จะเป็นใครกันนะที่หยิบฉันออกจากชั้นหนังสือ
หนังสือนิยายที่จะพาเราไปพบ
หากถามว่าที่ผมหยิบเล่มนี้มาอ่าน เพราะว่าเรื่องมีชื่อหนังสือเลยครับ 555
สำหรับเล่มนี้เล่ามุมมองผ่านเด็กมอต้นหลาย ๆ คน ที่มีบรรณารักษ์ ครูชิโอริ คอยนำทางให้ ทำให้เด็กแต่ละคนได้อ่านหนังสือใหม่ ๆ ได้มีความคิดใหม่ ๆ ผ่านหนังสือ
ผมไม่รู้ว่าเป็นกฎของโรงเรียนญี่ปุ่นหรือไม่ แต่ผมรู้สึกงงเหมือนกันที่ห้องสมุดของโรงเรียนนี้ห้ามอ่านหนังสือการ์ตูน จนต้องมานั่งแอบอ่านกัน
แต่ที่ผมชอบคือ มีการบ้านเกี่ยวกับการแสดงความรู้สึกหลังอ่านหนังสือ ไม่น่าเชื่อว่า มันก็เหมือนรีวิวหนังสือดี ๆ นี่แหละครับ มันปลดลอกในเรื่องที่ว่า หากผมจะต้องรีวิวหนังสือที่ไม่คุ้นเคย หรืออยากรีวิวให้ดีมากขึ้นต้องทำอย่างไร ในเล่มนี้ ครูชิโอริได้บอกว่า
‘การเขียนแสดงความรู้สึกที่เป็นของเราเท่านั้น จะเก็บไว้คนเดียวก็เสียดายแย่ หากทำสิ่งนั้นให้เป็นรูปเป็นร่าง อาจค้นพบอะไรบางอย่าง หรืออาจส่งอิทธิพลต่อใครบางคนได้เลย’ แถมการเขียนความรู้สึกออกมา สามารถจัดระเบียบหัวใจตัวเองได้ด้วยครับ
ประโยคที่ผมชอบเพิ่มเติมจากในเล่ม
‘เพราะสิ่งจำเป็นสำหรับการพบพานหนังสือ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับใครเป็นผู้เขียนหรือสำนักพิมพ์ไหนตีพิมพ์น่ะสิ’
แม้หนังสือจะดูไม่ค่อยถูกโฉลกกับเรา
‘หนังสือน่ะ ถ้าไม่ลองอ่านก็ไม่รู้หรอกนะว่ามีอะไรเขียนไว้’
‘บางครั้งความฝันมันก็ไม่เป็นจริง แต่ต่อให้อนาคตจะแตกต่างไปจากที่คิด ความรู้สึกที่เกิดขึ้นตอนนั้นไม่มีวันเสียเปล่า’
‘แม้จะกลายเป็นผู้ใหญ่แล้วก็ยังต้องร้องไห้กับอะไรต่อมิอะไรอีกมากมาย แต่ว่านะ การร้องไห้เพราะยินดีหรือซาบซึ้งมันเพิ่มขึ้นน่ะ ความรู้สึกแบบนั้นมีอุณหภูมิที่อ่อนโยนมากๆเลยล่ะ’
‘การที่ไม่มีใครเข้ามาช่วยเหลือเรา บางทีเป็นเพราะเราไม่ได้ร้องขอความช่วยเหลือไงล่ะ’
เป็นอีกหนึ่งเล่มที่น่าสนใจเกี่ยวกับหนังสือครับ
ใครเคยอ่านแล้วมาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันได้นะครับ
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
