“การประชุมที่เบอร์ลิน (Berlin Conference)” เมื่อยุโรปแบ่งเค้กผลประโยชน์ในแอฟริกา
เมื่อยุโรปค้นพบว่า “แอฟริกา” คือดินแดนที่มีทรัพยากรธรรมชาติที่ล้ำค่าอยู่เป็นจำนวนมาก แน่นอนว่าความกระหายและต้องการจะครอบครองนี้ก็ก่อตัวขึ้นในหมู่ชาติยุโรปทันที
และด้วยความที่หลายชาติจ้องจะฮุบแอฟริกา ความขัดแย้งจึงเป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ และเพื่อที่จะให้สถานการณ์เป็นไปอย่างสงบที่สุด ชาติต่างๆ ในยุโรปจึงตกลงที่จะทำการเจรจากันที่เบอร์ลิน โดยหัวข้อการเจรจา ก็คือการตกลงแบ่งอำนาจและผลประโยชน์ในแอฟริกา
ผลที่ได้นั้น คือการที่ดินแดนต่างๆ ในแอฟริกาถูกแบ่งแยก ชนเผ่าและวัฒนธรรมต่างๆ ถูกแบ่งออกจากการแบ่งแยกดินแดน
เรื่องราวนี้เป็นอย่างไร ลองมาดูกันครับ
ในศตวรรษที่ 19 หลายชาติในยุโรป เช่น ฝรั่งเศส สเปน และเยอรมนี เล็งเห็นถึงทรัพยากรธรรมชาติจำนวนมหาศาลในแอฟริกา และต้องการจะเข้าไปตักตวงผลประโยชน์
ในปีค.ศ.1884 (พ.ศ.2427) “อ็อทโท ฟ็อน บิสมาร์ค (Otto von Bismark)” นายกรัฐมนตรีแห่งเยอรมนี ได้เรียกให้ชาติมหาอำนาจต่างๆ ในตะวันตกมาพูดคุยกัน ตกลงกันเรื่องแอฟริกา ซึ่งอันที่จริง การแบ่งแยกและแสวงประโยชน์ในแอฟริกาก็ได้ดำเนินมาก่อนหน้านั้นแล้ว
จากการประชุม ทำให้ทราบว่า 80% ของแอฟริกานั้นอยู่ใต้การปกครองของผู้ปกครองท้องถิ่น และเหล่าชาติตะวันตกก็ต้องการจะเปลี่ยนข้อนี้
ผลจาก “การประชุมที่เบอร์ลิน (Berlin Conference)” ในปีค.ศ.1884 (พ.ศ.2427) ทำให้เกิดการแบ่งแยกในแอฟริกา เกิดชาติอีก 50 ชาติ และเกิดเขตชายแดนที่ทอดยาวไปไกลหลายดินแดน
อ็อทโท ฟ็อน บิสมาร์ค (Otto von Bismark)
การเกิดขึ้นของชาติใหม่ๆ นี้ ทำให้ชนเผ่าที่เป็นศัตรูกันรวมกันกลายเป็นหนึ่ง แต่ก็ทำให้ชนเผ่าที่เป็นมิตรกันกลายเป็นคนละชาติ เรียกได้ว่าผิดแผกและน่าสับสนสำหรับแอฟริกา
ในการประชุมนี้ มีชาติจำนวน 14 ชาติที่ส่งตัวแทนทางการทูตเข้าร่วมประชุม มีทั้ง เบลเยี่ยม เดนมาร์ก ฝรั่งเศส จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี เยอรมนี เนเธอร์แลนด์ อิตาลี สหราชอาณาจักร โปรตุเกส รัสเซีย สเปน สวีเดน-นอร์เวย์ ตุรกี และสหรัฐอเมริกา
แน่นอนว่าการประชุมนี้มีเฉพาะชาติมหาอำนาจตะวันตก ในขณะที่ประเทศจากแอฟริกาไม่มีตัวแทนเข้าร่วมประชุมเลย โดยอันที่จริง สุลต่านแห่งแซนซิบาร์ก็ได้พยายามจะเข้าร่วมการประชุม แต่สหราชอาณาจักรก็ได้กีดกัน ไม่ให้เข้าร่วม
ในเวลานั้น ฝรั่งเศส สหราชอาณาจักร โปรตุเกส และเยอรมนี ควบคุมดินแดนส่วนใหญ่ในแอฟริกา ดังนั้นทั้งสี่ชาตินี้จึงมีบทบาทสำคัญในการประชุม
การประชุมที่เบอร์ลินได้ทำให้ชาติตะวันตกสามารถแผ่อำนาจเข้ามาในแอฟริกาได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย โดยถึงแม้ว่าการประชุมจะดูเป็นเรื่องการทูต แต่หัวข้อหลักในการประชุมจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับเศรษฐกิจ
จากข้อตกลงนั้น แต่ละชาติล้วนแผ่อำนาจเข้ามายังดินแดนต่างๆ และภายในสามเดือน ก็มีการแบ่งเขตแดนเพื่อแบ่งผลประโยชน์ทางทรัพยากรธรรมชาติ โดยมีการลงนามในสนธิสัญญาระหว่าง 13 ประเทศ
ส่วนชาติที่ละเว้นไม่ลงนาม ก็คือสหรัฐอเมริกา และในเวลานี้ อำนาจของยุโรปก็ได้เข้ามายังแอฟริกาอย่างเต็มตัว และชาวแอฟริกาก็แทบจะไม่มีสิทธิอะไรทั้งนั้น ไม่สามารถตัดสินใจอะไรในเรื่องของแผ่นดินหรือทรัพยากรธรรมชาติของตน
ยุโรปนั้นมองว่าแอฟริกาคือดินแดนล้าหลัง และใช้เหตุนี้เป็นข้ออ้างในการเข้ายึดครองแอฟริกา โดยอ้างว่าจะเข้ามาช่วยเผยแพร่อารยธรรม
และจากการประชุมนี้ นอกจากผลกระทบทางเศรษฐกิจแล้ว ยังส่งผลทางการเมืองในแอฟริกาอีกด้วย โดยภายหลังจากที่ประเทศต่างๆ ในแอฟริกาได้รับอิสรภาพ แต่ก็ยังต้องประสบกับภาวะย่ำแย่ ไม่สามารถบริหารตนเองได้
ไม่มีการลงทุนสร้างสาธารณูปโภค และหลายๆ อย่างในประเทศก็ล้าหลัง ทำให้แต่ละชาติต้องดิ้นรนอย่างหนัก
ความช่วยเหลือจากยุโรปก็ไม่ได้มีประโยชน์มากนัก แต่ยุโรปสามารถกอบโกยผลประโยชน์ได้เป็นจำนวนมาก และถึงแม้ชาติยุโรปจะไม่ได้มีอำนาจควบคุมอะไรในแอฟริกาแล้ว แต่ก็ยังมีอิทธิพลทางเศรษฐกิจอยู่มาก
หลายๆ ชาติก็ยังคงมีกลิ่นอายของยุโรป และเรียกได้ว่าการประชุมที่เบอร์ลิน ก็ทำให้แอฟริกาเสียหายหนักเป็นเวลานับร้อยปี
นี่ก็เป็นประวัติศาสตร์ที่โหดร้ายช่วงหนึ่งในยุคล่าอาณานิคม
- 13
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
