คบกันมาห้าปี รู้จักกันมาทั้งชีวิต ความผูกพันของทั้งคู่นั้นมันมีมากมายเหลือเกิน แต่นี่คือบทเรียนที่เขาจะต้องยอมรับ และผ่านมันไปให้ได้...ไงขอฝากด้วยนะคะ 🙏🏻🙏🏻🙏🏻
ฉันยังคงยืนอยู่ที่เดิม และเรียกเขาอีกครั้ง “กอล์ฟ! ได้ยินเสียงหญ้าไหม! กอล์ฟ หญ้าอยู่นี่! กอล์ฟลุกขึ้นมาหาหญ้าหน่อยสิ กอล์ฟลุกขึ้นมาหาหญ้าหน่อยได้ไหม” ฉันถามออกไปอย่างมีความหวัง เมื่อเห็นเขาเริ่มขยับตัวเพิ่มมากขึ้น
กอล์ฟค่อยๆ กะพริบตาถี่ๆ แล้วเรียกชื่อฉันไม่หยุด เขามองไปรอบห้องแล้วสายตาก็มาหยุดอยู่ที่ฉัน ดวงตาดำโหลของเขาค่อยๆ เบิกกว้างขึ้น เขาค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นมาจากเตียงช้าๆ แล้วเดินเข้ามาหาฉัน ตัวของเขาผอมแห้งมาก เดินยังแทบจะไม่มีแรงเลย ฉันค่อยๆ ก้าวเท้าถอยหลังไปทีละก้าว ทีละก้าว
“หญ้า...” เขาพูดชื่อของฉันออกมาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะหมดแรงและทิ้งตัวนั่งลงไปกับพื้นอย่างแรง แต่เขาก็ยังคงใช้มือและก้นไถลเข้ามาหาฉัน
“หญ้า! หญ้าจริงๆ เหรอ! กอล์ฟไม่ได้ฝันไปใช่ไหม! นี่หญ้าจริงๆ ใช่ไหม!” เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ และกอดขาของฉันเอาไว้แน่น ส่วนหน้าของเขาก็ซุกเข้ามาที่หน้าท้องของฉัน ฉันสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้น “หญ้า กอล์ฟคิดถึงหญ้า คิดถึงมากเลยครับ”
“กอล์ฟ….” ฉันพูดอะไรไม่ออก ยกมือทั้งสองข้างขึ้นไปกอดหัวของเขาเอาไว้ ก่อนจะใช้มือลูบไปยังผมสีดำที่เป็นสังกะตังของเขา
“กอล์ฟ ทำไมถึงปล่อยตัวขนาดนี้” ฉันถามออกไปเสียงเบา
“ตัวผอมแห้งหมดแล้ว ไม่หล่อเลย” ฉันพูดออกไปอีกครั้ง แล้วคอยสังเกตดูท่าทางของเขา ดูเขาจะชะงักไปสักครู่เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่
“ตัวก็เหม็นด้วย ผมก็เป็นสังกะตัง เหนียวติดมือหญ้าไปหมด หญ้าไม่ชอบเลย...” ฉันพูดออกไปทั้งน้ำตา
“แล้วทำไมไว้หนวดไว้เคราแบบนี้ ดูไม่ได้เลย อย่างกับโจรป่า มันจิ้มท้องหญ้าจนเจ็บไปหมดแล้วนะ”
กอล์ฟที่หยุดชะงักไป ได้ยินรีบผละตัวออกจากฉันไปทันที ฉันมองเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของเขา ด้วยความดีใจ ที่เห็นเขายังคงมีความรู้สึกนึกคิดเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน…
กอล์ฟน่ะ เขาเป็นคนที่ห่วงภาพลักษณ์ของตัวเองเวลาอยู่กับฉันมาก ไม่ชอบให้ฉันเห็นเขาเวลาที่ดูไม่ดี หรือไม่หล่อเลย ทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน ก็จะเห็นเขาแต่ในสภาพที่ดูดีตลอดเวลา เขาจะไม่ยอมให้ฉันเห็นตัวเองในสภาพแบบนี้เด็ดขาด แต่เหมือนครั้งนี้เขาคงจะลืมไป
“หญ้าไม่ชอบเลย ตอนนี้กอล์ฟตัวเหม็นมาก ไม่ได้อาบน้ำเลยหรือไง ห้องนี่ก็เหม็นสาบไปหมด กอล์ฟอยู่ไปได้ยังไง ขนาดหญ้าเข้ามาแค่ไม่กี่นาทีหญ้ายังรับไม่ได้เลยนะ กอล์ฟก็รู้นี่ว่าหญ้าไม่ชอบคนสกปรก...” เขาเบิกตากว้างตกใจกับสิ่งที่ฉันพูด
“หญ้า…” เขาพูดออกมาได้แค่นั้นแล้วก็นิ่งไป ฉันลองเอามือไปโบกตรงหน้าของเขาไปมา
“กอล์ฟยังอยู่ไหม ช็อกตายไปแล้วหรือยัง” ฉันพูดขึ้น
“หญ้า…ไม่โกรธกอล์ฟแล้วเหรอ” เขาพูดออกมาเสียงเบา
“โกรธสิ! ยิ่งกอล์ฟทำตัวแบบนี้หญ้าก็ยิ่งโกรธ โกรธมากด้วย ทำไมกอล์ฟถึงได้ทำแบบนี้ กอล์ฟไม่นึกถึงพ่อกับแม่เลยหรือไง รู้ไหมว่าพวกท่านทุกข์ใจมากขนาดไหน กอล์ฟกลายเป็นคนไม่แคร์ความรู้สึกของคนในครอบครัว ไปตั้งแต่เมื่อไหร่”
“กะ..กอล์ฟขอโทษครับ” กอล์ฟพูดออกมาเสียงสั่นๆ......
อ่านต่อเพิ่มเติม <ผู้ชายของฉัน ตอนที่ ๓๑>
ได้ที่เว็บไซด์👇🏻👇🏻👇🏻
ReadAWrite รี้ดอะไร้ต์ 👉🏻 https://www.readawrite.com/c/d0f42b8155b042e903e1203cac4d8526
Fictionlog ฟิกชั่นล็อก 👉🏻 https://fictionlog.co/b/6215be02f81662001d3dbc91
📌ฝากติดตามผลงานของพวกเราด้วยนะคะ 😘
อ่านแล้วเป็นยังไงมาพูดคุยกันได้นะจ๊ะ
ติดตามเพิ่มเติมได้ที่เพจเฟซบุ๊ก 👇🏻https://www.facebook.com/pkm.tongchan 🥰
#ผู้ชายของฉัน
#กัมปนาทต้องจันทร์
#pkmtongchan
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
