เรื่องราวของพระนิพพาน ถ้าจะเปรียบเทียบ พระนิพพาน ก็เหมือน อยู่ชั้นบนสุด มีแสงสว่างมาก แล้วก็มีแสงสว่าง ส่องลงมาจากชั้นบนสุด ส่องลงมาเป็นชั้น ชั้นพรหม อินทร์ เทวดา มนุษย์ อบายภูมิ เปรต อสุรกาย นรก ชั้นที่อยู่ล่างสุด ก็เหมือนอยู่ในที่มืด จิตที่อยู่สูงก็สามารถมอง เห็นจิตที่อยู่ชั้นต่ำกว่าได้ แต่จิตที่อยู่ชั้นต่ำ มองไม่เห็นจิตที่อยู่สูงได้
เรื่องราวของพระนิพพาน เป็นเหมือนมิติ ที่จิตของผู้ที่จะผ่านเข้าไปได้ ต้องเป็นจิตที่ละเอียด เหมือนผ่านเครื่องกรองเป็นชั้นๆ ยกตัวอย่างเรื่อง ประตูบุญ พอจิตใครเค้ามีบุญ ประตูนั้นก็มาลอยให้เห็นอยู่ตรงหน้า เป็นเหมือนประตูวัง สีทองอร่าม ลอยอยู่ ในอากาศ จิตของผู้ใดที่สร้างบุญกุศลดี ทำดี ประตูนี้ก็มาลอยแสดงให้ดู มียามเฝ้าประตูอยู่ ผู้ที่มีบุญเท่านั้นที่จะเข้าไปได้
เรื่องของมิติ มันก็เป็นเรื่องยาก เอาแค่จิตวิญญาณ ที่อยู่ในโลกมนุษย์ เช่นเดียวกับเรา เราก็ยังไม่สามารถมองเห็นเค้า เรื่องคนธรรพ์ ก็เหมือนกัน เราก็ไม่สามารถมองเห็นเค้าได้ ทั้งที่อยู่ในโบกใบเดียวกัน มิติของเค้าละเอียดกว่าเรา กายเค้าก็ละเอียดกว่าเรา มิติของเค้าไม่มีภูเขา แต่ของเค้าไม่มีภูเขา คล้ายกับว่า บริเวณที่เค้าอยู่เป็นภูเขาที่เราเห็น แต่สำหรับเค้ามันไม่มีภูเขา เค้าก็เหมือนเดินอยู่ในที่โล่ง ไม่มีภูเขาสำหรับเค้า
เรื่องของการถอดจิต หรือ เข้านิโรธสมาบัติ ยกขันธ์ห้าที่เป็นของโลก ออกไปจากจิต จิตก็ออกจากกาย ไปศึกษาเรื่องราวของนามธรรม ซึ้งก็ยังมีกฎเกณฑ์อีกว่าไปได้แค่ไหน ในขอบเขตแค่ไหน ที่เค้าจะอนุญาตให้ไปดูไปศึกษา ซึ่งก็เป็นเรื่องของบุญบารมีอีกเหมือนกัน แล้วการที่ถอดจิตออกไปศึกษา
หากหลงเพลิน ไม่ระมัดระวัง ให้ดี ไม่รอบคอบ สังขารหรือกายมนุษย์ที่ถอดออกไป ก็แห้งตาย กลับมาไม่ทัน เพราะมิติของเวลาของภพภูมิต่างกัน คืดว่าไปเวลานิดเดียว การจะเข้าแต่ละภพภูมิ ไปดูสถานที่ต่างๆ เค้าก็มีคนเฝ้า คนดูแล มิใช่ว่าจะนึกคิดไปเองได้ ทุกอย่างมีกฏมีระเบียบ เหมือนโลกมนุษย์นั่นแหละ มียามมีเจ้าหน้าที่ดูแล
ที่เขียนๆมา เค้าสมมุติให้ฟังเท่านั้น จะให้ดีต้องปฏิบัติธรรม สร้างบุญกุศลบารมี ให้ดี เรื่องมิติของนามธรรม คงมีโอกาสได้พบเจอ ถ้าเป็นมิติที่เป็นทุกข์ ภาพของรูปที่เป็นทุกข์ ก็เรียนรู้จัก สำคัญว่าเราอย่าไปกลัวก็แล้วกัน อาจจะได้สัมผัส รับรู้ความทุกข์ของของจิตที่ไปอยู่ในมิติของรูปที่เป็นทุกข์ ว่าทุกข์ร้อนอย่างไร ให้จิตมันรับรู้ความรู้สึกจริงๆ มันจะได้เข็ดหลาบ เกรงกลัวกรรมบ้าง ให้จิตรับรู้มิติ ของจิตที่ไปอาศัย มิติที่มีแต่ทุกข์ หรือ มีแต่สุข เพระาเหตุใด ทำไมจิตนั่นถึงไปอยู่ในสถานที่นั่น
ที่สำคัญ ในเรื่องราวเหล่านี้ จิตของเรามันไม่มี คำว่า ธัมมังจักวาลัง วิมุตติญาณ ทัศนวิสุทธิ เกิดขึ้นกับจิตของเรา
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
