เ รื่ อ ง เ ล่ า ...ก่ อ น ลื ม 👵🏻
:
จำได้ว่าเมื่อสมัยเด็ก ๆ แม่จะพาไปเยี่ยมยาย
ทุก ๆ 2 เดือน เวลาไปหายายทุกครั้ง จะต้อง
แวะซื้อหมากไปฝาก 1 ทลาย เพราะยายชอบ
เคี้ยวหมาก ส่วนหน้าที่หิ้วของฝากยกให้เป็น
ของพี่ชายคนโต
สมัยนั้นเวลาไปหายาย ต้องนั่งเรือหางยาวเข้าไป เพราะบ้านยายอยู่ริมคลองบางโฉลง รถทุกชนิดยังเข้าไปไม่ถึง
บ้านยายเป็นเรือนไม้ พื้นยกสูง ใต้ถุนจะมีตุ่มน้ำ
ใบใหญ่มาก ๆ มีแคร่ไม้ไว้นั่งรับลม มีเปลผ้าผูก
ไว้ที่เสาใต้ถุนบ้าน มีเล้าไก่เล็ก ๆ มีอุปกรณ์ในการหาปลาทุกชนิด
ก่อนขึ้นบันไดบ้าน ยายจะวางตุ่มน้ำใบเล็ก ๆ ไว้
ยายบอกเสมอว่า..จะขึ้นบ้านใครต้องล้างเท้าให้สะอาด เช็ดให้แห้งนะลูก
ยายจะมีที่นั่งรับลมประจำคือ..นอกชาน เวลา
ใครผ่านไป ใครผ่านมาจะได้ไม่พ้นสายตายาย
อันนี้เราคิดเอง 😂🤣
ทันทีเมื่อยายกับหลานพบกัน. ก็วิ่งไปกอดด้วยความดีใจ จบลงด้วยการให้ยายกินหมากให้ดูหน่อย 👵🏻👩🏻
ว่าแล้วก็วิ่งปร๋อไปหยิบ “ เชี่ยนหมาก “ มานั่งลงข้าง ๆ จับใบพลูมากาง เอาไม้พายเล็ก ๆ สะกิด
ปูนแดงมาทาบาง ๆ ให้ทั่วแผ่น หยิบลูกหมากมาผ่าครึ่ง เอาเนื้อด้านในมาฝานเป็นแผ่นบาง ๆ แล้วม้วนให้เป็นแท่ง ป้อนเข้าปาก ยายเคี้ยว ๆ อย่างเอร็ดอร่อย.
:
ยายเล่าว่า..ยายกินหมากมาตั้งแต่เริ่มเป็นสาว
สมัยก่อนสาวรุ่นนิยมกินหมากกันเพราะว่า..
ปากจะแดงสวย ส่วนลิปสติกไม่ได้มีขายทั่วไปเหมือนสมัยนี้ ราคาค่อนข้างสูง ถ้าบ้านไหน
ลูกสาวทาปากแดง ทางบ้านเขาคงจะมีฐานะ
ปานกลางขึ้นไป ยกเว้นคนในเมืองที่ผู้หญิง
จะหาซื้อได้สะดวกกว่า ..
เล่าจบก็บ้วนน้ำหมากทิ้งลงกระป๋องนมที่ตอนนี้กลายเป็นกระป๋องเปล่า หลังจากที่เราเห็นคุณตาเดินหิ้วกาแฟร้อนมาจากร้านอาแปะ ริมคลองฝั่งตรงข้าม
ฟังยายเล่าเรื่องอดีต ดูแล้วยายมีความสุข
เราก็หยิบผ้ากระเจียด มาเช็ดน้ำหมากที่ติดอยู่
ตามมุมปากให้ยาย พอยายเคี้ยวจนละเอียด
และจืดก็จะบ้วนทิ้ง ล้างปากด้วยน้ำเปล่า 2 ครั้ง
ต่อจากนั้นเราก็ขอเป็นผู้ช่วยอีกแล้ว..จัดการฝานชิ้นส่วนเปลือกของลูกหมากให้เป็นแผ่นคล้ายกับแปรง. เอาให้ยายถูฟัน สุดท้ายคือขี้ผึ้ง ที่ยายใช้ทาริมฝีปากเพื่อป้องกันริมฝีปากแห้งแตก
อาหารมื้อเย็น..
จำได้ว่า..ทุกครั้งที่ไป จะได้กินน้ำพริกกะปิ
ฝีมือยาย เวลาตำน้ำพริกที พื้นครัวสะเทือน ของข้าง ๆ ครกก็พลอยกระโดดโลดเต้นไปตามจังหวะที่ตำด้วย เราเองก็ยังเคยเต้นให้เข้าตามจังหวะ
ยายก็ตำไป เราก็เต้นไปตามประสาเด็ก ๆ
ยายสอนว่า..สมัยก่อนถ้าบ้านไหนอยากหาลูกสะใภ้ เค้าจะฟังจากเสียงรัวของสาก ยิ่งรัว ยิ่งดัง
ให้ได้ยินไปถึงท้ายคลองเลยยิ่งดี
แต่ถ้าเป็นสมัยนี้คงโดนของแถมเป็น..ก้อนหิน
ลูกปืน มาแทนการได้เป็นสะใภ้😂
เสน่ห์ของเสียงครกและสากจึงค่อย ๆ หายไป กลายเป็นเสียงของเครื่องบดปั่นมาแทน
ยายบอกพร้อมปรุงรสน้ำพริกกะปิกับส่วนผสม
อื่น ๆ ให้เข้ากัน ถึงแม้ภาพความทรงจำจะผ่านมา
30 ปี แต่ก้อยังจำรสชาติฝีมือคุณยายได้ดี
ความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ เรามักจะหลงลืมไปเพราะคนเราต้องเจอะเจอกับสิ่งใหม่ๆ ผู้คนใหม่ๆ จนไม่มีเวลาที่จะนึกย้อนไปหาวันแห่งความสุขเมื่อครั้งยังเป็นเด็ก จนไปเจอะเจอภาพถ่ายยาย เลยนึกถึงเรื่องราวต่าง ๆในอดีตที่ผ่านมา
:
บทความนี้เขียนไว้. เพื่อเก็บความทรงจำที่ดี ๆ
เกี่ยวกับคนที่เรารัก บ้านที่แม่เราเกิด และเติบโตรวมถึงวิถีชีวิตของคนในสมัยนั้น
#ภาพ:เด็กบ้านสวน
ขอบคุณที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้นะคะ🙏
#เก็บฝัน
03/11/62
- 9
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
