เรื่องสั้น . . . ข อ ง ข วั ญ ชิ้ น สุ ด ท้ า ย
ตอนที่ 6
ข อ ง ข วั ญ ชิ้ น สุ ด ท้ า ย
Cr. pexels
..
แบงค์เดินเข้ามาในห้องพร้อมแจกันดอกลิลลี่สีขาวในมือ กลิ่นหอมจรุงของดอกลิลลี่ทำให้รู้สึกได้ว่าวันนี้เป็นวันพิเศษ
แจกันดอกไม้ถูกวางไว้ที่โต๊ะข้างหน้าต่าง เป็นตำแหน่งที่ฉันสามารถเหลือบตามองได้ถนัด
"ผมตัดเกสรออกไปแล้ว รับรองภูมิแพ้พี่ไม่กำเริบ"
1
แบงค์ใส่ใจแม้กับเรื่องเล็กน้อยอย่างนี้เสมอ
1
ฉันชำเลืองมองที่ดอกไม้แล้วมองหน้าแบงค์เป็นเชิงถามว่า ทำไมวันนี้ถึงมีดอกไม้แสนสวยช่อนี้ แบงค์อ่านใจฉันออก ..
"วันนี้เป็นวันสำคัญของพี่นะ ผมไม่เคยลืมวันเกิดพี่แพรเลย"
จริงซินะ วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของฉัน การที่ต้องนอนอยู่บนเตียงตลอดเวลาทำให้ฉันหลงลืมวัน
แต่ทำไมสิ่งที่ฉันอยากลืม ฉันจึงไม่ลืม
แบงค์เดินมานั่งที่เก้าอี้ข้างเตียง ท่านั่งก้มหน้านิด ๆ ทำให้ฉันไม่สามารถเห็นสายตาของเขา
ผมข้างหน้าที่เริ่มยาวห้อยตกลงมาปรกที่หน้าผาก ดูเหมือนหนุ่มน้อยนาร์ซิสซัสที่ก้มมองเงาตัวเองในน้ำอย่างหลงไหล
1
"พี่จำวันที่ผมชวนพี่ไปกินข้าวเย็นที่ร้าน แต่บังเอิญพี่ติดธุระได้มั๊ย"
แบงค์เลี่ยงที่จะเอ่ยตรง ๆ ว่ามันคือวันที่ฉันประสบอุบัติเหตุ
เขาหยุดเหมือนรอคำตอบจากฉัน แต่ฉันไม่สามารถพูดอะไรได้ สิ่งที่ฉันทำได้เพียงอย่างเดียวคือกรอกตาไปมา และหวังให้อีกฝ่ายเข้าใจในสิ่งที่ฉันต้องการจะบอก
"วันนั้นผมตั้งใจจะสารภาพกับพี่ว่า ผมไม่เคยเลิกล้มความคิดเดิม"
"ผมแค่หลอกทุกคน
และผมก็หลอกพี่ด้วย"
3
..
"แต่มันคงเป็นโชคชะตา ทำให้เราไม่ได้คุยกันวันนั้น"
"ถ้าผมได้บอกทุกสิ่งกับพี่ ผมคงเดินทางไปไกลแล้วในเส้นทางที่ผมเลือก"
1
"แต่ผมจะไปโดยไม่บอกลาพี่ไม่ได้"
..
"ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้รู้จักกับพี่  ผมรู้สึกได้ทันทีว่าพี่อยากช่วยผม พี่ทำทุกอย่างเกินกว่าคำว่าหน้าที่ แต่เพราะตัวผมเองที่ไม่เข้มแข็งพอ"
..
"ผมเหนื่อยที่จะต่อสู้ ผมอยากจบเกมนี้แล้ว"
"แต่เหตุการณ์ก็พลิกผันเพียงแค่ชั่วข้ามคืน ทันทีที่ผมรู้ข่าวว่าพี่เกิดอุบัติเหตุอาการสาหัส จนอาจจะไม่กลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม ผมบอกตัวเองว่า ผมรู้แล้วว่าผมต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป อยู่เพื่ออะไร และอยู่เพื่อใคร"
1
..
"ตอนนั้นผมคิดเพียงอย่างเดียวว่า ผมจะช่วยอะไรพี่ได้บ้าง"
"พี่แพร .. ถ้าผมแบ่งเบาความเจ็บปวดจากพี่ได้ ผมจะไม่รีรอเลย"
..
แบงค์เป็นคนจิตใจอ่อนโยน และอ่อนไหวในบางครั้ง เขาเหมือนคนที่มีบาดแผลในชีวิต บาดแผลที่รักษาไม่หายและเจ็บปวดทุกครั้งที่มีสิ่งใดไปสะกิดรอยแผลนั้น
..
"ผมดีใจที่ผมได้ดูแลพี่ ได้มีโอกาสตอบแทนความห่วงใยที่พี่มีให้กับผมมาตลอด"
"แต่ชีวิตมันซับซ้อนเกินกว่านั้น เพราะในขณะเดียวกัน ผมก็รู้ว่า ยิ่งผมดูแลพี่มากเท่าไหร่ พี่ยิ่งรู้สึกแย่ลงกับตัวเองมากเท่านั้น"
"สิ่งที่พี่ย้ำเตือนกับผมมาตลอดคือ การรู้จักรักตัวเอง การพึ่งพาตนเอง  และการมีจิตวิญญานที่เป็นอิสระ"
ฉันเห็นไหล่ของเขาไหวเล็กน้อย เดาได้ไม่ยากว่าเขากำลังพยายามกดความรู้สึกไว้ภายใน
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้งเหมือนไม่มีผู้ใดอยู่เลย คนสองคนต่างใช้ความเงียบคุยและทำความเข้าใจกับตัวเอง
ฉันเข้าใจความรู้สึกของแบงค์ และฉันเชื่อว่าแบงค์เข้าใจความรู้สึกและความต้องการในส่วนลึกของฉันเช่นกัน
ฉันคาดการณ์ไม่ผิด แบงค์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เรียบแต่มั่นคง หลังจากที่เขานิ่งเงียบไปพักใหญ่
"ผมอยากให้พี่เชื่อว่าผมรักและหวังดีกับพี่อย่างจริงใจ"
"พี่เป็นคนคนเดียวในโลกที่ทำให้ผมอยากมีชีวิตอยู่ เป็นทั้งพี่ เป็นเพื่อน เป็นทั้งแม่ผู้ให้กำเนิด เพราะพี่ดึงผมขึ้นมาจากชีวิตที่เหมือนตายไปแล้ว"
"ผมอยากให้พี่ได้พัก"
"อยากให้จิตวิญญานของพี่เป็นอิสระ"
"พี่ทรมานมามากแล้วในร่างนี้"
ความรู้สึกบางอย่างวาบเข้ามาในสมอง
เมื่อเข้าใจว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นกับฉันในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า
กว่าจะมีใครรู้ ก็คงเป็นพรุ่งนี้เช้า ตอนที่ผู้ดูแลฉันเข้ามาทำงานเช่นทุกวัน
"สิ่งที่มันทรมานใจผมที่สุดคือ ผมรู้ว่าพี่ต้องการอะไร"
ฉันดูคนไม่ผิด
แบงค์คือคนที่เข้าใจฉันที่สุด
...
"พี่ไม่ต้องกล้วนะ จะไม่มีความรู้สึกเจ็บปวด"
"พี่จะค่อย ๆ หลับไป และหลับลึกก่อนที่พี่จะได้เดินทางไกล ... ไกลมาก"
"ผมจะตามพี่ไป ชีวิตผมไม่มีความหมายอีกแล้วเมื่อไม่มีพี่"
"แต่เราอาจไม่ได้พบกันอีก เหมือนอย่างที่พี่เคยเล่าให้ผมฟังไงล่ะ"
ทุกคนมีกรรมและเส้นทางการชดใช้ที่ไม่เหมือนกัน
"พี่ไม่ต้องกลัวบาป พี่ไม่ได้ฆ่าตัวตาย"
"ผมเอง ... ผมเป็นคนทำ และผมยินดีรับบาปทุกอย่างด้วยความเต็มใจ"
"ผมขอเพียงให้พี่ได้หลับสบาย"
และนี่คือ ...
ของขวัญชิ้นสุดท้าย
จากแบงค์ น้องชายของพี่นะ
ฉันสัมผัสได้ถึงกลิ่นประหลาดจากหน้ากากที่แบงค์นำมาครอบที่ใบหน้า
ฉันหลับตาสูดลมหายใจเข้าลึก .. กั้นหายใจค้างไว้ .. ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออก
และสูดลมหายใจเข้าลึก .. ยาว .. อีกครั้ง
ปุยเมฆสีขาวฟองฟู ลอยเข้ามาเต็มห้อง ตัดกับลำแสงสีรุ้งของดวงอาทิตย์ที่สาดส่องผ่านช่องหน้าต่าง ช่างงดงามนัก .....
ฉันยิ้มให้กับแบงค์และตัวเอง
"แบงค์น้องรัก ขอบคุณมากสำหรับของขวัญชิ้นนี้"
ลาก่อนทุกคน ฉันไปก่อนนะ
ขอให้ใช้ชีวิตกันอย่างคุ้มค่าล่ะ"
1
จบบริบูรณ์
ขอบคุณเพื่อน ๆ ที่แวะมาติดตามเรื่องสั้นเรื่องนี้ทั้ง 6 ตอน จนจบบริบูรณ์ในวันนี้ค่ะ

ดูเพิ่มเติมในซีรีส์

โฆษณา