"ทำไมมึงรู้เยอะนักวะ"
"กูอ่านหนังสือเยอะ"
...เป็นคำถามและคำตอบที่ผมโดนประจำ กับเพื่อนฝูง ก็มันเป็นงั้นจริงๆนี่นา
...ถ้าเป็นลูกคนเดียว ในบ้านเดี่ยวที่ไม่ใช่หมู่บ้าน เราจะทำอะไรได้ล่ะ นอกจากอ่านหนังสือ เพื่อนฝูงก็ไม่มี
...โชคดีหรือเปล่าก็ไม่รู้ที่ทั้งพ่อและแม่ผมก็ดันเป็นนักอ่านตัวยง จึงมีหนังสือเต็มไปหมด
...พอโตมาก็มีเพื่อนสนิทเป็นลูกนักเขียนใหญ่อีก คือ คุณจินตนา ปิ่นเฉลียว เจ้าของบทประพันธ์ที่ทำละครมาแล้วหลายเรื่อง เช่น ศรีษะมาร ,สุสานภูเตศวร ,อมฤตาลัย ฯ และลุงของเพื่อนผมยังเป็นเจ้าของนิตยสารต่วยตูนอีกต่างหาก(คุณ วาทิน ปิ่นเฉลียว ผู้ล่วงลับไปแล้ว) ทำให้บ้านเพื่อนผมเต็มไปด้วยสารพัดหนังสือเชิงอรรถ อ่านกันเป็นปีก็ไม่หมด ผมเคยขนเสื้อผ้าไปอยู่บ้านเพื่อนคนนี้เป็นปีก็เพื่อจะอ่านหนังสือนี่แหละ
...หนีงสือที่ผมอ่านมันค่อนข้างจะหลากหลายมาก บ้างอ่านเพราะงาน อ่านเพราะความบันเทิง อ่านเพื่อฆ่าเวลาก็มี
...ผมเป็นสถาปนิก หนังสือบ้านจึงมากที่สุด
...เพราะงานก่อสร้างมีการใช้กฎหมายเข้ามาบ่อย ผมจึงอ่านและไปเรียนที่รามฯมาอีกใบ
...จะลงทุนก็ศึกษาเอาจากหนังสือ
...เบื่อก็อ่านนิยาย ความรู้รอบตัว(ผมบ้าประวัติศาสตร์ก็เพราะต่วยตูนนี่แหละ)
...การอ่านมันเหมือนส่วนสำคัญมากในชีวิตผมเลยแหละ
...และโดยไม่รู้ตัว มันก็หล่อหลอมจนผมเป็นผมในทุกวันนี้ มีเพื่อนบอกว่า ชีวิตผมใกล้จะเหมือนจอมยุทธ์แล้วเพราะอ่านโกวเล้งมากไป555
...แม้ในปัจจุบัน จะมีอินเตอร์เน็ตเข้ามา แต่ผมก็ยังชอบอ่านหนังสือมากกว่าอยู่ดี การอ่าน PDF หรืออ่านหน้าเว็บมันไม่ติดตา
...หรือไม่ใช่ฟิลก็ไม่รู้นะ
...มีลูกมีหลานให้อ่านไปเถอะครับ มีแต่ประโยชน์ ไม่มีโทษเลยถ้าเลือกอ่านถูกนะ เราสกรีนให้เค้าอ่านก็พอ
...โดยเฉพาะกลิ่นหนังสือเก่านี่ไม่มีอะไรแทนได้จริงๆนะ ใครชอบมั่ง ผมนี่เข้าขั้นเสพติดเลยล่ะ😁😁😁😅
ปล. ทราบหรือไม่ ไทยเป็นประเทศเดียวในโลกที่การนำเข้าหนังสือเพียงเล่มสองเล่มเพื่ออ่านก็เสียภาษีนำเข้าแระ ตกลงรัฐไทยส่งเสริมการอ่านป่าวเนี่ย😑😑😑😑
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
