก รายล้อมเตียงของเขา
มีทั้งคุณแม่ เลขาของคุณแม่ คนขับรถคุณแม่ สมุนสามคน และทีมงานที่ไปร่วมงานการกุศล ยกเว้นคนเดียวที่ไม่เห็น คือ....
ให้เดา..........🤔
555 เดาเก่งนะเรา..😁
ออร์แกน ไม่มี
ไม่มี แปลว่า ไม่มา
แอมแปร์ ก็ไม่เข้าใจตัวเองว่า ทำไมพอตื่นฟื้นสติขึ้นมา เขาถึงอยากพบหน้าหญิงสาวที่เขาเองก็ไม่ค่อยชอบหน้าสักเท่าไหร่ ทำไม ทำไม Why Why.
ภารกิจใหม่ของลูกสมุนสุดแสบของแอมแปร์ จากเดิมที่ให้คอยไปตามรังควาน เช้า กลับกลายเป็น พวกเมิง ทำยังไงก็ได้ ให้สาวน้อยผิวคมเข้มออร์แกน หันมาสนใจ โอปป้า คนนี้
ให้ได้
ดั่งนรกสั่ง หรือสวรรค์ สร้าง
ลูกน้อง แอบบนินทาลูกพี่ 555
ออร์แกนเริ่มระแคะระคายเรื่องนี้ มาจากลิโด้ กับดานัง ที่แอบมาบอกว่า ท่าทาง ชายแอมป์ จะเปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นแก .... ทีนี้เอาไง กันดี
"เฮ้ย ออร์แกน ไอ้ชายแอมป์บ้าบอนั่นมันสนใจแกนะเว้ย ข้าดูออก ตั้งแต่หัวมันฟาดเข้ากับขาคีย์บอร์ดวันนั้น มันเหมือนสติกลับด้าน หันมาชอบแก ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนมันเจอแก ทำหน้ายังกับเจอผี" ลิโด้ พร่ำชุดใหญ่
แทนที่ ออร์แกนจะรีบปฏิเสธ หรือด่าเพื่อนปากเสียเหมือนเคย กลับนิ่งเหมือนคนกำลังตัดสินใจ
"อ้าว เฮ้ย ไม่ตอบแบบนี้ หรือว่า
หรือว่า หรือว่า.........แก........."
ดานังพูด
"แกชอบมัน".....ชิบ.....แล้ว
สองเกลอตะโกนพร้อมกัน
ออร์แกน ก้มหน้านิ่ง แล้วพูดเรียบเฉยว่า "เราไม่สนใจหรอกว่าเราชอบหรือไม่ชอบ แต่เราจะทำให้เช้ารู้ว่า ถึงไม่มีเช้า เราก็อยู่ได้ เราจะคบกับใคร หมาหน้าไหนก็อย่ามายุ่ง" ออร์แกนตอบด้วยสายตาเหมือนไฮยีน่ากำลังจ้องกวางน้อยกลางซาฟารี(เวิร์ล)
หลังจากนั้น ไม่กี่วัน ออร์แกนรับนัดกินข้าวจากชายแอมป์ผ่านทางลูกสมุน ที่ร้านเดิมที่เคยจัดงานเลี้ยงฟุตบอล
หลังทานข้าวเสร็จ ชายแอมป์ อาสาพาออร์แกนไปส่งบ้าน และเมื่อรถขับผ่านป้ายรถเมล์หน้ามหาลัย...
ทายสิ...ใครยืนอยู่...?
อาจารย์...555
จะมายืนทำไมครับ อาจารย์
เช้า ครับ เช้ายืนรอรถเมล์อยู่ตามปกติ
ฉากนี้ ให้นึกตาม รถเก๋งสีดำราคาล้านห้าของชายแอมป์ ขับผ่านช้า ๆ ด้านคนนั่งมีสาวน้อยตาคม ผมสั้น หันมาสบตามองคนที่ยืนอยู่ที่ป้ายรถเมล์ ด้วยสายตา ที่ออกเสียงสะกดได้ว่า...
" ข้าก็มีได้ เหมือนกัน ฮ่า ๆ ๆ ๆ "
(ร้ายนะ ร้ายนัก รักนะ ร้าย ๆ)
เมื่อเช้ามองเห็นเพื่อนรัก นั่งรถ ไปกับ ชายแอมป์ ในใจที่ดูปกติ กลับเต้นไม่ปกติขึ้นมาอีกครั้ง เขาเริ่มสงสัยตัวเองว่าทำไมจะต้องรู้สึกแบบนี้ ทั้ง ๆ ที่เขาก็มีเจ้าของหัวใจอยู่ใส ๆ อยู่คือคุณหนูมอร์นิ่ง....มันคือความรู้สึกอะไรกันแน่
ยิ่งนานวันเข้า ความสัมพันธ์ของออร์แกนกับแอมแปร์กลับแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น เพราะชายแอมป์ยอมทำทุกอย่างตามที่ออร์แกนขอ ทั้ง ๆ ที่สวนทางกับตัวตนของชายแอมป์เอง
ออร์แกนบอกให้เลิกขับรถมาเรียน ก็ทำ เลิกให้ลูกน้องเดินตาม ก็ทำ
ให้หัดทำรายงานส่งด้วยตัวเอง ก็ทำ
( ว่านอนสอนง่าย จริง จริ้ง นะเมิง)
จนหลัง ๆ ออร์แกนเริ่มเห็นใจ และมีใจ เพราะเธอเอง ก็แทบจะไม่ได้ไปไหนกับเพื่อนชายสามคนอีกเลย ตั้งแต่ตกลงคบหากับชายแอมป์
ฟากฝั่ง คุณหนูมอร์นิ่งกับเช้าที่น่าจะลงตัว กลับผิดคาด นานวันเข้า ความกดดันจากทางบ้าน ที่ไม่อยากให้ลูกสาวแสนรัก ต้องไปคบหากับไอ้หนุ่มเด็กกำพร้า หลวงตาเลี้ยงคนนี้
เช้าเอง ก็รู้สึกว่าตัวเอง ทำให้คุณหนูลำบากหลายอย่าง จึงเริ่มคิดว่า ความรักแบบนี้ มันไม่ดีต่อคนที่ตนรัก อาจจะต้องถึงเวลา ปล่อยเธอกลับสู่ที่ ๆ เธอควรจะอยู่ มากกว่า
เช้า จึงนัดทานข้าวกับคุณหนู เพื่อจะบอกความในใจข้อนี้ที่ร้านแห่งเดิม
(คือทั้งเรื่อง มีร้านนี้ ร้านเดียว ว่างั้น)
"คุณหนูครับ เรามีเรื่องอยากจะบอก"
เช้าเกริ่น
"เราก็มีเรื่องอยากจะบอกเช้าเหมือนกัน" คุณหนูกล่าว
"เรา เลิกกันเถอะ"
ประสานเสียง พร้อมกัน
ทั้งคู่ระบายความรู้สึก ทั้งรัก ทั้งสงสารอีกฝ่ายที่ต้องฝืนตัวตนมานานหลายเดือน ความสุขแบบนี้ มันทำร้ายอีกฝ่ายหนึ่งมาตลอด ทั้งคู่จึงขอให้ต่างคน ต่างไปตามทางที่ควรเดินจะดีกว่า
เวลาที่เหลือ เรายังพอเป็นเพื่อนกันได้
ลาก่อน เช้า
ลาก่อน คุณหนู
bye.
#โปรดติดตามตอนต่อไป
- 1
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
