“ถ้าทำแค่อาชีพเดียวแล้วมันพอจุนเจือครอบครัว คงไม่ต้องมีคนออกมาทำธุรกิจเสริมเยอะขนาดนี้”
นี่เป็นความคิดที่แวบมาได้ระหว่างนั่งอ่านข่าว สาวหารายได้เสริมทำขนมหวานบนคอนโด/ พนักงานออฟฟิศขายขนมจีนบนคอนโดหลายได้หลักหมื่น/ และอีกหลายธุรกิจเสริมหลังจากงานประจำ
ไม่ต้องดูแค่ข่าวมองดูคนรอบตัวคุณสิ ทุกคนต่างต้องมีอาชีพสำรอง มีรายได้ทางเดียวไม่พอแล้ว น้องที่ออฟฟิศเลิกงานเสร็จออกไปขับเดลิเวอรี่ เพื่อนโต๊ะข้างๆ หลังเลิกงานไปช่วยเสิร์ฟอาหารร้านพี่สาวหารายได้เสริม
เหนื่อยไหมกับชีวิตที่ต้องดีกว่าเดิม?
ถามว่าทุกคนสนุกกับอาชีพเสริมไหม?
บางคนสนุก
บางคนไม่สนุก
เหนื่อยและล้าจากงานประจำแล้ว บางวันก็อยากพักบ้าง
เศรษฐกิจที่ดิ่งลงทุกวัน เงินเฟ้อที่เพิ่มขึ้นทุกนาที ช่องว่างระหว่างระหว่างคนจนที่เพิ่มขึ้นทุกปี ยิ่งเห็นชัดขึ้น
มนุษย์เงินเดือนเหล่านี้ทำงาน 5-6วัน ต่อสัปดาห์ ทุกคนต่างเหนื่อยล้า กับอาชีพหลัก
เราก็สงสัยเหมือนกันว่าแล้วประเทศที่พัฒนาแล้ว สิงคโปร์ ญี่ปุ่น เกาหลี ไต้หวัน หรือ ฝั่งยุโรป เขาทำอาชีพเสริมไหม หรือ ทำแค่งานประจำอย่างเดียว (ใครมีข้อมูลบ้าง)
แต่พออ่านรีเสิร์ชงานก็คิดว่า เหมือนไม่ค่อยจะมี เป็นไปได้ไหมว่า รายได้ประจำเดือนของเขามันเพียงพอต่อค่าครองชีพ
เป็นไปได้ไหมว่า พวกเขามีระบบขนส่งสาธารณะที่ดี เพียงพอจนไม่ต้องดิ้นรนซื้อรถยนต์
นี่อาจเป็นแค่หนึ่งคำตอบว่า ทำไมคนไทยจำนวนไม่น้อยถึงต้องทำอาชีพเสริมหลังจากงานประจำ เพราะพวกเราแค่อยากมีชีวิตที่ดี มีคุณภาพชีวิตที่ดีกว่าเมื่อวานนั้นเอง
ปล.บทความนี้เขียนขึ้นจากความคิดเห็นส่วนตัว
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
