I have to. I ought to. I get to
ช่วงนี้เห็นรุ่นน้องหลายคนเริ่มมีลูกเล็กๆกัน แทบทุกคนจะบ่นว่าเหนื่อยมาก โดยเฉพาะช่วงสามเดือนแรกที่ทารกมักจะตื่นไม่เป็นเวลา ร้องไห้กวนใจก็บ่อย หรือคนที่มีลูกอายุสองสามขวบที่กำลังดื้อกำลังซน
หรือแม้แต่ความปวดหัวกับลูกวัยหกเจ็ดขวบที่ไม่ยอมตื่นเช้าเหมือนจับปูใส่กระด้ง ฝ่ารถติดไปส่งทันบ้างไม่ทันบ้าง เคลียร์งานหัวหมุนเพื่อโดดงานไปรับลูก หลายๆคนก็รู้สึกเป็นภาระ มีบ่อยครั้งที่กำลังใจหด ความโมโหเข้ามาแทน คิดถึงตอนที่ไม่มีลูกที่ช่างเบาสบายตัวอยู่ไม่น้อย
แต่ถ้าถามผมที่ลูกสองคนก็โตหมดแล้วตอนนี้เรียนอยู่ต่างประเทศทั้งคู่ ความรู้สึกถวิลหาช่วงเวลาที่ลูกยังต้องพึ่งเราร้อยเปอร์เซนต์นั้นมีมากเหลือเกิน คิดทีไรก็อยากย้อนเวลากลับไปเสียทุกครั้ง
สองวันที่ผ่านมาได้เล่นกับน้องพอดีและพอใจของต้อง กวีวุธ เพราะมาเที่ยวเกาะพงันด้วยกันเด็กสองคนกำลังอยู่ในวัยน่ารัก อ้อนพ่ออ้อนแม่ ยังต้องดูแลใกล้ชิดตัวติดกันตลอดเวลา ก็ยิ่งอยากย้อนเวลากลับไปเลี้ยงลูกสาวตอนแบเบาะอีก ได้เอาเขานอนบนตัว สอนคลาน สอนเดิน สอนขี่จักรยาน แบกลูกตัวหนักๆที่หลับคาบ่า
ตอบคำถามไปเรื่อยๆไม่มีวันจบ ร้องไห้บ้างไรบ้างก็น่าสนุก อยากนั่งสอนการบ้านลูกได้เพราะตอนนี้เห็นโจทย์ก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว อยากขับรถไปรับไปส่งลูกอีก ตื่นเช้าแค่ไหนก็จะรีบตื่นถ้าได้โอกาสแบบนั้นอีกครั้ง
ผมเลยชอบที่จะบอกพ่อแม่มือใหม่ทั้งหลายว่าขอให้ตื่นเต้นไปกับประสบการณ์ที่จะหาไม่ได้เมื่อเวลาผ่านไป เป็นโชคดีที่เราได้มีโอกาสทำแบบนั้น ไม่ใช่ต้องทำหรือเป็นหน้าที่ที่ควรทำ พอเวลาล่วงเลยไปแล้วถึงจะเห็นค่าในสิ่งที่เราไม่สามารถมีหรือทำได้อีก
ในหนังสือ Master Mentors เล่าถึงแนวคิดของคุณ Hyrum Smith ผู้สร้างสรรค์ franklin Planner ผู้เป็นเจ้าของคำว่า “ I have to. I ought to . I get to “ หรือแปลความอธิบายได้ถึงวิธีคิดหรือ mindset สามอย่างกับเรื่องในชีวิตว่า
เรื่องที่ดูธรรมดาหรือดูเป็นภาระนั้น เราคิดกับมันว่า เป็นสิ่งที่เรา “ต้องทำ” “ควรทำ” หรือ “มีโอกาสได้ทำ” หลายเรื่องที่เราเห็นเป็นเรื่องที่ไม่น่าทำหรือทำไมต้องเป็นเราจนกว่าพอเราไม่มีโอกาสได้ทำแล้วถึงจะรู้ว่าในช่วงที่ทำได้ น่าจะยินดีที่มีโอกาสได้ทำมากกว่า
การได้เลี้ยงลูกเล็กก็เป็นตัวอย่างหนึ่งที่พอไม่มีโอกาสได้ทำแล้วจึงจะเข้าใจ บางเรื่องอาจจะดูเรียบง่ายธรรมดากว่านั้น
คนหลายคนที่กำลังจะเกษียณอายุ พอเกษียณแล้ว งานน่าเบื่อที่ออฟฟิศที่ตัวเองทำมาหลายสิบปี ไม่เคยมีความสุขเลย คิดแต่ว่าเราต้องทำเพื่อหาเลี้ยงชีพ หรือควรทำเพราะเป็นหน้าที่ แต่พอไม่ได้ทำแล้วกลับคิดถึง อยากกลับไปมีโอกาสได้รับหน้าที่ความรับผิดชอบแบบนั้นอีกก็มีอยู่มาก
แม้กระทั่งเรื่องที่เราอาจจะรู้สึกว่าต้องทำตามหน้าที่โดยไม่มีทางเลือก เช่นต้องนั่งหลังขดหลังแข็งทำกับข้าวให้คนในบ้านกินทุกวัน การต้องไปตัดหญ้าทำสวน ต้องตื่นแต่เช้าดูแลคนที่บ้าน ฯลฯ ควรรู้สึก “ต้อง” หรือ “ควร” นั้นทำให้การทำสิ่งเหล่านั้นเป็นเรื่องที่ไม่สนุก ต้องฝืนใจ
และเวลาผ่านไปช้าเหลือเกิน แต่ถ้าเราคิดว่านี่คือ “โอกาสที่ยังได้ทำอยู่ “ เพราะเมื่อไหร่ที่คนรักคนใกล้ชิดไม่อยู่ ที่บ้านแยกย้ายเติบโตไปกันหมด หรือสุขภาพเราไม่แข็งแรงเดินไม่ไหวพอที่จะได้ทำสวนแล้ว โอกาสนั้นก็จะไม่มีอีก อะไรที่ยังสามารถทำได้ก็คือโอกาสที่ได้ทำนั่นเอง
ความคิดแบบนี้ทำให้เรามองโลกด้วยความ “ขอบคุณในโอกาสที่มี” อาจจะใช้ไม่ได้กับทุกเรื่อง แต่ผมคิดว่ามีหลายเรื่องที่เราสามารถถามตัวเองและเปลี่ยนมุมมองเกี่ยวกับกิจกรรมที่เราฝืนความรู้สึกว่าต้องทำหรือควรทำได้บ้าง
เพราะถ้าเราต้องทำอะไรโดยที่เปลี่ยนไม่ได้แล้ว เปลี่ยนความคิดที่อยู่ในหัวก็อาจจะทำให้งานนั้นเพิ่มความอภิรมย์ขึ้นมาได้ไม่มากก็น้อยนะครับ
- 13
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
