รู้สึกว่าตัวเองไม่มี "ความสามารถพิเศษ"
ตั้งแต่เด็กๆ เวลาที่มีผู้ใหญ่ให้กรอกความสามารถพิเศษลงในประวัติส่วนตัว เราก็จะรู้สึกว่าจะเขียนอะไรลงไปดี และความรู้สึกนี้ก็ยังคงอยู่แม้กระทั่งตอนโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ตอนนี้ต้องกรอกใบสมัครงาน ส่วนตัวก็ยังคงมีปัญหากับการกรอกข้อมูลลงช่องนี้เหมือนตอนเด็กๆ
หากเป็นแค่ความสามารถธรรมดาๆ เรายังพอมีความกล้าที่จะระบุลงไปได้ เช่น สามารถบวกลบเลขง่ายๆ ใช้อังกฤษได้ระดับนึง อะไรแบบนี้
แต่พอมีคำว่า "พิเศษ" เพิ่มขึ้นมาต่อท้าย
คำว่า "ความสามารถ" กลายเป็น "ความสามารถพิเศษ"
อะไรๆก็ดูเหมือนเขียนยากไปหมด
ส่วนตัวเคยแอบดูใบสมัครของเพื่อนๆรอบข้าง บางคนก็เขียนไปว่าเล่นกีตาร์ เล่นเปียโนได้ ร้องเพลงได้ มีศิลปะป้องกันตัว เย็บปักถักร้อย คิดเลขเร็ว แต่ตอนนั้นเรากลับไม่มีความสามารถอะไรพวกนี้เลย 🥲
"แล้วเรามีอะไรดีบ้างล่ะ?" ...นั่นดิ ไม่เคยถาม แต่หากลองคิดดูดีๆ จริงๆส่วนตัวก็พอมีอยู่บ้างนะ อย่างน้อยก็ 3 อย่างนี้แหละ ที่พอแว้บขึ้นมาได้...
1. เป็นคนที่ถ่ายรูปได้ในระดับนึง
2. เป็นคนที่รับฟังปัญหาและอยู่กับคนในฐานะเพื่อนได้ในระดับนึง
3. เป็นคนที่เก็บข้อมูล สะสมข้อมูล เก็บภาพความทรงจำในอดีตได้ดีในระดับนึง
พอเริ่มมาดูทีละรายการ
รายการแรก การถ่ายรูป ไม่รู้สินะ แต่เราคิดว่า เดี๋ยวนี้คนทั่วไปก็คงทำได้เป็นปกติแล้ว เราก็ไม่รู้ว่าเราควรใส่ลงใน "ความสามารถพิเศษ" ดีรึเปล่า... แต่สักพักก็มีความคิดแว้บขึ้นมา เป็นประโยคที่เราเคยอ่านหรือได้ยินสักที่นึง เราอยากเอามาสรุปพร้อมกับประสบการณ์ของเราเองว่า...
"คำว่าถนัดหรือเก่ง ไม่ได้แปลว่าต้องทำได้สมบูรณ์แบบ 100% หากเรามัวแต่เปรียบเทียบแบบนั้น เราจะพบว่าเราไม่มีอะไรดีเลย แต่ให้เปรียบเทียบกับเพื่อนๆในห้องเรียนหรือในกลุ่ม หากเรามีความสามารถเกินระดับ 50-70% เมื่อเทียบกับคนอื่นๆแล้ว นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะบอกกับตัวเองได้ว่า สิ่งนั้นเป็นสิ่งที่เราชอบหรือถนัด"
เราเองต้องแฟร์ ต้องเคารพและให้เกียรติตัวเองมากพอ และพิจารณาอย่างยุติธรรม อย่าใจร้ายกับตัวเองเกิน ในโลกที่ใจร้ายกับตัวเรามากพอแล้ว
ในเมื่อเราสามารถถ่ายรูปด้วยกล้อง DSLR โดยตั้งค่าโหมด AV TV ตั้งค่า ISO พอเป็นอยู่ ดังนั้น เราจึงคิดว่าเราทำได้ดีกว่าเพื่อนๆ แม้ไม่ได้เทพหรือรู้เรื่องทั้งหมด แต่ก็ดีกว่าค่าเฉลี่ยในกลุ่มเพื่อนละกัน
สรุปคือ ตัวเราสามารถนำการถ่ายรูปเป็นความสามารถที่พิเศษของเราได้
เรื่องนี้ทำให้ได้คิดได้ว่า บางทีความสามารถที่ดูเหมือนธรรมดาๆ เฉยๆสำหรับเรา มันอาจเป็นสิ่งที่ไม่ธรรมดาสำหรับคนอื่นก็ได้ และมันสามารถเป็นความสามารถพิเศษได้....
มาถึงรายการที่สองและสาม การรับฟังปัญหาคนและการเก็บข้อมูล
...เอ่อ อันนี้ไม่รู้ว่าเราสามารถเอาไปใส่ในใบสมัครงานได้รึเปล่านะ เรื่องของเรื่องก็คือ เราคิดว่าความสามารถพิเศษที่สามารถเอาไปใส่ในใบสมัครงานได้ คือสิ่งที่มันแสดงออกภายนอกได้แบบดนตรี กีฬา หรือพวกเย็บปักถักร้อย แต่ว่ากับสำหรับการฟังกับการเก็บข้อมูลคงไม่ใครเค้าเอาไปใส่ในประวัติส่วนตัวหรอกนั่น 😅
เราเลยตัดสินใจไม่ใส่สองอย่างนี้ลงในความสามารถพิเศษ... เพราะคิดว่ามันไม่พิเศษสำหรับคนอื่นๆ
รู้ตัวอีกที เราไม่รู้ว่าเราไปตีกรอบคำว่า "ความสามารถพิเศษ" ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เรารู้สึกว่า พอตีโดนกรอบคำว่า ความสามารถที่ต้อง"พิเศษ" ปั้บ มันทำให้เรารู้สึกว่าเรากลายเป็นคนธรรมดาๆ ที่ไม่อะไรพิเศษเลย เพราะเพียงแค่เราเล่นดนตรี กีฬา ไม่เป็นเหมือนคนอื่นเค้า
พอรู้สึกแบบนั้น รีบกลับมามองตัวเองอย่างยุติธรรมอีกครั้งว่าตัวเราไร้ความสามารถพิเศษจริงๆรึเปล่า หรือเราตีความไปเองว่าถ้าเราเล่นดนตรีกีฬาอะไรไม่เป็นเราจะเป็นคนไร้ความสามารถพิเศษ?
เรากำลังเปรียบเทียบตัวเรากับคนอื่นมากเกินไป อคติกับตัวเองอยู่รึเปล่า เลยทำให้คิดแบบนั้น?
แต่ละคนมีความสามารถพิเศษแหละ ไม่งั้นเราคงไม่สามารถมีชีวิตอยู่ถึงทุกวันนี้ได้หรอก...
ความพิเศษที่ว่ามันขึ้นอยู่กับ โอกาส สถานที่ เวลาได้ หากเราอยู่ถูกจุด แสงของเราจะฉายออกมา และความพิเศษของเราจะโลดแล่นออกมาได้ไม่ยากนัก
และสิ่งนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เราเชื่อว่าความสามารถที่ดูเหมือนทั่วๆไป แต่หากเราทำมันให้ดียิ่งขึ้นเรื่อยๆ รักและชอบมัน ทำได้ดีมากกว่าคนทั่วไป มันก็มีสิทธิ์ที่จะเป็นความสามารถที่พิเศษได้
และเอาจริงๆ คนที่จะตัดสินว่ามัน "พิเศษ" ไหม คือตัวเราด้วยแหละ ถ้าเรามองว่ามันพิเศษ มันก็จะพิเศษ แต่ถ้าเรารอคอยเสียงรอบข้างมาคอนเฟิร์มความสามารถเราอยู่ตลอด... บางที มันก็อาจไม่มีวันที่พิเศษก็ได้นะ ทั้งที่ความจริงความสามารถเรา สุดยอดแล้ว
🙂
- 3
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
