บ่ายวันหนึ่งของก่อนปีใหม่ ประวิทย์ขับรถไปเที่ยวนอกเมืองกับเพื่อน
พอจอดรถที่ลานวัด ก็มีชายชราคนหนึ่งเดินถือถุงผักเข้ามาเสนอขาย
แต่ผักในมือของชายชรา เหมือนจะช้ำน้ำและดูไม่น่าซื้อเลย
ประวิทย์ตัดสินใจซื้อผักของชายชรา 3 ถุง
เมื่อชายชราได้ยินดังนั้น ก็เอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกเกรงใจว่า
"ผักกาดพวกนี้ตาเป็นคนปลูกเอง แต่ว่าช่วงก่อนฝนตกหนัก ผักถูกน้ำแช่ไว้หลายวัน เลยดูช้ำไปหน่อย ต้องขออภัยพ่อหนุ่มนะ!"
หลังจากชายชราเดินจากไป เพื่อนของเขาได้เอ่ยขึ้นว่า
"ลื้อจะเอาผักกาดไปแกงจริงเหรอ?"
"บ้าเหรอ! ผักช้ำจนกินไม่ได้ นายก็เห็นอยู่!" ประวิทย์ตอบ
"แล้วลื้อซื้อทำไมวะ?" เพื่อนถามด้วยความไม่เข้าใจ
"เพราะอั้วเชื่อว่าผักช้ำน้ำแบบนี้ไม่มีใครซื้อหรอก แต่หากอั๊วไม่ซื้อ ตาแก่คงไม่มีเงิน"
เมื่อเพื่อนเขาได้ฟังดังนั้น ก็วิ่งตามชายชราพร้อมตะโกนเรียกให้หยุด และขอซื้อผักกาดจำนวน 3 ถุงที่เหลือ
ชายชรายิ้มขึ้นมาอีกครั้งและพูดว่า
"ตาเอาผักมาขายตั้งแต่เช้า ไม่มีใครซื้อเลย มีแต่พ่อหนุ่มและเพื่อนที่ซื้อผักของตา ขอบคุณจริง ๆ ขอให้พ่อหนุ่มและเพื่อนจงมีความเจริญนะ"
....
ในวันที่คุณตกอับ สิ่งที่ยังพอทำให้คุณอยู่รอด อาจเป็นเพียงสิ่งด้อยค่าในสายตาใคร ๆ คุณในขณะนั้น รอให้ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นสักครั้ง
แต่ในขณะที่คุณมีพละกำลัง คุณยินดีสร้างปาฏิหาริย์ให้เกิดกับชีวิตของคนอื่นหรือไม่?
เราต่างเป็นผู้อุปถัมภ์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
