พักหลังผมเริ่มพาลิ้นตัวเองไปชิมอาหารตามร้านกุ๊กช็อปหรือร้านอาหารฝรั่งสไตล์ไหหลำ โดยพิจารณาจากรีวิวตามคลิปวิดิโอของนัก (อยาก) ชิมตามสื่อออนไลน์ทั้งหลาย
ร้านที่ผมชอบและไปกินมาสองรอบตั้งอยู่แถวพญาไท เป็นร้านเก่าแก่ดูโทรมแต่คงไว้ซึ่งความขลัง หนแรก ผมไปกับพี่ที่เรียนเชียงใหม่ด้วยกันอีก 2 คน สั่งอาหารกันไป 6-7 อย่าง ได้แก่ ต้มยำปลา หอยลายผัดพริกเผา ซี่โครงหมูอบ กุ้งกระเทียม ยำปลาหมึก ไข่เจียวปู และสลัดกุ้งทอด ระหว่างกินเราก็ไปพูดคุยกันสารพัดเรื่องสลับกับการยัดช้อนเข้าปาก จำได้ว่าคราวนั้นรู้สึกแปลกกับรสชาติอาหารของร้านนี้เกือบทุกจาน
พูดง่าย ๆ คือรสชาติของที่นี่เปิดโลกมาก โดยรวมคือจะอร่อยก็ไม่ได้อร่อยแบบร้านแมส ๆ ที่เคยกินทั่วไป เช่น ไม่จัดจ้าน น้ำมันหอยไม่ท่วม และไม่ได้นัวกลมกล่อมอะไรอย่างนั้น จะว่ารสชาติเชง ๆ ก็ไม่น่าจะถูก ถ้าจะลองสารยายรสชาติโดยรวมของที่นี่ด้วย 3 คำ ผมว่ามัน "บอกไม่ถูก" คือมันอร่อยแบบไม่ได้ว้าวขนาดนั้น แต่มันแปลก แปลกที่เราไม่เคยได้ชิมรสแบบนี้ในร้านทั่วไป บางอย่างผมว่าเราสามารถประยุกต์มาใช้กับการทำกับข้าวที่บ้านได้เลย เช่น ต้มยำน้ำใสที่ใส่กระเทียมดอง หรือการเลือกใช้กุ้งทะเลตัวจิ๋วมาประกอบอาหาร ที่จะให้ความแน่นไปอีกแบบ
หลังจากกินร้านนี้ผมได้พาคนที่ไปกินด้วยลิ้มลองกุ๊กช็อปอีก 2 ร้าน แต่ทั้งคู่พบว่ารสชาติพอใช้ได้แต่ยังไม่เลิศเท่าที่ควร ผมจึงตัดสินใจพาเธอมาร้านแรกที่กล่าวถึงข้างต้น โดยยืนยันและการันตีกับเธอว่าร้านนี้อร่อยกว่า 2 ร้านที่ไปกินมาอย่างแน่นอน
บ่ายวันเสาร์ รถไฟฟ้าเทียบชานชาลาสถานีพญาไท เราพากันเดินฝ่าแดดเดือนเมษายนเข้าไปยังร้านที่ว่า ก่อนสั่งผมนับเงินในกระเป๋าตังค์เพื่อดูว่าเราสามารถสั่งอาหารได้กี่จาน เนื่องจากที่นี่รับชำระแต่เงินสดเท่านั้น ดังนั้นแม้จะอยากกินกันเยอะอย่าง แต่ด้วยงบเท่านี้เราทั้งคู่ได้แต่จำใจสั่งเพียง 3 เมนู
ซี่โครงหมูอบคือ เมนูแรกที่สั่งโดยจิตใต้สำนึก ผมคิดถึงรสชาติของร้านนี้มากเนื่องจากร้านอื่นที่ไปกินมาทำออกมาผิดกับที่ผมคาดหวังไว้ ส่วนตัวผมยกให้ซี่โครงหมูอบร้านนี้เป็นพระเอก ด้วยเหตุผลที่ทุกคนเป็นอันต้องสั่งเมื่อย่างกรายเข้ามา รสชาติก็อย่างที่บอกว่าไม่ได้จัดจ้าน แต่กลับปะแล่มกลมกล่อมลงตัวกับข้าวสวยร้อน ๆ
ต่อมาคือสลัดเนื้อสัน ครั้งนี้ผมตัดสินใจเปลี่ยนโปรตีนในเมนูสลัดจากกุ้งเป็นเนื้อเพื่อความแตกต่างจากคราวก่อน เข้าใจว่าพอเปลี่ยนเนื้อสัตว์แล้วน้ำสลัดจากสูตรเข้มข้นก็เปลี่ยนเป็นสูตรใส รสชาติออกเปรี้ยว เข้ากันดีกับเนื้อที่ถูกปรุงมาอย่างพิถีพิถัน ผมมองว่าฟังก์ชันของจานนี้คือการตัดเลี่ยนและสนับสนุนให้กระเพาะอาหารของเราเดินทางต่อได้
จานสุดท้าย คนที่มากินด้วยสั่งมะระผัดไข่ เมนูที่พบได้ทั่วไปทุกบ้านและตามร้านข้าวแกง ร้านนี้ผัดมะระออกไปทางนิ่มและไม่ขม การผัดกับไข่ที่แห้งกำลังดีทำให้กลิ่นของจานนี้เตะจมูกเข้าอย่างจัง ว่าแล้วผมก็พลันตักมะระเข้าปากเป็นคำแรกของมื้อกลางวัน เมนูนี้แทบจะทำให้มะระผัดไข่ที่อื่นถูกลืมไปเลยทีเดียว
หลังจากซัดจนเกลี้ยงจานและจ่ายค่าเสียหายเสร็จสรรพ ผมถามคนที่ไปกินด้วยว่าสรุปร้านนี้รสชาติคู่ควรกับการที่ผมเอาหัวเป็นประกันไหม เธอตอบว่าเยี่ยม ร้านนี้อร่อยมาก และเมนูที่เธอโปรดปรานที่สุดคือมะระผัดไข่ที่เธอเป็นคนสั่งมา
อ่อ ลืมบอกไปว่าครั้งก่อน ตอนที่ผมและพี่ ๆ พูดคุยกันว่าชีวิตที่ประสบความสำเร็จต้องมีอะไรบ้าง พี่ผมวัยปลายเลขสามได้เอ่ยติดตลกขึ้นมาว่า “เอ็งไม่ต้องเครียดนะ ตอนนี้พี่ก็ไม่มีอะไรเลย” แน่แหละ เอาจริงแค่เรามีชีวิตรอดอยู่ในสังคมที่เศรษฐกิจการเมืองเละเทะแบบปัจจุบันก็เก่งชิบหายแล้ว
- 5
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
