"ทิ้งภาพลักษณ์ไป ถอดจิตไปเป็นเด็กกัน"
วันนี้มาคุยกันเรื่อง "ภาพลักษณ์" สักหน่อย
เวลามองไปที่เด็กสักคน ที่ทำอะไรตามประสาเด็ก
บ่อยครั้งก็ได้มุมมองหรือทำให้ฉุกคิดอะไรบางอย่าง
เช่น เขากระโดดโลดเต้น คลุกดิน ปีนต้นไม้
แหกปากกว้างหัวเราะดูสนุกสนานกันเต็มที่
เทียบกับตัวเราเอง บางทีก็อยากสนุกได้ขนาดนั้นนะ
แต่เราก็กลัว "ภาพลักษณ์" จะไม่ดี
ไม่ว่าจะกลัวดูไม่หล่อไม่สวย (เช่น หน้าเปื้อนดิน)
ไม่ว่าจะกลัวดูไม่เหมาะไม่งาม (เช่น เต้นท่าน่าเกลียด)
หรือแม้แต่ว่าจะกลัวทำได้ไม่ดีแล้วอายเขา (เช่น ปีนแล้วตกต้นไม้)
สุดท้ายเราก็อาจได้แต่ยืนมอง ไม่ได้เข้าไปสนุกอย่างที่ใจอยาก
แต่เด็กๆเขาไม่คิดแบบนั้นนะ (จริงๆบอกว่าเขาไม่คิดอะไรเลยก็คงได้)
คือเขาอยากทำอะไรเขาก็ทำ เด็กไม่มีคำว่า "ภาพลักษณ์" ด้วยซ้ำ
ดังนั้นสิ่งที่เขาอยากทำ มีโอกาสสูงมากที่เขาจะได้ทำ
แต่กับผู้ใหญ่ จะตรงกันข้าม มีหลายอย่างที่อยากทำแต่ไม่ได้ทำ
เพราะสิ่งที่อยากทำนั้นต้องมีเงื่อนไขหลายอย่างที่ลงตัวจริงๆถึงจะได้ทำ
มองอีกสักมุม ไปเรื่องวัตถุสิ่งของกันบ้าง
คิดกันเล่นๆ ว่าเด็กนั่งรถเก๋ง, รถกระบะ, รถมอเตอร์ไซด์ สำหรับเขาต่างกันไหม
เขารู้สึกดีขึ้นหรือด้อยลงเมื่อนั่งรถคันไหนไหม
สำหรับผู้ใหญ่คงเป็นแน่นอน เพราะ "ภาพลักษณ์" เช่นเคย แต่เด็กไม่รู้สึกต่าง
เขาคงสนแค่ว่าถ้าบนรถคันไหนมีพ่อแม่อยู่ มีเสียงหัวเราะ เขาก็อยากขึ้นคันนั้น
ถ้าคันไหนมีแต่คนไม่รู้จัก มีแต่เสียงทะเลาะด่าทอกัน เขาก็ไม่อยากขึ้นเท่านั้นเอง
อีกสักอย่าง ถ้าอยู่บ้านหลังใหญ่กับบ้านหลังเล็กล่ะ เด็กรู้สึกต่างไหม
ก็คงไม่เช่นกัน เขาอยู่บ้านหลังไหนก็ได้ มีกี่ห้องก็ได้
จะเล็กนิดเดียว แต่ถ้าอยู่กับครบอบอุ่น กินข้าวพร้อมหน้า เขาเอา
แต่ให้บ้านใหญ่เป็นวัง ถ้าไม่มีใครเล่นกับเขา เขาก็ไม่เอาหรอกครับ
คำตอบเดียวของเขา คือเขาไม่มี "ภาพลักษณ์"
การสร้างภาพลักษณ์ที่ดีมีต้นทุนนะครับ ลองถามตัวเองดูสักหน่อย
เราเหนื่อยกับการสร้างภาพลักษณ์ให้ตัวเรามากน้อยเพียงใด
เราเสียทรัพยากร (เงิน, เวลา, ความพยายาม) ไปเท่าไหร่
เราเสียความฝันหรือทิ้งสิ่งที่อยากทำไปเท่าไหร่เพื่อแลกกับภาพลักษณ์
สำคัญที่สุด คือ "ภาพลักษณ์" ไม่ได้สะท้อน "ความสุข" เลย
มันแค่สะท้อนการยอมรับทางสังคมด้วยกติกาสมมติที่มนุษย์ปั้นแต่งขึ้นมาเอง
ว่านี่คือหรู นั่นคือรวย โน่นคือดูดี แต่ทั้งหมดนี้ไม่ได้การันตีความสุข
อยากให้มองไปเด็กน้อยสักคนนะครับ ตัดคำว่าภาพลักษณ์ออกไปสักอย่าง
เขาคือสัญลักษณ์แห่งความสุขที่สมบูรณ์แบบที่สุด น่าเอาอย่าง
สอดคล้องกับก่อนนี้เคยคุยไปหัวข้อ "ภายในสำคัญกว่าภายนอก แก่นสำคัญกว่าเปลือก" -->ย้อนอ่านได้ที่นี่
ก็เข้าใจ ว่าเราเป็นผู้ใหญ่แล้ว เทียบกับเด็กตรงๆก็คงไม่ได้
จะตัดภาพลักษณ์ทิ้งเลยคงไม่ได้ แต่จะหลงภาพลักษณ์ไปทั้งหมดก็ไม่ไหว
ลองหาจุดสมดุลของตัวเองดู การดูดี กับ การมีความสุข ไม่เกี่ยวกันเลย
ขอให้ทุกคนเจอสมดุลที่ตัวเองต้องการนะครับ
- 5
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
