บุญชัย เบญจรงคกุล
เวลามองย้อนกลับไปถึงจุดในอดีตที่ต่อๆกันมาเป็นตัวเองในวันนี้ ภาพที่แจ่มชัดที่สุดมักจะเป็นบุคคลต่างๆที่มีอิทธิพลต่อชีวิตของเรา โดยเฉพาะผู้ที่เกื้อหนุน เอ็นดู ให้โอกาสในตอนที่เราแทบไม่ได้มีความสลักสำคัญหรือโดดเด่นอะไรเลย ผมมีบุคคลเหล่านั้นในใจอยู่หลายคน
แต่คนที่เด่นชัดจริงๆเวลามองย้อนกลับไปนั้นมีแทบนับบนนิ้วมือบนมือข้างเดียวได้ และคุณบุญชัย เบญจรงคกุลก็เป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญในชีวิตผม ที่ให้โอกาสที่ยิ่งใหญ่แก่เด็กตัวเล็กๆอย่างผมเมื่อยี่สิบปีก่อนทั้งหน้าที่การงาน บทเรียนชีวิต และความเมตตาที่มีให้
ผมจึงอยากจะบันทึกเรื่องราวในความทรงจำนั้นไว้เพื่อไม่ให้เลือนหายไปตามกาลเวลา...
คุณบุญชัย เบญจรงคกุล หรือ “พี่ใหญ่” ที่พวกเราแทบทุกคนที่รู้จักคุณบุญชัยจะเรียกแทนชื่อ เป็นคำที่แทนเจ้าของบริษัทที่ประหลาดมาก แต่เป็นคำที่ทุกคนเต็มใจเรียก เพราะคุณบุญชัยไม่เหมือนเจ้าของบริษัทคนไหนเลย แต่เหมือน “พี่ใหญ่” ของน้องๆมากกว่า ไม่ว่าจะเป็นวิธีคิดหรือความเมตตาที่คุณบุญชัยมีให้คนในบริษัทในระยะเวลาหลายสิบปีที่ผ่านมา
ชื่อของคุณบุญชัยโด่งดังไประดับประเทศ ไม่จำกัดอยู่ในเฉพาะวงการธุรกิจเหมือนก่อน ด้วยเพราะคุณบุญชัยได้แต่งงานกับดาราสาวสวยระดับต้นๆของเมืองไทย และเป็นข่าวฮือฮามาอยู่ในช่วงหลังๆ คนทั่วไปอาจจะเห็นคุณบุญชัยแค่ในมุมนี้ มุมเจ้าสัวที่ร่ำรวยและได้แต่งงานกับดาราดัง
แต่ผมได้มีโอกาสเห็นและรู้จักคุณบุญชัยในหลายๆมุมที่พิเศษ ทั้งมุมนักธุรกิจโทรคมนาคม ผู้หลงใหลในศิลปะจนสร้าง MOCA ที่เป็นพิพิทธภัณฑ์ศิลปะที่น่าจะดีที่สุดในไทย เป็นพุทธมามกะ เป็นผู้ที่ทุ่มเทช่วยเหลือนักเรียนที่ยากจนให้ทำประโยชน์ให้บ้านเกิด พี่ใหญ่ใจดีของน้องๆ ฯลฯ
ซึ่งเป็นชีวิตที่มีสีสันมากๆในมุมที่ห่างบ้างใกล้บ้าง เป็นมุมจากผมผู้เป็นพนักงานบริษัทตัวเล็กๆคนหนึ่งตั้งแต่ก่อนช่วงต้มยำกุ้งในวันที่คุณบุญชัยมีทรัพย์สินไม่รู้กี่หมื่นล้านตั้งแต่ตอนนั้น
ผมเริ่มงานในแทค (ตอนที่ผมเริ่ม บริษัทชื่อแทคเฉยๆ ภายหลังถึงเปลี่ยนชื่อเป็นดีแทค) ครั้งแรกในตำแหน่งผู้จัดการส่วนนักลงทุนสัมพันธ์ หรือ investor relations งานในตอนนั้นเป็นงานที่ต้องเจอนักลงทุนทั้งในและต่างประเทศจำนวนมาก เพราะแทคเพิ่งจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์สิงคโปร์ และต้องให้ข้อมูลบริษัทที่นักลงทุนต้องการเพื่อนำไปวิเคราะห์ในการตัดสินใจลงทุน
นักลงทุนส่วนใหญ่ก็จะอยากเจอผู้บริหารระดับสูงเพื่อที่จะได้ข้อมูลเชิงลึกและไม่ค่อยอยากเจอเด็กๆอย่างผมเท่าไหร่นัก ในขณะเดียวกันผู้บริหารระดับสูงส่วนใหญ่ก็จะขี้เกียจเจอฝรั่ง พูดซ้ำพูดซากและต้องตอบคำถามยากๆ เอาเวลาไปทำงานซะยังจะดีกว่า
วิธีแก้ปัญหาของผู้บริหารในตอนนั้นก็คือพยายามให้ข้อมูลผมมากๆ หนักเข้าก็จับผมเข้าประชุมสำคัญๆด้วยเลย จะได้ไปกลั่นกรองเอาเองว่าจะให้ข้อมูลอะไรได้ไม่ได้ โดยไม่ต้องเสียเวลาผู้บริหาร เด็กๆ อย่างผมก็เลยโชคดี ได้มีโอกาสเข้าไปนั่งในที่ประชุมผู้บริหารระดับสูงอย่างที่คนรุ่นผมไม่ได้โอกาสแบบนั้นมาก่อน
คุณบุญชัยเป็นเจ้าของบริษัทยูคอมในตอนนั้น (ปัจจุบันคือเบญจจินดา) โดยมีบริษัทแทคเป็นบริษัทลูกที่ใหญ่และค่อนข้างบริหารงานอย่างอิสระ แต่ในความเป็นอิสระของแทคนั้น ระหว่างทีมงานการเงินและนักลงทุนสัมพันธ์ เราก็จะยังต้องประสานงานกันตลอดเวลา
เพราะบริษัทยูคอม ในสมัยนั้นซึ่งเป็นบริษัทแม่ของแทคก็อยู่ในตลาดหลักทรัพย์ และมีทรัพย์สินหลักคือแทค ผมจึงเป็นคนไม่กี่คนในแทคที่มีโอกาสเทียวไล้เทียวขื่อระหว่างสองบริษัทและได้มีโอกาสนั่งปลายโต๊ะไกลลิบๆ ฟังผู้บริหารทั้งสองบริษัทหารือกันในวาระต่างๆเพื่อใช้ในการทำงาน
คุณบุญชัยที่ผมรู้จักตอนแรกๆ เป็นเหมือนฮ่องเต้ในบริษัท ยิ่งใหญ่และดูน่าเกรงขามสำหรับเด็กๆอย่างผมมาก ในตอนนั้นเป็นยุคเฟื่องฟูมากๆของประเทศ บริษัทยูคอมเพิ่งเข้าตลาดใหม่ๆ มีมูลค่าตลาดหลายหมื่นล้านบาท คุณบุญชัยเลยกลายเป็นมหาเศรษฐีอันดับต้นๆของเมืองไทย
การใช้ชีวิตของคุณบุญชัยก็สุดขั้วไม่แพ้มหาเศรษฐีคนอื่นๆ มีทั้งเครื่องบินส่วนตัว มีรถหรูๆหลายสิบคัน เล่นกอล์ฟ สนใจทางการเมือง และขยายอาณาจักรอย่างไม่หยุดหย่อน การหาเงินในช่วงนั้นง่ายมากๆ ผมเคยติดสอยห้อยตามคุณบุญชัยและคณะไประดมเงินด้วยการขายหุ้นกู้ที่นิวยอร์ค 400 ล้านเหรียญ ไปสามวันแต่ แค่วันแรกก็ขายหมด อีกสองวันก็เที่ยวกันแหลก คุณบุญชัยซื้อแบรนด์แนมแจกทุกคนที่ไปด้วยกันในทริป ใช้ชีวิตกันอู้ฟู่มาก
คุณบุญชัยมีความเป็นพี่ใหญ่ตั้งแต่ตอนนั้น แต่ในมุมที่อาจจะต่างกับตอนนี้ ด้วยความรับผิดชอบธุรกิจของครอบครัวที่ทำให้ต้องหันเหจากสิ่งที่คุณบุญชัยรักมากๆคือศิลปะและความฝันที่จะเป็นศิลปิน ด้วยความเป็นพี่ใหญ่ของบ้านที่ต้องมากอบกู้กิจการของบริษัท ต้องตัดสินใจในเรื่องยากๆเพื่อที่จะนำพาบริษัทให้อยู่รอดปลอดภัยและคุณบุญชัยก็ทำได้จริงๆ
ทุกคนจึงเกรงอกเกรงใจและกลัวคุณบุญชัยมาก แต่ผมสังเกตเห็นลักษณะพิเศษของการใช้คนของคุณบุญชัยซึ่งในภายหลังก็นำพามาซึ่งเรื่องราวต่างๆมากมายจากลักษณะพิเศษนี้
นั่นก็คือคุณบุญชัยเวลา “เชื่อใจ” ใครแล้ว จะปล่อยให้คนๆนั้นทำงานอย่างเต็มที่ โดยไม่สนใจในรายละเอียด ไม่มีแม้แต่ข้อสงสัยหรือแม้แต่ความผิดพลาดในบางเรื่อง (ซึ่งผมเคยเจอกับตัวเองและจะได้เล่าต่อไป) คุณบุญชัยก็ยินดีมองข้ามไปเฉยๆโดยไม่ยินดียินร้าย แต่เวลาถ้าไม่เชื่อใครแล้วก็จะไม่เชื่อเลย ต่อให้จะพยายามแค่ไหนคุณบุญชัยก็ไม่เชื่อ
ในตอนนั้นมีนักเขียนบางคนเปรียบคุณบุญชัยเป็น ซุนกวน ในตัวละครสามก๊กด้วยซ้ำ หลักการประมาณว่า “ระแวงไม่ใช้ ใช้ไม่ระแวง” ซึ่งคุณบุญชัยเป็นแบบนั้นจริงๆ
ในช่วงเศรษฐกิจฟองสบู่ โครงการต่างๆเข้ามาที่ยูคอมมากมาย เงินลงทุนหาง่ายและโครงการต่างๆเกิดขึ้นเป็นดอกเห็ด ด้วยความง่ายของเงินที่ได้มาและความรีบในการสร้างเรื่องราวเพื่อต่อยอดธุรกิจและหามูลค่าจากตลาดหลักทรัพย์ ในส่วนของดีแทค คุณบุญชัยก็ปล่อยให้มืออาชีพบริหารโดยแทบไม่ได้ยุ่งอะไร ด้วยการขยายอย่างรวดเร็วก็ทำให้โครงการหลายๆโครงการมีความไม่แข็งแรงซ่อนอยู่ เหมือนๆกับบริษัทไทยส่วนใหญ่ในสมัยนั้น
จนมาถึงวันที่เปลี่ยนทุกสิ่งทุกอย่าง ซึ่งอาจจะรวมถึงวิถีของคุณบุญชัยจนมาเป็นทุกวันนี้ด้วย ก็คือวันหรือช่วงเวลาหายนะของเศรษฐกิจไทยในช่วงวิกฤติต้มยำกุ้งปี 1997 ในช่วงนั้นยูคอมมีหนี้ต่างประเทศเกือบ 600 ล้านเหรียญ แทคเองก็มีหนี้ในจำนวนไม่ต่างกันเท่าใดนัก พอเจอค่าเงินบาทลอยตัวฉับพลัน ทุกอย่างก็หยุดชะงักลง
ในตอนนั้นผมได้ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าทีมด้านปรับโครงสร้งหนี้ที่แทคและต้องไปช่วยสนับสนุนทางยูคอม ซึ่งตอนนั้นคุณวิชัย เบญจรงคกุล น้องชายคนเล็กของคุณบุญชัย (ภายหลังเป็นหนึ่งในโคซีอีโอดีแทค) เป็นหัวเรือใหญ่ในการปรับโครงสร้างหนี้ของยูคอม
ทั้งสองบริษัทใช้เวลาปีกว่าๆ กว่าจะปรับโครงสร้าง ยืดหนี้ออกไปได้ชั่วคราว โดยยูคอมยืดออกไปได้สามปีก่อนต้องจ่ายเงินต้นจำนวนมาก ในส่วนแทคก็ยืดหนี้และถูกเจ้าหนี้จำกัดการลงทุน เหมือนถูกมัดมือชกไว้ ในเวลาที่เหลือไม่มาก ทำให้ยูคอมต้องตกที่นั่งลำบาก
จากที่ไม่เคยยุ่งอะไรกับแทคเลย ก็จำเป็นจะต้องเริ่มเข้ามามากขึ้น เพราะแทคเป็นทรัพย์สินที่ใหญ่ที่สุดของยูคอมและอาจจะเป็นทางออกเดียวที่จะแก้ปัญหาระยะยาวของยูคอมได้
แรงกดดันของทางยูคอมซึ่งเป็นเจ้าของแทคตัวจริงก็ต้องการเปิดประตู ระดมทุนแทคให้มีฐานทุนที่แข็งแรงขึ้นเพื่อที่จะปลดหนี้บางส่วนและเงื่อนไขข้อจำกัดการลงทุนเพื่อให้แทคเติบโตขึ้นได้
ซึ่งต้องแลกกับการเข้ามาของพันธมิตรหรือผู้ถือหุ้นรายใหม่ซึ่งไม่เป็นที่ต้องการของผู้บริหารแทคในตอนนั้นเลย
ผมในตอนนั้นก็นับได้ว่าเป็นกลุ่มผู้บริหารแทค ถึงแม้จะเป็นรุ่นเด็กหน่อยก็ตาม แต่ก็ทำหน้าที่อยู่ระหว่างแทคและยูคอมในเรื่องการเงิน การให้ข้อมูล รวมถึงร่วมในวงเจรจาหาพันธมิตรทางธุรกิจด้วย ก็รับรู้ถึงความขัดแย้งที่มากขึ้นมามากขึ้นตามเวลาที่บีบกระชั้นเข้ามา
จนถึงวันที่คุณบุญชัยตัดสินใจที่จะยึดอำนาจจากผู้บริหารแทคคืนหลังจากความขัดแย้งทวีขึ้นจนไม่มีทางออกอื่น ในตอนนั้น ไม่มีใครคิดว่าคุณบุญชัย ที่มีบุคลิกประนีประนอม ใจดีและขึ้เกรงใจ จะตัดสินใจเฉียบขาดรุนแรงแบบนั้น ด้วยการส่งกำลังตำรวจ รวมถึงการเปลี่ยนคณะกรรมการและผู้บริหารในชั่วข้ามคืน โดยคุณบุญชัยเข้ามานั่งเป็นกรรมการผู้จัดการเอง เป็นข่าวฮือฮาในหน้าหนังสือพิมพ์อยู่หลายวัน
ในตอนนั้น ผมค่อนข้างมั่นใจว่า ผมคงไม่สามารถอยู่ต่อในแทคได้อีก ในฐานะกลุ่มผู้บริหารเก่าก็เตรียมตัวเตรียมใจ เตรียมหางานใหม่ไว้ได้เลย….
ตอนที่คุณบุญชัยและคณะเข้ามายึดอำนาจการบริหารคืนในแทคนั้น ผมได้ยินข่าววงในมาว่าผมเองก็เป็นหนึ่งในรายชื่อของกลุ่มผู้บริหารเก่าที่อาจจะต้องถูกให้ออกรวมๆกับอีกหลายคน
แต่ในที่สุดแล้ว ผมก็ไม่ได้ถูกให้ออก หรือถูกเรียกไปคุยอะไรเลย ก็ทำงานต่อไปเหมือนเดิม แถมได้ถูกให้ช่วยดูแลการให้ข้อมูลสำหรับขายหุ้นแทคให้พันธมิตรอีกต่างหาก
ผมมาทราบจาก (ข่าวลือ) ภายหลังว่า มีบางคนเหมือนกันที่ไม่ค่อยไว้วางใจผมนัก แต่คุณบุญชัย “เชื่อ” ในความตรงไปตรงมาของผม เพราะเห็นผมเป็นเด็กๆที่เข้าๆออกๆระหว่างสองบริษัทมาหลายปี แต่ก็ไม่รู้ว่าความไว้วางใจนั้นเกิดขึ้นเมื่อไหร่ แต่ผมรู้สึกได้มาตลอดระยะเวลาที่ทำงานกับคุณบุญชัยใกล้ชิดมากขึ้น
อย่างที่ได้เล่าไปก่อนหน้านี้ว่า
เวลาคุณบุญชัยไว้ใจใครแล้ว คุณบุญชัยจะไม่เคยถาม ไม่เคยแม้แต่จะสงสัยใดๆทั้งสิ้น และเชื่อใจคนๆนั้นอย่างเต็มเปี่ยม มีครั้งหนึ่ง ผมและเพื่อนร่วมงานได้ทำงานใหญ่ผิดพลาด ทำให้ผู้ใหญ่คนหนึ่งโกรธและโทรไปต่อว่าคุณบุญชัย คุณบุญชัยก็โมโหและโทรไปว่าเพื่อนร่วมงานผมที่ทำงานพลาด
ผมเองก็เป็นส่วนหนึ่งที่ก่อเรื่องนั้น เลยตัดสินใจโทรไปรับสารภาพผิดกับคุณบุญชัย คุณบุญชัยพอรับสาย ยังไม่ทันฟังให้จบสิ้นกระบวนความ ก็โวยๆผมว่าอย่ามาทำตัวรับผิดชอบไปด้วยเลย ไม่ต้องมาทำเป็นรักเพื่อน พี่ใหญ่รู้ว่าโจ้ไม่ได้ทำ มิใยที่ผมจะพยายามบอกความจริงถึงความผิดพลาดยังไง คุณบุญชัยก็ยังเชื่อว่าผมไม่ได้ทำเหมือนเดิม
มีหลายเหตุการณ์ที่เป็นแบบนี้ที่เกิดขึ้นกับผม ความไว้วางใจเมื่อรู้สึกได้ หลายๆครั้งก็จะทำให้คนเราทำหน้าที่อย่างลืมตายเพื่อที่จะตอบแทน ผมเลยเชื่อว่ามีอีกหลายคนที่รู้สึกเหมือนกับผมและพยายามที่จะไม่ทำให้คุณบุญชัยผิดหวัง เพราะความรู้สึกที่คุณบุญชัย “ไว้วางใจ” ที่ทำให้เราต้อง “รับผิดชอบ” กับความไว้วางใจนั้นอย่างเต็มที่
คุณสมบัติดังกล่าวของคุณบุญชัย บวกกับความเมตตา ความที่ไม่ค่อยเป็นนักธุรกิจแต่เป็นคนที่มีความอ่อนไหว และเป็นคนที่ดูแลผู้น้อยอย่างจริงใจ ทำให้แทบทุกคนเรียกคุณบุญชัยว่า “พี่ใหญ่” อย่างไม่ขัดเขิน จริงอยู่ที่ในความให้ความไว้วางใจแบบเทให้หมด
ก็อาจจะมีคนที่แอบเอาเปรียบคุณบุญชัยอยู่บ้าง แต่ด้วยสิ่งอีกสิ่งหนึ่งที่คุณบุญชัยมี ทำให้ภยันตราย หรือ เหตุการณ์เจียนอยู่เจียนไปของธุรกิจคุณบุญชัยกลับคลี่คลายไปในทางที่ดีทุกที ผมไม่แน่ใจว่าจะเรียกสิ่งนี้ว่าอะไรดี จะเป็นโชคหรือฝีมือ ผมเองก็ไม่ค่อยแน่ใจ
ผมเคยฟังเรื่องราวของคุณบุญชัยที่แทบจะต้องล้มละลายในช่วงแรกๆ แล้วกลับมาฟื้นคืนได้แถมเจริญรุ่งเรืองจากการเข้าสู่ธุรกิจด้านโทรคมนาคม ในช่วงนั้นคุณบุญชัยเคยคิดสั้น แต่ด้วยจังหวะที่พอเหมาะที่คุณบุญชัยได้พบกับคำสอนทางพุทธศาสนา
และทำให้สติต่างๆกลับมาจนสามารถฟื้นฟูกอบกู้กิจการได้ และได้เจอคนเก่งๆที่เข้ามาช่วยขยายกิจการออกไปซึ่งรวมถึงการเริ่มต้นของแทคด้วย ช่วงนั้นผมยังไม่ได้มีโอกาสรู้จักคุณบุญชัย แต่ก็ได้ยินเรื่องราวต่างๆมาพอสมควร
ช่วงที่สองที่ยากลำบากก็คือตอนที่ยูคอมต้องตกเป็นหนี้จำนวนมหาศาลหลังวิกฤตค่าเงินบาท คุณบุญชัยก็ได้คุณวิชัย เบญจรงคกุล น้องชายคนเล็ก เข้ามาช่วยเจรจาเจ้าหนี้ได้อย่างพอเหมาะ คุณวิชัยเป็นคนละเอียดรอบคอบ อดทน ใจเย็น และนำพาบริษัทออกจากสถานการณ์คับขันด้วยการเจรจาปรับโครงสร้างหนี้จนเป็นผลสำเร็จ
นอกจากนั้น คุณบุญชัยก็ยังได้คุณไชย ณ ศีลวันต์ มือการเงินที่เก่งที่สุดคนหนึ่งที่ผมเคยทำงานด้วย มาช่วยงานเป็นทีปรึกษา ให้คำแนะนำ และช่วยเจรจาในดีลสำคัญๆให้คุณบุญชัยในช่วงนั้น
คุณไชย เป็นนักการเงินที่เก่งมากๆ และเป็นคนที่ตรงๆ มั่นใจในตัวเองสูง ฉลาด และมีทักษะในการเจรจาขั้นสุดยอดของประเทศ แต่ก็มีความคิดเป็นตัวของตัวเองมาก และก็เป็นโชคดีอีกนั่นแหละที่ คุณบุญชัยเป็นผู้ที่เมื่อไว้ใจแล้ว ก็ให้อำนาจนั้นอย่างเต็มที่ ทำให้คุณไชยก็ได้เข้ามามีบทบาทในการเจรจา แก้ไขสถานการณ์ ให้กลุ่มยูคอมอย่างเต็มศักยภาพ คุณไชยใช้เวลากับยูคอมอยู่หลายปีตั้งแต่ต้นจนคุณบุญชัยขายแทคให้กลุ่มเทเลนอร์
หลังจากนั้น คุณบุญชัยก็ยังโชคดีอีกที่ในช่วงที่หาพันธมิตรจากต่างประเทศแล้วมาลงเอยกับกลุ่มเทเลนอร์ เพราะก่อนหน้านั้นก็จวนเจียนจะต้องขายให้บริษัทโทรคมนาคมระดับโลกบางแห่ง ที่จะต้องเสียความควบคุมแทบหมดบ้าง หรือมีความโหดในการทำธุรกิจด้วยบ้าง แต่กลุ่มเทเลนอร์เป็นกลุ่มที่เพิ่งมาลงทุนในเอเชียและมีลักษณะประนีประนอมสูง มีเป้าหมายที่จะลงทุนระยะยาว ก็เป็นพันธมิตรที่ลงตัวอย่างพอดิบพอดี
ต่อด้วยการมาถึงของ ซิกเว่ เบรกเก้ ฝรั่งที่เปลี่ยนแปลงดีแทคไปตลอดกาล คุณบุญชัยให้ความไว้วางใจซิกเว่มาก ขนาดที่ในช่วงหนึ่งหลังจากที่คุณซิกเว่บริหารงานร่วมกับคุณวิชัยจนดีแทคพ้นจากวิกฤติและเจริญก้าวหน้าไปด้วยดี แต่คุณซิกเว่เริ่มอยากจะเป็นซีอีโอเดี่ยวก็ได้ยื่นคำขาด ว่าถ้าไม่ได้เป็นซีอีโอเดี่ยวก็จะลาออก และก็ลาออกจริงๆ
ในตอนนั้น คุณซิกเว่มานัดกินกาแฟกับผม แล้วขอคำปรึกษา เดิมคุณซิกเว่วางแผนที่จะแถลงข่าวใหญ่ว่าทำไมถึงลาออกด้วยเหตุผลต่างๆนานา ผมแนะนำคุณซิกเว่ไปว่าไม่ควรทำ เพราะจะทำให้คุณซิกเว่ไม่ได้กลับดีแทคอย่างที่อยากเป็นอีกเพราะเรื่องราวคงจะไปกันใหญ่
ผมบอกให้คุณซิกเว่ให้ไปหาคุณบุญชัย ไปพูดคุย ไปที่วัด และอธิบายเหตุผลให้คุณบุญชัยฟังดีๆ เพราะคุณบุญชัยเชื่อคุณซิกเว่อยู่แล้ว โอกาสที่จะได้กลับมาก็มีสูงถ้าคุณบุญชัยเอ็นดู และในที่สุดคุณซิกเว่ก็ได้กลับมาจริงๆและกลายเป็นผู้ที่มีส่วนในการขยายดีแทคอย่างต่อเนื่องและในที่สุดก็มีส่วนสำคัญในการซื้อหุ้นของกลุ่มเทเลนอร์จากคุณบุญชัยในเวลาที่เหมาะที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
ในวันที่เจรจาขั้นสุดท้าย คุณบุญชัยเล่าให้ฟังว่าดีลที่คุยกันทำท่าว่าจะไปไม่รอด คุณบุญชัยอยู่ในอารมณ์โกรธอย่างมากและพร้อมที่จะล้มโต๊ะเจรจา ในระหว่างที่กำลังจะล้มโต๊ะนั้น พอดีเป็นเวลาเย็นที่คุณบุญชัยจะต้องใช้เวลานั้นนั่งสมาธิพอดี คุณบุญชัยก็เลยขอตัวไปนั่งสมาธิก่อนกลับมาเจรจาใหม่ ในระหว่างนั่งสมาธินั้น คุณบุญชัยก็เรียงลำดับความคิดและคิดอะไรได้หลายอย่าง แล้วกลับมาเจรจาด้วยความสงบจนเจรจาสำเร็จ เล่นเอาฝรั่งงงๆไปเหมือนกันว่ากลับมาเป็นคนละคน
หลังจากที่คุณบุญชัยขายหุ้นให้เทเลนอร์ไปแล้ว ผมก็ยังได้เจอคุณบุญชัยอยู่เป็นระยะ คุณบุญชัยก็ยังเป็นประธานกรรมการของดีแทคอยู่และมีความห่วงใยพนักงานเหมือนเดิม จนเมื่อผมออกจากดีแทค คุณบุญชัยก็ยังถามถึงด้วยความเป็นห่วง ชวนผมไปออกกำลังกายที่ตึกเบญจจินดา แม้อาจจะไม่ได้มีโอกาสเจอคุณบุญชัยในหลายปีหลัง แต่ก็ระลึกถึงความเมตตาของคุณบุญชัยอยู่เสมอ
ผมใช้คำว่า “โชคดี” อยู่หลายครั้งมากในเรื่องราวหลายๆย่อหน้าที่ผ่านมา โชคดีที่คุณบุญชัยมีจังหวะที่ดี มีคนที่ดีเข้ามาอย่างถูกเวลา โชคดีที่เหตุการณ์เกิดทันเวลาเช่นตอนขายหุ้น หรือเกิดช้าไปจนพอดี เช่นตอนที่ได้พันธมิตร
แต่มานึกๆกันดีๆแล้ว ผมไม่แน่ใจว่าสิ่งเหล่านี้คือโชคหรือไม่ ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะบุคลิกลักษณะของคุณบุญชัยเองที่ดึงดูดคนให้ทำงานด้วยอย่างเต็มศักยภาพ
ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะความไม่โลภเหมือนนักธุรกิจคนอื่นๆแต่กลับรู้จักพอในจังหวะที่ควรพอ ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะความเมตตาที่คุณบุญชัยมีต่อคนรอบข้างก็เป็นได้ และอีกส่วนก็อาจจะเป็น “บุญ” ที่คุณบุญชัยทำไว้มากมาย ตั้งแต่การบริจาคทรัพย์ การทำมูลนิธิช่วยเหลือเด็กๆ การให้โอกาสคนจำนวนมาก ฯลฯ
ผมถึงชอบชื่อหนังสือประวัติของคุณบุญชัยที่มีคนเขียนไว้เมื่อสิบกว่าปีก่อน ผมไม่แน่ใจว่าคุณบุญชัยตั้งชื่อเองหรือทางสำนักพิมพ์ตั้งให้ แต่ผมว่ามันสรุปเรื่องราวของคุณบุญชัยได้ดีเหลือเกิน หนังสือเล่มนั้นชื่อ…
“ ด้วย ‘บุญ’ ดังนี้ จึงมี ‘ชัย ‘ ครับ….
- 25
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
