ที่เค้าว่า โลกนี่คือละคร มีอารมณ์ที่มันไม่เที่ยง ต่างคนต่างไม่เที่ยง ต่างก็มีอารมณ์เป็นสมมุติ เป็นตัวละคร มีกรรม เป็นผู้กำกับบทละคร ให้แสดงไปตามเนื้อเรื่องที่เคยทำกันมา ต่างคนต่างมีกรรมกำกับ เคยทำกัน ก็มาผลัดเปลี่ยนกัน แกด่าฉัน ฉันด่าแก แกทิ้งฉัน ฉันทิ้งแก
มีแต่กรรมบุคคลิที่ให้เกิดเป็นอารมณ์ ปรุงแต่งที่กลาย เหมือนสมมุติ มีทั้งสุขทั้งทุกข์ที่กายเป็นอารมณ์มายา แต่เรื่ิงจริงแท้ ก็เพราะจิตมันหลง .อารมณ์ ..ไม่อาจชนะอารมณ์ได้ มันจึงวนเวียนกับอารมณ์ที่ให้แค่ดีใจเสียใจ จมปลักในบ่่อโคลนตม แก่เฒ่าชรา แม้ลมหายใจสุดท้าย ยังจมอยู่กับโคลนตม ยึดทรัพย์สินเงินทอง ห่วงนั้นห่วงนี้ หาสุคติไม่ได้เลย
โลกนั้นมีแต่หลอกลวง เพราะเราไปหลงมายาของเค้าเอง ที่ให้ความเสียใจ เมื่อไม่สมหวัง เมื่อสมหวัง ก็มีความสุขในที่สมหวัง แล้วเดี๋ยว ก็มีความหวังมาอีก.. มันวนเวียน เดี๋ยว สมหวังเดี๋ยว ไม่สมหวัง ..ไม่เคยเบื่ออารมณ์ที่เกิดขึ้นเลย เพราะมันเพลิดเพลิน .สนุกสนาน ไปในแต่ละวัน จนลืมเวลาว่า นี่ใกล้จากจากลาแล้ว ไม่รู้ว่ามันจะหมดเวลา หมดลมที่ตรงไหน ..หมดเวลาโลกละคร จิตสะสมอะไรมา ก็ไปที่ชอบเทอญ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
