ตอนเด็ก เราก็มีความคิดแบบนี้เหมือนกันค่ะ ว่าเรียนไปทำไม เรียนไปแล้วได้อะไร ตอนนั้นได้คำตอบคือเรียนจบเพื่อให้พ่อแม่สบายใจ เข้ารับปริญญาได้ตามที่พ่อแม่หวังแค่นั้นก็พอแล้ว ทำให้ช่วงชีวิตในมหาวิทยาลัยเราแทบจะไม่ค่อยได้เลือกวิชาเรียนที่อยากเรียนจริงๆเลย ด้วยความที่เป็นคนเรียนอ่อนและดันเข้าวิศวะจึงต้องลงเรียนวิชาที่เขาว่ากันว่า ได้เกรดง่าย เพื่อมาช่วยดึงเกรดภาคที่ไม่ค่อยสวยงามเท่าไหร่
พอโตขึ้น เข้าสู่วัยทำงาน เราเริ่มรู้สึกว่าสิ่งที่เรียนมาไม่ได้ช่วยอะไรในการใช้ชีวิตในปัจจุบันของเราเลย และรู้สึกเสียดายว่าทำไมตอนนั้นเราไม่เลือกลงเรียนภาษาที่สามบ้างน่ะ หรือลงเรียนวิชาที่เกี่ยวกับภาษีจะได้ไม่ต้องมาปวดหัวกับการจ่ายภาษีอยู่แบบนี้
ดังนั้นตอนนี้การเรียนสำหรับเราคือการที่เราศึกษาเกี่ยวกับสิ่งทีมีประโยชน์สำหรับเรา และสามารถนำมาใช้ในการดำเนินชีวิตของเราได้ ไม่ว่าจะการทำงาน การเข้าสังคม หรือแม่แต่การแก้ปัญหาต่างๆ
สิ่งที่ผ่านมาแล้วมันแก้ไขไม่ได้ เลยทำได้แค่ใช้เวลาในปัจจุบันศึกษาในสิ่งที่สนใจและสิ่งที่พลาดไปตอนสมัยเรียน ตอนนี้เราทำงานในสายงานการสอน เลยคิดว่าจะทำยังไงกันน่ะให้นักเรียนที่เราสอนไม่รู้สึกแบบเรา และพยายามสอนให้เขานำสิ่งที่ได้จากในห้องเรียนไปประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวันของเขาให้ได้มากที่สุด นี่คือสิ่งที่เราคิดว่าทำได้ในตอนนี้ค่ะ
1
โฆษณา