“บุญคุณอันยิ่งใหญ่”
ในโลกนี้มีความสุขอยู่ ๒ แบบ คือ ความสุขชั่วคราวกับความสุขถาวร ความสุขชั่วคราวก็คือความสุขทางร่างกาย ทางตาหูจมูกลิ้นกาย ส่วนความสุขที่ถาวรก็คือความสุขทางใจ ร่างกายเป็นของชั่วคราว ความสุขที่ได้ผ่านทางร่างกายจึงเป็นความสุขชั่วคราว ใจเป็นสิ่งที่ถาวร ความสุขที่ได้ทางใจจึงเป็นความสุขที่ถาวร
ความสุขทางร่างกายนี้เป็นความสุขที่หาง่ายกว่าความสุขทางใจ ความสุขทางใจนี้จะต้องมีคนสั่งคนสอนถึงจะสามารถเข้าถึงได้ ถ้าไม่มีใครมาสั่งมาสอนก็จะไม่มีใครสามารถเข้าถึงความสุขที่ถาวรนี้ได้ ก็เลยต้องอาศัยความสุขชั่วคราวไปเรื่อยๆ
พอร่างกายอันนี้ตายไปก็กลับมาเกิดใหม่มามีร่างกายอันใหม่ เพื่อจะได้ใช้ร่างกายอันใหม่หาความสุขทางร่างกายต่อไป แต่ทุกครั้งที่ได้ร่างกายมาใหม่ก็จะต้องแบกภาระของร่างกายอันใหม่นี้นับตั้งแต่การเลี้ยงดูร่างกายให้อยู่อย่างสุขอย่างสบาย แล้วก็ยังต้องมาทุกข์กับความแก่ ความเจ็บ ความตายของร่างกาย ทุกข์กับการสูญเสีย ทุกข์กับการพลัดพรากจากสิ่งต่างๆ บุคคลต่างๆ ที่ให้ความสุข
นี่คือลักษณะของการหาความสุขทางร่างกาย ที่สัตว์โลกทั้งหลายหากัน เพราะไม่รู้จักความสุขทางใจ ไม่รู้จักวิธีหาความสุขทางใจว่าหาได้อย่างไร ต้องรอให้มีคนฉลาดอย่างพระพุทธเจ้ามาทรงค้นพบวิธีหาความสุขทางใจ หาความสุขที่ถาวร แล้วนำเอามาเผยแผ่สั่งสอนให้แก่สัตว์โลกที่ยังไม่รู้ ผู้ที่ได้ยินได้ฟังแล้วสามารถน้อมนำไปปฏิบัติได้ ก็จะได้พบกับความสุขที่ถาวร ความสุขที่ไม่มีวันสิ้นสุด
ดังนั้น การที่มีพระพุทธเจ้ามาตรัสรู้ มาประกาศพระธรรมคำสอนของพระองค์ให้แก่สัตว์โลก จึงเป็นเรื่องบุญคุณอันยิ่งใหญ่ อันใหญ่หลวง ที่ไม่มีใครสามารถที่จะทำให้กับสัตว์โลกได้ นอกจากพระพุทธเจ้าเพียงพระองค์เดียวเท่านั้น ถ้าไม่มีพระพุทธเจ้า สัตว์โลกทั้งหลายก็ยังต้องหาความสุขผ่านทางร่างกายกันไปเรื่อยๆ แล้วก็ต้องมาทุกข์กับร่างกายที่ได้มา ทุกข์กับสิ่งต่างๆ ทุกข์กับบุคคลต่างๆ ที่ได้มา เพราะว่าไม่ช้าก็เร็วก็จะต้องมีการพลัดพรากจากกันไป
ธรรมะบนเขา
วันที่ ๒ เมษายน พ.ศ.๒๕๖๐
พระอาจารย์สุชาติ อภิชาโต
วัดญาณสังวรารามฯ จังหวัดชลบุรี
ณ จุลศาลา เขตห้ามล่าสัตว์ป่าเขาชีโอน
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
